If you’re shopping at San Francisco

Posted on

We zijn bij onze eindbestemming aangekomen en al wat we sedertdien al gedaan hebben is shoppen.

Bij onze laatste camping vlak voor San Francisco was een grote outlet shopping mall en daar kon je inderdaad voor niet zoveel geld wel koopjes vinden. En wij – die ZO niet graag shoppen – vooral ik dan, hebben ons laten gaan. Fiona kreeg twee nieuwe outfits en ik heb voor mezelf ook wel wat gevonden. Samuel vond echter alleen een veel te kleine trui die hij wel mooi vond.

Dit hebben we daar ook aangeschaft: grote meisjesschoenen voor Fiona

IMGP0950

Ze passen goed bij haar nieuwe outfit, die we hier de grandma outfit noemen.

IMGP0984

We logeren hier bij onze vriendin Jenny en haar vriend Joon in een heel leuk typisch huis. Het is een beetje vol met ons drietjes erbij maar de sfeer is heel goed.

We hebben vandaag reeds onze auto teruggebracht omdat hier haast geen parkeerplaats te vinden is. Zo hebben we weer 70 euro uitgespaard. Die hebben we dan maar terug gespendeerd… aan boeken. Er zijn hier heel leuke book shops in de buurt.

Voor de rest: Fiona hoest minder en haar neus loopt minder. Ze is ook vrolijker dan de week hiervoor, dus misschien is haar groeispurtje voorbij.
En het eten… we laten haar gewoon doen. Ze eet precies weer meer, misschien omdat het hier een stuk kouder is.

Hoe ze er dan uitziet?

IMGP0949


Fiona 15 maand

Posted on

Gisteren is onze pruts 15 maand geworden. Hopelijk het einde van haar woelige periode, zoals we die soms al zuchtend durven noemen.

Pas op, ze wordt elke dag liever en zelfstandiger en mondiger. Maar deze reis (en al een eindje ervoor) krijgen we soms toch grijze haren van ons karakterke. Vooral eten is lastig. Natuurlijk: we zijn op reis en de normale routine is er een beetje uit. Toch moeten we iedere dag strijd leveren om haar deftig te doen eten.

Fiona wil momenteel namelijk alles zelf doen. Voeren met een lepel lukt haast niet meer. Groentenpap wil ze dan ook nauwelijks nog eten. Ze eet liever alles wat wij eten: brood met kaas ´s middags en ´s avonds gewoon mee met ons eten. Ze wil ook alles zelf in haar mond steken en daarvoor gebruikt ze het liefst haar vingertjes.
Het is soms heel moeilijk: dan maken we speciaal iets klaar voor haar. Eerst is ze kwaad omdat het nog niet klaar is en dan is ze kwaad omdat ze het moet opeten. Soms wil ze het dan toch nog opeten als het al koud is. Lastig hoor.

Ze begint ook minder en minder melk te drinken. Soms wel en soms niet. Soms moet het in haar beker en soms in haar papfles. Die moet ze dan natuurlijk zelf vasthouden.

IMGP0666

En als we dan vragen  waar haar buik is, weet ze die ook al heel goed zitten:

IMGP0678

Voor de rest wandelt ze heel goed – al vindt ze het nog altijd leuk om gedragen te worden. Ze kan zich ook al goed alleen bezig houden: we hebben haast geen speelgoed bij voor haar maar op de camping de laatste dagen kon ze zich prima bezig houden met steentjes te rangschikken en te ordenen en heen en weer te dragen. Een mens zou zich afvragen waarom hij speelgoed koopt…

Babbelen doet ze ook meer en meer. Hele monologen komen er uit haar mond. We hebben er een filmpje van gemaakt maar dat zal moeten wachten tot we terug in België zijn. Veel verstaan we er nog niet van, af en toe meen ik iets te begrijpen maar misschien is dat ijdele hoop. Ze is de laatste tijd wel veel duidelijker: ze wijst doorgaans naar wat ze wil als ze iets zegt.

