Reisperikelen

Posted on

De laatste week is er nogal veel te doen geweest rond onze bagage voor de VS-reis.
Het begon met twee nieuwe valiezen uit de Makro, waarvan de volgende dag bleek dat er 1 te groot was volgens de normen van Delta Airlines.

Dus gingen we de grote valies inruilen voor een kleinere, wat een beetje zonde is, want de grotere ging bij latere reizen zeker nog van pas komen. Ik begon al te plannen hoe we alles in die valiezen gingen krijgen want: met een baby gaan kamperen, dat betekent een hoop bagage.

Maar mag een baby eigenlijk bagage meenemen op een vliegtuig?
Dus mailde ik deze morgen naar het reisbureau om te vragen wat de bagageregels van Delta precies waren. Op hun website staat veel uitleg maar ik begon door de bomen het bos niet meer te zien. Het reisbureau wist mij te vertellen dat er maar 1 stuk bagage van 22.5 kg toegelaten was per persoon en dat je voor een baby niks mag meenemen. Belachelijk niet? Onze tent alleen weegt al 8kg denk ik.

Van pure miserie dan maar naar Delta zelf gebeld. Daar zouden ze toch moeten weten hoe de vork in de steel zit.
De vriendelijke mevrouw aan de telefoon wist mij te zeggen dat we wel degelijk twee stuks per persoon mochten meenemen. De regels waren nog maar pas veranderd en wie voor 23 mei had geboekt, zat safe. Oef. En voor een baby mag je wel degelijk 1 stuk bagage van 10 kg meenemen.
Zo – dat lost al heel wat op. En nu maar hopen op een voorspoedige reis.


Vervolg

Posted on

Na de hoge koorts van donderdag en de slappe Fiona, besloot ik om haar mee te nemen naar de huisarts vrijdag. Die kon mij geen uitsluitsel geven over de aard van het beestje in onze Fiona. Het kon zowel viraal zijn als een aanval van de waterpokken. Ondertussen waren er her en der een paar rode vlekjes op Fiona verschenen en dus gokte ze op het laatste.
En inderdaad, de vlekjes werden blaasjes. De koorts bleef weg en Fiona voelt zich ondertussen weer beter.

Ze heeft er niet zoveel last van, het is beperkt gebleven tot een paar blaasjes op haar gezicht en een grotere op haar buik. Het lastigste voor ons is dat ze niet naar de creche mag tot het einde van deze week. De grootmoeders hebben zich grootmoedig aangeboden om te komen babysitten.

Vandaag is het de beurt aan oma, morgen aan moeke. Ze zal weer in de watten gelegd worden.


Fiona 14 maand

Posted on

Maandag mocht Fiona 14 maand op de kalender afstrepen, haar neefje Pepijn heeft er reeds 4 achter de kiezen.

En hoe kan je die 14 maand beter vieren dan met een exclusieve verwendag door moeke? De creche was namelijk dicht en moeke heeft zich door files en al heen richting Gent begeven.
Fiona mocht in de voormiddag gaan wandelen in de Bourgoyen en dat leverde deze mooie plaatjes op:

Inderdaad, Fiona moet dringend eens naar de kapper. Haar pluimpjes beginnen wat lang te worden.

Wat er voor de rest nog te melden valt?

  • Tanden: op 14 maanden is de stand: bovenaan drie tandjes en onderaan vier (naast haar twee middenste komt er telkens eentje bij)
  • Taal: ze begint mama en papa frequenter te gebruiken. Eigenlijk vooral mama dan. Dat vond ze van tevoren precies vanzelfsprekend. Naast mama en papa noteren we: baaa(l), poe(s) en poepoe (voor hond)
  • Zo weinig woordjes als ze zegt, zoveel lijkt ze te begrijpen. Bij het boekjes lezen moet je alle dieren opnoemen met bijhorende geluiden, die ze dan probeert na te doen. Ze begrijpt dat melk om te drinken is en dat die eerst in de microgolf moet (al vindt ze het niet leuk). Neusje spoelen gaat steeds gemakkelijker, alsof ze weet dat ze moet stilliggen en dat het dan sneller over is. Als we haar gaan halen in de creche weet ze dat ze eerst haar trui en schoenen moet aantrekken. En naar buiten gaan begrijpt ze maar al te goed. Dan neemt ze haar trui en loopt ze naar de deur.

