Krak

Posted on

Gisteren tegen beter weten in toch maar onze reispassen gaan aanvragen in het administratief centrum. Trouwens voor iedereen een aanrader hoor, tegen 18u naar ginder gaan. Er is geen muis, eum kat.

Waarom tegen beter weten in? Ik hoop dat die Mexicaanse griep vlug zijn staart intrekt, anders zit onze geplande trip naar San Diego in slecht vaarwater. (Ik lijk wel een mislukt spreekwoordenboek…)
Het is een grote kost vind ik, een reispas. Fiona heeft er ook een nodig, weliswaar aan halve prijs maar toch. We zien wel, ik hoop dat we ze zullen kunnen gebruiken deze zomer.

Terwijl we daar dan toch waren heb ik nog even geïnformeerd naar een digitale ID voor Fiona. De vriendelijke loketmadam wist mij te zeggen dat we die inderdaad konden (moesten?) aanvragen maar dat het pas vanaf 4 mei kon. En natuurlijk moest Fiona daarvoor ook mee zijn. Dus kunnen we nog eens naar ginder trekken binnenkort… :s

En waarom krak?
Ewel daarna zijn we nog eventjes langsgeweest bij deze jongens. Ons bezoek was al een paar keer uitgesteld, de mama en papa moesten natuurlijk ook nog wennen aan het leven met drie kindjes. Of Fiona was ziek en we wilden geen microben importeren.
Maar gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het zijn twee knappe kereltjes en ze zullen staan met hun cadeautje.
Samuel heeft helaas een souvenirtje overgehouden aan ons bezoekje. We kregen (ontpitte) olijven te eten en hij had de pech van net die ene op te eten waar nog een pit in zat. Balen dus: een losse tand en deze middag een (ongetwijfeld duur) tandartsbezoek.


Tijd voor cadeautjes

Posted on

– Deel 2 van de beloofde postjes –

Hier schreef ik het al – vorige week moest er getrakteerd worden in de creche voor Fiona’s verjaardag. Iedereen alvast bedankt voor de tips die ik toen kreeg.    Dit is het uiteindelijk geworden:

img_6077

Mijn doosjes, met rozijntjes in de plaats van smarties. En voor de begeleidsters Ferrero Rocheekes. Dat was het beste wat ik er nog van kon maken op zo’n korte termijn. Maar, Licht in de duisternis, jouw idee vond ik heel goed. Voor volgend jaar heb ik dus al inspiratie. Het is ook veel leuker om, als je dan toch iets moet kopen, iets te kopen waar ze allemaal mee kunnen spelen.

img_6080

Voor de rest heeft Fiona op haar verjaardag ook nog veel kaartjes ontvangen: van haar moeke en paps en van haar tantes en nonkels. Deze laatste hebben Fiona’s kas gespekt en zodoende kunnen we misschien toch nog mijn wens (ik zal maar beslissen in Fiona’s plaats) ten uitvoer brengen: ik zou heel graag een professionele fotoshoot hebben van ons meiske. Foto’s zat hier maar ik ben zeker geen professional.
Nu alleen nog weten waar. Ik heb veel zin om hier foto’s te laten maken. Ze heeft wel mooie resultaten (zie ook hier). Maar ik ben nog aan het twijfelen wanneer. Het klinkt misschien stom maar ik vind Fiona haar haar niet zo mooi op dit moment (ik heb het dan ook niet zelf afgesneden). Ik zou liever hebben dat het wat langer is… kzou ook liefst hebben dat ze niet vol blauwe plekken staat. Het wordt moeilijk.


Altijd een beetje reizen

Posted on

– Deel 1 van de beloofde postjes –

Vorige week trok ik op Fiona’s verjaardag – uitgerekend dan – naar Duitsland. Beroepshalve weliswaar, want Duitsland is nu niet direct het land dat bij mij opkomt als vakantiebestemming.
Ik moest er een presentatie gaan geven in het liefelijke plaatsje Darmstadt bij Frankfurt am Main.

Als Belg naar daar reizen met het vliegtuig vind ik wat overdreven, dus ging ik (net als de vorige keer) met de trein. En dat is altijd een beetje reizen. In dit geval zo’n zeven uur onderweg. Trein naar Brussel, Thalys naar Keulen, ICE naar Mainz en boemel naar Darmstadt.
Bij de laatste overstap liep het fout. Onze trein van Keulen had vertraging – blijkbaar een recht dat niet alleen voorbehouden is aan de NMBS. Wanneer je dan je aansluiting moet halen is het wel even stressen. In België kan je in dat geval even vragen aan de conducteur of hij kan informeren naar je aansluiting. Dat heb ik ook geprobeerd daar (in mijn beste Duits) maar dat werd niet in dank afgenomen. De aansluitingen worden enkel pakweg vijf minuten voor aankomst afgeroepen in de trein.
En ik was te laat. Twee minuten. En de boemel had (als enigste van allemaal) niet gewacht. Ik zat een uur vast – in het station van Mainz. Niet meteen de meest boeiende plek. Tot zover Duitse Pünktlichkeit en Grundlichkeit.
Maar bon, Fiona heeft er een teddybeer aan overgehouden.