Ze is ook ongelofelijk snel van begrip op sommige vlakken. Bij de winkel naast de camping verkochten ze een stoffen exemplaar van een zwarte beer op ware grootte (ik zou hem niet willen betalen want hij kostte 875 dollar). Fiona was er helemaal gek van. Toen we haar zeiden dat het een beer was, greep ze hem vast en stak ze haar duim in haar mond, wat ze met haar andere beertjes ook doet.

IMGP0523

Tot slot nog enkele fotokes van ons 15-maanderke:

IMGP0591Kiekeboe spelen

IMGP0909Zoentje aan papa


Sequoia National Park

Posted on

We zijn er eventjes tussen uit geweest voor een paar dagen far-away camping op 2000 m hoogte. De enigste plaats hier in California waar de temperaturen enigzins aangenaam leken. ´s Morgens een graad of 20 en in de namiddag wel warm maar doenbaar.

Maandagmorgen waren we Sequoia NP binnengereden op zoek naar schaduw en vooral eigenlijk omdat dat het enigste echte park was dat we hier nog niet bezocht hadden. De heenweg was opnieuw lang met heel veel bochten. Gelukkig sliep Fiona en was ze niet misselijk toen we boven aankwamen bij het Lodgepole visitors centre.

Het was onze bedoeling om daar te picknicken en dan een wandeling te maken. We zagen echter dat de camping ginder nog niet volzet was en we waagden onze kans. Voor 20 dollar kregen we een plekje toegewezen, te midden van de bossen bij de rivier. Heel mooie en rustige camping. Gelukkig waren er zelfs doorspoel-toiletten, een echte luxe in die campings in de nationale parken.

Sequoia Park staat niet alleen gekend voor zijn sequoia´s maar ook voor zijn populatie zwarte beren. Dat kregen we onmiddellijk te horen toen we op de camping aankwamen. Alles met een geur, dus niet alleen eten maar ook douchezeep ed., moest dadelijk in beer-proof kasten worden opgeborgen. Zelfs het kinderstoeltje moest je uit de auto halen aangezien beren er voor gekend staan dat ze met gemak een autodeur forceren als ze denken dat er iets lekkers inzit.
Zwarte beren zijn op zich niet echt agressief, behalve als ze gewend worden van eten te vinden bij/krijgen van mensen. Een beer die te gewend is aan dat soort voedsel moet worden afgemaakt. Daarom de strenge maatregelen.

IMGP0685

Dit zorgt voor enig ongemak als je daar in het park verblijft maar voor de rest is het een prachtig gebied. We besloten om er een paar dagen te blijven. De camping viel goed mee. We hebben goed geslapen (behalve ik de eerste nacht. Ik kreeg koud – ´s nachts was het er maar tussen 10 en 15 graden – en ik moest naar het toilet. Vanwege de beren durfde ik niet alleen en dus moest Samuel – en Fiona mee).

Of we nu beren gezien hebben? Ja hoor. Een beer, een kleine. Gelukkig van niet te dicht want helemaal vertrouwde ik dat toch niet. Toen we dinsdag naar een waterval wandelden kwamen we er eentje tegen. Een bruine beer maar naar het schijnt kunnen zwarte beren hier alle kleuren hebben.

IMGP0758Je ziet: echt groot is de beer niet en het gras was een beetje hoog, maar voor de rest: het was zeker nen echten!

Op de camping zelf hebben we geen beren gezien, alhoewel er wel waren – diezelfde dag had een Amerikaanse familie een moeder met haar jong gezien. Die idioten hadden zich niks aangetrokken van de strenge regels mbt wildlife en hadden ze proberen eten te geven. Typisch…

Wat we wel gezien hebben op de camping?

IMGP0804 Eekhoorns, in allerlei maten

IMGP0877Mule deer

Wat we verder nog allemaal gedaan hebben? Sequoia´s bekeken natuurlijk. Maandag zijn we naar de General Sherman gaan kijken, de grootse boom op aarde. Niet in lengte maar wel in volume.