Goed gemikt

Posted on

Het is prachtig weer buiten maar Fiona is ziek.

Daarnet kreeg ik een telefoontje van de creche dat ze 38.8 graden koorts heeft. Gelukkig werk ik vandaag thuis, dus kan ik ze straks gaan halen als dat nodig is.
Ik had al een voorgevoel deze morgen dat ze niet echt in form was. Ze was nogal zeurderig. Ik had haar neus gespoeld alhoewel die niet echt verstopt zat. Haar fles slokte ze naar binnen maar op het laatst liet ze alles uit haar mond lopen.

Toen zat ze in de zetel met mijn gsm te spelen. Ik draaide mij 5 seconden om op zoek naar haar luierzak en ze laat zich plompverloren uit de zetel vallen. Terwijl ze anders altijd achterwaarts eruit kruipt. Ze was geschrokken natuurlijk en heel hard aan het wenen. Toen ik haar vastpakte, gaf ze plots over. Mama en Fiona bedekt met zure melk.
Bah!

En nu heeft ze dus koorts. Dat wordt weer een doktersbezoekje dit weekend.


Kopenhagen

Posted on

Onze laatste reis-test voor de VS is voorbij. En het is meegevallen.

Wat hebben we geleerd, Piet?
Puntje 1: Met Fiona op het vliegtuig is niet zo’n groot doemscenario als verwacht. OK, de vlucht duurde maar een goed uur en een half maar ze slaapt wel gemakkelijk op het vliegtuig en ze voelt niet de behoefte om rond te lopen. En als baby’s wenen op het vliegtuig, dan hoor je het toch niet boven het andere lawaai.

Puntje 2: We hebben een heel flinke dochter. Ze is zelfs meegeweest op onze uitstap donderdagavond. Een driegangendiner – no problemo. Zolang er aandacht is en ze af en toe eens kan rondlopen, geen probleem. En wij, wij moesten we om de beurt eten en socializen, maar, welke ouder kent dat niet?

Puntje 3: Kopenhagen valt goed mee. We zijn er niet zo lang geweest maar eventueel wil ik wel eens terug. Viel beter mee dan Stockholm eigenlijk. Het eten vond ik maar magertjes. Maar dan kan aan de restaurants gelegen hebben natuurlijk. Van alle Scandinavische landen (en nu hebben we ze allemaal gezien) hebben we het best gegeten in het noorden van Finland.

Maar enfin, Kopenhagen dus. We kwamen de woensdag pas in de namiddag aan. Ik kreeg een halve hartverlamming toen ik op onze hotelkamer onze valies opende. Fiona haar melkpoeder bleek zich verspreid te hebben over de rest van de inhoud. En dat spul plakt!
Moeder en dochter kregen het aan de stok vanwege dit conflict of interest: moeder wilde kuisen, haar kleren redden, zorgen dat de plakboel zich niet verspreidde… dochter wilde lopen, kruipen, spelen in de toch klein behuisde hotelkamer. Papa kwam er aan te pas om de gemoederen te bedaren. En toen gingen we wandelen en eten en was alles weer in orde.

Donderdag had ik heel de dag vergadering, dus zat papa met de babysit. Een hele dag quality-time met de dochter. En dat leverde deze leuke plaatjes op:

Precies wat wind he?

Donderdagavond was er een rondleiding en diner voorzien in de Black Diamond. Echt wel de moeite om te zien. Ik heb echter niet zoveel gehoord van de rondleiding omdat Fiona nogal avontuurlijk was.

Fiona geniet van…

… het uitzicht

Maar het eten viel goed mee. OK op het laatste moesten we om beurt met haar in de hal gaan spelen maar ze was absoluut niet lastig. Normaal gezien was ik niet van plan om manlief en Fiona mee te nemen naar het diner. Ze is tenslotte nog heel klein. Maar ze had heel de dag goed geslapen en dus kon ze wel een paar uurtjes actie gebruiken.
Iedereen is trouwens dol op haar, dus waarom niet?
Toen het na 21.00 was, waren we wel aan het uitkijken naar het dessert, zodat we naar onze kamer konden wandelen. En toen… kreeg ik plots een heel “lieve” dame op bezoek die Fiona kwam aanspreken. Dat ging als volgt:

Poor baby, you should be in bed right now. It’s too late for you. Poor child. Look at you…
Grumbl, stomme bemoeial…
She’s so small, poor child.