Wat mij wel meeviel was het uitzicht uit de trein tijdens de heenreis:

800px-boppard_rhein

bron: Wikimedia


Spuitjes

Posted on

Niet voor Fiona dit keer, zelfs niet voor mij maar wel voor ons katten.

img_6260Zie, het is weer al eind april en op hun boekjes staat dat ik in februari moest terugkomen voor hun jaarlijkse inentingen. Bizar genoeg verdwijnt zoiets heel uit mijn gedachten, tot we altijd een maand of twee verder zijn.
Hoog risico lopen ze natuurlijk niet. Ze komen niet (nauwelijks) in contact met andere katten maar voorkomen is beter dan genezen inderdaad.

En zie, alsof ze het weten hebben ze gezamenlijk besloten om maar wat meer kwaaltjes te ontwikkelen. Misschien dat het er dan eindelijk eens van komt om de trip naar de dierenarts aan te vatten.
Louis knijpt constant een oogje dicht en krabt voortdurend aan zijn ene oor. Muffin verliest plukken haar (het is natuurlijk ook een beetje de tijd van het jaar) en lijkt een eigenaardige hoest/nies ontwikkeld te hebben.

Veel uitstel zal er niet meer van komen denk ik. Het wordt trouwens hoogdringend tijd om eens wat meer quality time door te brengen met de katten. Vroeger hadden we gezellige avondjes voor de TV, tegenwoordig komt het er niet meer zoveel van.
img_6999Eigenlijk zijn de katten de grootste verliezers sedert Fiona haar geboorte. Ze werden naar buiten verbannen (toch het grootste deel van de tijd), iets wat er lang zat aan te komen maar toch wel handiger bleek qua organisatie. Qua aandacht hebben ze natuurlijk ook moeten inboeten. Na de avondspits moeten wij vaak nog eten en opruimen en dan schiet er niet veel tijd meer over voor katten-aandacht.

Ze zijn het zo gewend buiten dat ze sommige dagen zelfs niet meer binnenkomen. Ze amuseren zich blijkbaar op hun exclusieve, doch beperkte terrein. Toch vinden ze het leuk op dagen als deze, wanneer ik thuis werk en ze bij mij in het bureau mogen slapen.

Nu Fiona een jaar is en we stilaan wennen aan ons nieuwe leven, kunnen we hopelijk de katten weer een plaatsje geven.


Hoest kuch

Posted on

hoest(bron: Infectiemanagement)

Raar gevoel hoor, als je moet hoesten* bekijken de mensen je tegenwoordig als een crimineel.

Ik heb al een paar keer het idee gehad om te zeggen: “Excuseer, maar ik kom net terug van een reisje naar Mexico”.

MOEHAHA.
Nee serieus, ik laat mij niet opwinden door doembeelden van een pandemie. Ik heb er alle vertrouwen in dat landen lessen getrokken hebben uit het verleden en het niet zover laten komen.
En, ik hoop dat alles overgewaaid is tegen dat wij naar Californië gaan. Zo op vakantie gaan vlak tegen de ziektehaard lijkt mij geen goed idee. Dat doet me eraan denken, zo ver is dat niet meer – dringend eens beginnen denken aan vakantie…

* Het bekende stramien wordt weer gevolgd: Fiona is drie dagen ziek met een lelijke hoest en koorts. De week daarna is het mijn beurt. En ik haat kriebelhoest. Zo dat je moet hoesten en twijfelt of je longen het wel gaan overleven. Je kunt niet meer stoppen. Tot alles pijn doet van het hoesten. Tot je maaginhoud besluit andere oorden op te zoeken. Wel goed voor de lijn hoor.
En trouwens: hoesttabletjes bij de apotheker lijken nergens op. Geef mij maar good old Vicks.


Back to business

Posted on

Dit hebt u nog allemaal van mij te goed:

  • Een jaar Fiona in woord en beeld
  • Klaagzang der Duitse spoorwegen, ofte geslaagde voordracht zonder stem
  • Houffa-bike en bed: of hoe erg nuchtere karaoke wel kan zijn – en wel op dit nummer
  • Mijn eerste blogjaar – pro’s en contra’s
  • Cadeautjes tijd

P.S. De link zou terug moeten werken – YouTube is soms vol raadselen…


Minpuntje

Posted on

Toch wel een minpuntje aan een jarige Fiona.

In de creche tracteren de kindjes altijd voor hun verjaardag (alle, de cadeautjes arriveren niet altijd bij Fiona maar bon). Dus wordt van ons verwacht dat we dat ook doen.