IMGP0584

Dinsdag gingen we wandelen op een van de Meadows in het park, daar had in de jaren 1800 en zoveel een eenzaat een hut gebouwd in een omgevallen sequoia. We hebben wel anti-muggen-spray moeten kopen want die beesten waren daar heel vraatzuchtig.
Woensdag hebben we nog een poging gedaan om grotten te gaan bekijken: de Crystal Cave in het park. Dat viel een beetje tegen: het was een heel eind rijden, bovendien moest je dan nog een eind wandelen en de rondleiding in de grot was niet zo lang. Naar ik mij herinner waren de grotten van Han zelfs mooier en groter. Fiona vond er trouwens niet zo veel aan, er werd veel gebabbeld en niet zo veel gewandeld. We hadden onze handen vol om haar rustig te houden.

Vandaag reden we dan weg uit het park richting Fresno en San Francisco, waar we zaterdag in de loop van de dag hopen aan te komen. Vanavond slapen we in een motel. Een Best Western zoals zondag. Dit in de hoop dat het wat netjes is. Dat viel wel tegen want Fiona haar voetjes waren na een half uur rondlopen pikzwart. Tot overmaat van ramp konden we hier geen kinderbedje krijgen, wat bij de vorige motels wel gelukt was. Maar ze wil precies wel slapen in haar tentje hier op de vloer.
Ze is spijtig genoeg wel wat verkouden. Ik denk dat het komt door zondag met de airco aan te slapen. Het was toen snikheet in onze kamer zodat we niet anders konden. Ze heeft sedertdien een snotneus maar vandaag is het precies nog ergens dan hiervoor. Duimen dat het snel betert.
Voor de rest kan ik niets meer vertellen over Merced, waar we nu zijn. Het motel ligt weer – typisch – vlak naast de autostrade. Dus weer veel lawaai vannacht. Dat zijn we niet meer gewoon: in Sequoia NP was het muisstil. En ons avondeten was ook nogal moeilijk. Iets om te eten vonden we niet. Dan hebben we maar naar Domino´s Pizza gebeld omdat Fiona wilde slapen toen wij nog moesten eten. 30 dollar aub voor twee pizza´s… Dat is ook de eerste en de laatste keer…


We’re still alive

Posted on

Gewoon snel even een berichtje om te laten weten dat we nog leven… we zaten de voorbije dagen in Sequoia National Park op een nogal primitieve camping, zonder wifi, zonder GSM…

Lekker ver weg van de bewoonde wereld. Nu zijn we op de terugweg.

Meer later vanavond, als we een motel vinden met wifi en hopelijk met zwembad.


Exeter, California

Posted on

We zitten te midden van het farm land in het midden van California. Hoe we hier geraakt zijn?

In Hemet hebben we redelijk goed geslapen. ´s Morgens vertrokken we richting Palm Springs waar we eigenlijk de avond ervoor wilden raken. We reden een stukje door het San Bernardino forest – een plaatsje wat net uit de films over Boy Scouts was gepikt.

Aangezien we al veel streken in Zuid-California gezien hebben, besloten we om de “verborgen schoonheid” van de Mojave Desert te bezoeken, het National Preserve wat daar pas in 1994 was aangelegd. Ik had immers in mijn reisgids gelezen dat daar mooie grotten te zien waren en dat die de moeite waren om te bezoeken. Grotten zijn fris en dat is iets wat je in de woestijn wel kunt gebruiken.
Helaas zijn de afstanden hier in de VS soms moeilijk in te schatten en mijn kaart geeft mij soms niet echt duidelijkheid. Inderdaad, wij zijn nog een van die mensen die geen GPS hebben.