En toen begon de sfeer wat radioactief te worden en is ze vertrokken. Fiona trok er zich niks van aan. Ik daarentegen. Waar moeien mensen zich mee. 1. Fiona was nog steeds vrolijk. Ze was niet aan het wenen en was zich duidelijk aan het amuseren. 2. Ze had die dag zeker genoeg geslapen en was dus nog niet echt moe. 3. Dat zijn toch geen manieren om je met andermans gewoontes te bemoeien (als ik een moeder met een klein kindje om 12u ‘s nachts nog op cafe zou zien zitten, zou ik misschien wel eens mijn wenkbrauwen fronsen maar voor de rest…)

Enfin. De volgende dag hebben we dan nog even gewandeld, voor het tijd was voor Fiona haar dutje. Ik wilde ook wel eens de Kleine Zeemeermin zien. Ewel, dat valt dus inderdaad tegen he.

Zo lijkt het wel ok he. Best wel mooi beeld.

De Zeemeermin met de achtergrond.

En dit gebouw was ook wel de moeite.

Na Fiona haar dutje gingen we nog even de winkelstraat verkennen. Maar toen begon het hard te regenen en te onweren. En viel alles wat in het water.

Toen was het alweer tijd om huiswaarts te gaan. Maar ik denk dat we wel nog eens gaan terugkeren. Ooit.


Plons

Posted on

Op onze eerste verdieping, waar zich de badkamer, bureau en toilet bevinden, is (nog) geen traphekje aangebracht.

Als je, zoals ik, zondagmorgen dringend het toilet wil opzoeken en den anderen is nog niet wakker, dan kan je niet anders dan Fiona mee te nemen op het toilet. Ze vindt dat meestal niet erg, dan prutst ze wat met het toiletpapier. Zondagmorgen had ze evenwel in onze bureau het bakje van onze homebanking gepikt om mee te spelen.
Ze vindt dat toetsenbordje wel leuk. Ik zag er geen probleem in – zo kon ze zich wat bezighouden op het toilet.

Wrong idea. Voor ik het wist, had ze het toiletdeksel omhoog gedaan en ons bakje naar beneden gemikt.
En dus moest manlief het gisteren op de bank gaan uitleggen: dat we een nieuw bakske nodig hadden want het ander was in het water gevallen. Gelukkig was de mevrouw zo vriendelijk om ons geen 25 euro aan te rekenen en heeft hij het gratis meegekregen.


Vaderdag

Posted on

Viert vader!

En hoe doen wij dat hier?

  • een kus en knuffel ‘s morgens in bed (helaas veel te vroeg – Fiona kon zich niet langer stil houden)
  • een rustige dag
  • straks nog een stukje taart

Papa moet hier dringend gevierd worden want hij is druk bezig de badkamer aan het fatsoeneren. En hij heeft de espressomachine kunnen herstellen! Ha! Eat this Ikea. Ons zie je daar nog niet dadelijk terug achter een nieuwen!

Hip hip hoera voor papa!


Plensbui

Posted on

Gisteren trok ik, ondanks het slechte weer, met de fiets naar het Zuid om Fiona haar nieuwe identiteitskaart af te halen.

Ik had met manlief afgesproken aan het Administratief Centrum. Daarna nog een blitsbezoekje aan de bib en het winkelcentrum. Toen besloten we naar huis te gaan.
Toen we uit het winkelcentrum kwamen begonnen de eerste grote druppels te vallen. En het begon hard te waaien. Na wat gepruts op de fiets, werd Fiona in haar jas en fietshelm gehesen. Het begon steeds harder te regenen. Papa was zo galant om zijn regenjas op te offeren zodat Fiona niet doornat ging worden, maar aangezien de hemelsluizen toen helemaal opengingen, bleek dat geen optie.

Toen kreeg ik een lumineus idee. Ik had deze week een kindje in de creche gezien met een rood regenjasje van Jip en Janneke aan. En toen bedacht ik dat we vlakbij de Hema waren en dat ze dat jasje daar waarschijnlijk wel verkochten. Dus spurtte ik naar binnen door de plensbui, terwijl manlief met Fiona schuilde.
En ja hoor, daar hingen ze te blinken, de regenjasjes. De kleinste maat was wel 86/92 maar beter te groot dan te klein. Dus kon ik Fiona enkele minuten later in een gloednieuw regenjasje hijsen.