1. Ik heb er geen zin in. Ik zie niet in wat zo’n kleine kindjes daaraan hebben.
2. Ik vind (vond) geen geschikt cadeau. Of het was niet geschikt voor zo’n kleine kindjes, of het was reeds eerder gegeven, of het was te duur, of niet mijn ding.
Dit bijvoorbeeld vind ik een leuk cadeautje, helaas heeft Fiona dit net een maand geleden reeds gekregen.

Mijn noodoplossing was: een leuk doosje kopen en er smarties in steken. Ik weet het – ongezond en zo – maar zo’n doosje is wel leuk, je kunt er dingen insteken die rammelen en de smarties, wel die moeten de ouders maar opeten.
Als het aan mij had gelegen had ik gewoon een lekkere appel gegeven en daar een kaartje aangehangen. Maar wat heeft zo’n baby/dreumes eraan?

Of toch? De twijfel slaat toe. Ik wil helemaal geen ongezonde dingen geven. En qua speelgoed heb ik niks geschikts gevonden.
Iemand die mij nog last minute advies kan geven? Ik heb morgenochtend nog een beetje tijd (niet te veel weliswaar) om nog iets anders te verzinnen.


Party

Posted on

Aangezien ik morgen op “zakenreis” moet (uitgerekend op Fiona’s verjaardag), hebben we haar verjaardag reeds zondag gevierd.
Ondanks het feit dat we bijzonder weinig geslapen hadden (met zijn vijven samen kwamen we aan 1 goede nachtrust…) en vorige avond een spetterend feestje gevierd hadden, hebben we ons ingespannen om Fiona een leuke verjaardag te bezorgen. Tante Sara en Nicolas waren zelfs speciaal vroeger langsgekomen om alles te helpen voorbereiden.



Fiona kreeg een kroontje op, speciaal door haar peter ineengeknutseld. Ze kreeg ook haar eigen stukje taart met aardbeien, en het smaakte, getuige de volgende foto’s.



Een kanttekening: Als u denkt dat Fiona er wat bleekjes uitziet – Ze was (is) een beetje ziek. Dit weekend had ze meer dan 39 graden koorts.

En dan was het cadeautjestijd. Mama, papa, meter, peter, moeke en opa hadden samengelegd en een groot cadeau gekocht. Op de 1e foto zit het nog stevig verpakt. Fiona snapte het concept “verpakking” nog niet echt, dus moest mama wat meehelpen uitpakken. En wat kwam er uit al dat papier piepen? Haar lievelingskarretje, dat ze in de winkel al had mogen uittesten! Het is multifunctioneel: je kan er mee rijden, je kan er zelf inzitten plus je kan er al je rommel in kwijt.




De avond werd afgesloten met een lekkere kaasschotel. En een bezoekje aan de paarden van peter. Van de paarden had Fiona geen schrik, van de spelende hond daarentegen… Maar bij mama, oma en paps voelt ze zich wel veilig.



En toen vertrok Fiona met haar prive-helicopter naar verre oorden, op naar haar tweede levensjaar.

Nog meer mooie foto’s op tante Veerle’s blog.


52 weken Fiona

Posted on

jaar
[zelfstandig naamwoord]periode van 12 maanden, 52 weken, 365 dagen

Fiona is vandaag net 52 weken oud. Om precies te zijn vanmiddag om 12u44. En morgen is het haar verjaardag. Wat gaat zo’n jaar snel. Vorig jaar zat ik op 21 april op hete kolen. We wisten al een paar dagen dat ik op 22 april ingeleid zou worden, als de baby niet vanzelf ging komen. En dat zag er niet naar uit. Ik had 0,0 weeën.

Dus zat ik op 21 april 2008 in het Shopping Center Gent Zuid een boekje te lezen met het idee: dit is de laatste keer. Tijdens de laatste weken van mijn zwangerschap trok ik er vaak op uit naar de bib om daarna iets te gaan eten met Samuel en een boek te lezen in de zon (of in het winkelcentrum).
Die avond gingen we nog samen iets eten, voor die laatste keer dat we maar met zijn tweetjes waren. Dat is toch een speciaal gevoel: nu zijn we nog met twee, morgen is er eentje bij. Ik was liever spontaan bevallen maar toch is het leuk als je zo’n avond kunt beleven.

En nu, 52 weken later hebben we een leuk meisje in ons midden. Een meisje dat al kan stappen, brabbelen en giechelen. Eentje dat ondeugend maar ook ongelofelijk lief kan zijn. Ons meiske dat zo graag haar armpjes uitsteekt en komt knuffelen.
Toen kon ik mij niet voorstellen hoe het zou zijn en nu kan ik mij niet voorstellen wat we zonder haar zouden doen.

img_5644