Tegen dat we in de Mojave aankwamen was het al twee uur en wat bleek? De rondleiding in de grotten, de enigste van die dag, was een half uur daarvoor vertrokken. Dat is dubbel balen, zeker als je net een hele omweg hebt gemaakt om daar te raken. We hebben er gepicnict en dan besloten we om weer naar het westen te rijden:
– het was er veel te warm (zo´n 120 Fahrenheit of zo´n 48 graden)
– er was geen enkel plekje schaduw
– de enige overnachtingsmogelijkheid was een piepkleine campground zonder schaduw of ook maar deftig toilet

Dus reden we terug naar de bewoonde wereld. Voor zover je Barstow als dusdanig kunt classificeren. Er lag echter volgens mijn gids een interessante ghost city bij en er was bovendien een KAO camping.
Die ghost city – die benaming klopte wel. Toen we er aan kwamen was er namelijk niets en niemand te zien. Wat heropgebouwde houten huisjes en gesloten winkeltjes. Toen we helemaal boven kwamen, liepen we nog hier en daar een verdwaalde toerist tegen het lijf.

De camping van KAO gaf ons een dubbel gevoel. Er waren veel faciliteiten: een winkeltje, wasmachines en vooral een zwembad. Vooral dat laatste doet deugd als het ´s avonds nog altijd rond de 40 graden is. Maar hij lag wel net naast de snelweg tussen Vegas en L.A. Daar hoef ik geen tekeningetje bij te maken zeker. Maar we hebben wel al onze kleren kunnen wassen en dat was wel een nodig.
Maar ´s nachts in de tent! HEET!!! De hitte kwam uit de grond gestraald. Ik was moe genoeg dus ik wilde slapen maar Fiona kreeg het wat heet onder haar voetjes. Enkel gekleed in haar pamper dartelde ze de tent rond op zoek naar een slaapplaatsje. Op mama, op papa, op de vloer, op haar matje. Na een half uurtje en een wandelingetje is ze dan toch maar tussen ons in slaap gevallen en we hebben – gezien de omstandigheden – alle drie redelijk en vrij lang kunnen slapen.

´s Morgens was het weer al boven  de veertig en besloten we frisser oorden op te zoeken in de Sierra Nevada. De rit ernaartoe viel wel mee en ging vrij vlot. Maar toen moesten we de bergen over en namen we – wat er op de kaart uitzag als – een pittoresk routje. Dat viel tegen! Uren hebben we er over gedaan. Op de kaart stonden ook allemaal campings aangegeven maar dat bleken weer telkens heel primitieve campgrounds te zijn, niet geschikt voor met baby´s op te logeren.
Tot overmaat van ramp bleken mijn maag en vooral die van Fiona niet echt geschikt voor het vele bochtenwerk. We zijn een paar keer moeten stoppen omdat Fiona moest overgeven.

Ik was dan ook opgelucht toen we de bergen achter ons konden laten en we het farm land van midden California binnen reden. We besloten om na de lastige nacht van gisteren ons zelf en vooral Fiona een goede nachtrust te gunnen en voor een motel te kiezen. Zo zijn we beland in een Best Western motel in Exeter. Niet echt goedkoop maar wel super proper en ruim.
Veel is er hier niet te zien maar er is een leuk zwembad bij en dat deed deugd.


Hemet, California

Posted on

We zijn weer online, ditmaal via het gratis wifi netwerk van ons motel hier in de Middle of Nowhere, ook wel Hemet genoemd.

Zeg wel gratis: in het poepsjiek hotel in San Diego waar we net vandaan komen moesten we 65 dollar betalen voor vijf dagen internet begot. Vandaar dat we de laatste dagen niet meer online waren, geen zin om nog bij te betalen.

Nu slapen we vannacht in een motel ergens in het binnenland van California en hier is er ook een zwembad en gratis ontbijt en gratis internet. Wat wil een mens nog meer. Bovendien is het hier proper en is de badkamer groot genoeg om Fiona in te laten slapen.