Ze vond zich wel cool, had ik de indruk. Ze heeft heel de tijd haar armen uitgestoken, achteraan bij papa op de fiets.
Of ‘t moest zijn dat ze zich maar bleef afvragen waar haar handjes naartoe waren natuurlijk… 🙂


Verbouwingen

Posted on

Eind 2005 kochten wij een huis.
Net als veel beginnende verbouwers dachten wij toen: je kunt er in gaan wonen, er is niet zoveel werk aan. Ha, van die illusie zijn we ook verlost!

In april 2006 begonnen we met de verbouwingen… en we zijn nog altijd bezig…
Gelukkig zijn we happy verbouwers. We doen alles zelf (of met de minimale hulp). Mijn man is gelukkig een goede doe-het-zelver en hij heeft veel geleerd van zijn vader die hier komen helpen is met de belangrijkste dingen, zoals een vloer leggen, de boiler installeren…

Dit jaar zijn we drie jaar bezig en het einde komt stilaan in zicht. Gelukkig maar. Ik vind het niet erg om af en toe in de rommel te leven, maar met Fiona erbij is het toch wel enigzins moeilijker. Daarbij, ik zou graag ook eens in een afgewerkt huis willen wonen 🙂

Toen we het huis kochten was het opgedeeld in appartementen. Een appartement beneden met een living-keuken, slaapkamer zonder raam en piepkleine badkamer  en een appartement boven (twee verdiepingen) met op het eerste verdiep een living en keuken en op het tweede verdiep een slaapkamer en bureau.

Zo zag de keuken beneden er uit, toen we er kwamen wonen

Afbraak mei 2006

We vonden vanalles achter de gyprocmuren op de benedenverdieping

Begin 2007, het ziet er nog altijd kaal uit

Hier moest onze keuken komen

Onze keuken, vers geinstalleerd

We gingen niet veel verbouwen. Yeah right. Dit is er allemaal gebeurd in de voorbije drie jaar:

De benedenverdieping was verdeeld in vijf ruimtes – daar hebben we 1 ruimte van gemaakt, kwestie van het licht en luchtig te houden.

De trap naar de 1e verdieping is verplaatst.

In de kelder kwam een nieuwe vloer en rekken en het geheel werd geschilderd met Rubson verf

Nieuwe vloer

Er kwam beneden een nieuwe voordeur en er werd een raam bijgeplaatst.

Bij de doorgang naar het terras kwam een schuifraam.

Er kwam een nieuwe badkamer op de eerste verdieping (waar vroeger de keuken was) met apart toilet

De oude badkamer beneden
Afbraak badkamer
Opbouw badkamer
Prille WC
Vloer in de badkamer
Nieuwe douche
Nieuwe wastafels

De andere kamer op de eerste verdieping deed eerst dienst als living en daarna als onze slaapkamer. Nu is het onze bureau.

Hoe het er vroeger uitzag
De afbraak

Op de bovenste verdieping kwamen twee nieuwe slaapkamers. Hier moesten de vloerbalken van een van de kamers volledig vervangen worden en er moest een muur worden bijgeplaatst, aangezien de trap vroeger in een van de kamers uitkwam.


Wat er allemaal naar beneden kwam, samen met het oude plafond

Het klinkt misschien niet veel op het eerste zicht maar behind all this zitten: nieuwe leidingen, volledige nieuwe electriciteit, internet en kabel overal en massa’s stof, vuiligheid….

Wij zijn er nog niet hoor. De slaapkamers en bureau zijn volledig klaar (enkele details nog af te werken) maar de badkamer bevindt zich nog in halve ruwbouw-staat. Alles werkt, maar het moet allemaal nog volledig afgewerkt worden.
Ons terras is net afgewerkt. Wij hopen alvast op een mooie zomer zodanig dat we eindelijk eens wat buiten kunnen zitten. Hoe het er van tevoren uitzag – dat wilt u niet weten. Maar we zijn alleszins al op de goede weg:

Ons terras voor en na:
img_5734