Klinkt dat een beetje raar? Dat is nochtans wel gemakkelijk hoor. Zo heeft ze er geen last van als wij nog wat lawaai/licht maken en hoeven we niet op hetzelfde moment naar bed. En natuurlijk doen we dat alleen maar als de badkamer proper en ruim en goed verlucht is, zoals hier.

Verder was het een tamelijk saaie dag vandaag, zowel voor ons als voor Fiona. Deze morgen heeft ze nog een goed dutje gedaan terwijl ik de valiezen maakte. Daarna zijn we onze auto gaan ophalen maar dat moest aub twee uur duren! Foei Avis!
Vervolgens moesten we eerst nog onze valiezen oppikken en dan gingen we op zoek naar de Wal-Mart in San Diego. We wilden namelijk nog graag een koelbox kopen voor in onze auto – geen onnodige luxe als je melk moet fris houden voor je baby. Gelukkig hebben we er een gevonden die we kunnen aansluiten op onze auto. Maar helaas hadden ze in de Wal-Mart geen verse groenten of fruit en geen gasflesjes voor op ons gasvuurtje. We hebben dus veel tijd moeten spenderen aan winkelen en rondrijden vandaag.

Op de koop toe hadden we nog file op de weg naar het noorden en dusdanig zijn we hier gestrand in Hemet. We wilden eigenlijk op een camping in Palm Springs raken maar dat zal voor morgen zijn.

Zo ik ga ook eens onder de wol kruipen. Manlief is al gecrasht – die had gisterenavond een party gehouden met zijn collega die ook op het congres was. En het ziet er naar uit dat Fiona ook eindelijk in slaap gevallen is.

Slaapwel iedereen al is het bij jullie al bijna morgen!



Griep

Posted on

Ik lees net dat er weer vijftien nieuwe gevallen van Mexicaanse griep geconstateerd zijn. En dat men besloten heeft om de gevallen niet meer te isoleren. Ik veronderstel dat ze daarmee bedoelen dat je niet meer overgebracht wordt naar een ziekenhuis en zo maar dat je thuis mag uitzieken.

Toch wordt er relatief veel aandacht aan besteed in België. Hier absoluut niet, zo lijkt het.
Ik heb op 1 luchthaven een klein bordje gezien met kenmerken van de griep en waar je op moet letten. Dat was het. Ook nog niet veel zieke mensen hier gezien.

Ook in de krant hier geen onheilsberichten. Ik veronderstel dat het allemaal wel meevalt dan. En ik hoop natuurlijk dat we het niet krijgen. Want griep hebben lijkt mij nooit leuk. Of het nu Mexicaanse griep is of seizoensgriep. Ik veronderstel dat je je altijd mottig voelt.


Land of the free and the homeless

Posted on

Dat is mijn nieuwe – ironische – benaming voor de VS.

Ik vind het nog steeds een prachtig land, al heeft dat waarschijnlijk ook te maken met de natuur en het klimaat (althans hier in het zuiden). Maar af en toe zitten er voor de gemiddelde Europeaan toch wel wat wrange kantjes aan. En dan vraag ik mij af: Zou ik hier echt kunnen aarden?

Manlief niet. Dat is zeker. Als rechtgeaarde anarchist krijgt hij na drie dagen al de kriebels van dat – fake – Amerikaans gedoe. Geef toe, het is leuk als iedereen je opgewekt goedemorgen wenst en mensen vriendelijk tegen elkaar doen. Maar na drie dagen wordt het soms wat overdreven als je tien keer tijdens je ontbijt wordt gestoord omdat men niet kan laten om Fiona cute, adorable en whatsoever te noemen. Vooral als men twee seconden later met diezelfde glimlach zegt dat je geen tweede espresso kunt krijgen omdat je die zou moeten betalen (het ontbijt kost hier trouwens al 24 dollar!). Dan stel je je toch wat vragen bij al die opgewekte ´vrolijkheid´. Als ouder is het hier trouwens op eieren lopen, want iedereen lijkt je in de gaten te houden en als je je kind iets laat doen wat zij als ´shocking´ bestempelen, dan krijg je dat zo -met de glimlach- te horen. Zelfs al gaat het dan over je kind laten spelen met een dopje van de waterfles (en natuurlijk zorgen wij dat ze het niet opeet).

Of wat dacht je van deze: gisteren tijdens ons diner in een plaatselijke diner, krijgt manlief de boodschap dat hij geen saignant steak kan krijgen omdat dat niet mag van de wet! Hilarisch toch… Als Europeaan krijg je dat er bij ons niet in. Als je zin hebt in een ondoorbakken biefstuk, dan krijg je die toch gewoon? Minder dan medium cooked mocht niet.

Dus – bij Land of the Free stel ik mij wat vragen. Voor alles schijnen er regeltjes te bestaan. Zelfs voor biefstukken dus.

En Land of the Homeless – dat spreekt voor zich zeker? De straten zitten vol met mensen die niets anders hebben dan een dekbed en een winkelkarretje om hun spullen te vervoeren. Gelukkig voor hen is het hier zelfs ´s nachts nog warm dus doodvriezen gaan ze niet. Toch is het shocking. Mensen die eerst hun werk en dan hun huis kwijtgeraakt zijn. Niemand lijkt er hier iets om te geven.
In Brussel zie ik ook af en toe een dakloze maar toch niet in deze mate en ik heb soms de indruk dat zij er daar voor een stuk voor kiezen.

Maar een oma en haar kleinkind die in een slaapzak in het park moeten leven? Ik denk niet dat zij daarvoor gekozen heeft…


Live from San Diego, California

Posted on

Ondertussen is het in België al twaalf uur ´s nachts en nog geen enkele lezer op mijn blog gehad vandaag! Maar als ik niets blog, kunnen jullie niks lezen he.

Bij deze een verslagje van onze avonturen tot dusver:

1. Met een baby van 14.5 maand op het vliegtuig: Onze totale reisduur bedroeg zo´n 13.5 uur schat ik. Daarvan heeft Fiona er een drietal geslapen. Niet echt een succes te noemen dus. Toch viel de vliegtuigreis wel mee vond ik. Zij heeft zich minder verveeld dan wij. Vliegen is zo saai! Vooral die negen uur Brussel-Atlanta zijn hel! Ik zou zeggen: nooit meer maar helaas moeten we er binnen een paar weken opnieuw aan geloven. Maar dat zijn zorgen voor later.
Gelukkig zaten op onze eerste vlucht nog wel wat kindjes en daardoor kreeg Fiona de nodige afleiding.
Vliegen naar de westkust is wel heel vermoeiend. We hebben de zon zien opkomen om vijf uur dertig in Gent en toen we hier aankwamen om 18.35 (zo´n drie uur dertig ´s nachts in België) was het nog altijd zon. Heel verwarrend.

2. Aanpassing aan  het uurverschil: ik had gevreesd voor wakkere nachten en dergelijke maar dat viel allemaal nog mee. Fiona is de eerste nacht op het “gewone” uur gaan slapen (rond 19u30) en ze is enkel wakker geworden om twee uur ´s nachts; maar dan waren wij ook klaarwakker. Na een beetje eten en een verse pamper is ze zonder problemen terug gaan slapen tot we ze om 7u30 wakker gemaakt hebben. Vanmorgen was ze helaas wel al om 5u30 klaarwakker. Maar alles komt wel goed. Overdag slaapt ze (gelukkig) ook nog veel.

3. Het is hier prachtig weer (of wat had je gedacht?). Maar toch niet te warm, dankzij het zeebriesje. Ik ben natuurlijk wel al verbrand – maar gelukkig valt het nog mee. Fiona is gespaard gebleven en dat is het belangrijkste. Maar ik ben al weer geleerd: nergens – ook niet voor vijf minuten – naartoe gaan zonder zonnecrème…

Dit zijn onze eerste indrukken van deze reis – fotoke´s volgen later wel. Nu ga ik ook nog wat genieten van de rust. See you!