Wilde haren

Posted on

Gisteren is Fiona onbedoeld haar wilde haren kwijtgeraakt. Letterlijk dan.

Zondag hadden we na haar bad, haar froufrou wat bijgeknipt omdat die een beetje te lang werd. Niets aan de hand. Tot ik haar gisterenavond bij mijn thuiskomst uit bed haalde en vond dat ze er anders uitzag. Toen mijn schoonmoeder vroeg of we haar haar hadden geknipt, wees ik op de froufrou. Terwijl ik dat doe, kijk ik even in Fiona haar nek.
Wat zie ik tot mijn grote verbazing? Iemand heeft haar eerste haartjes, die altijd zo koddig omkrulden en alle richtingen uitwezen, AFGEKNIPT! AAH!

Nee serieus, ik kon er niet mee lachen. Iemand in de creche had zonder ons medeweten Fiona haar haar zitten knippen. Ik was er niet goed van. Ik vind dat nu eens iets wat door de ouders moet beslist worden. En ik vond die haartjes zo schattig.
(Ik was er in die mate niet goed van dat ik vanmorgen om 5 uur, toen Fiona ons wakker maakte, niet meer in slaap kon vallen)

Deze morgen ben ik dan maar zelf Fiona gaan afgeven in de creche zodat ik eens met haar begeleidster kon spreken. Als illegale haarknipster had ik reeds mijn minst favoriete verzorgster in het oog, maar groot was mijn verbazing toen de begeleidster bekende dat zij de schuldige was. Ze had gezien dat we geknipt hadden aan Fiona haar haar en ze dacht dat we het niet zagen zitten om het haar langs achter ook gelijk te knippen.

Tsja, ik was tegen dan al minder kwaad en heb het maar gehouden bij: ik kon er niet echt mee lachen en ik kan dat niet echt appreciëren maar het is nu toch te laat.

Arme Fiona, ze ziet eruit als een mislukte bloempot.



De stand van zaken (in woord)

Posted on

De verjaardag van Fiona nadert en omdat het al weer een tijdje geleden (toch niet zo lang blijkbaar) is, even een stand van zaken:

  • Motoriek: een kind dat kan stappen is zalig. Ze gaat overal naartoe waar ze moet/wil/niet mag zijn. Het speelgoed blijft een beetje onaangeroerd liggen. Het liefst van al stapt ze constant rond, eventueel met iets mee maar dat hoeft niet.
    Tegenwoordig draait en stopt ze al heel vlot. Ze valt bijna niet meer (tenzij ze iets te vlug wil lopen en over haar voeten struikelt).
    Een nieuwigheid de laatste week: ze begint de trap op te kruipen. Als je rekent dat onze trap volledig open is, is dat wel een probleem. Ze kan al vlot drie trappen omhoog kruipen en een trap omlaag.  We moeten haar dus extra in het oog houden. Maar ze luistert (voorlopig) goed naar neen en we laten haar niet meer rondlopen zonder haar in het oog te houden.
    Grappig is haar gorilla-walk. Dan loopt ze met grote vaart, roept aaaaaaaaaaaaaah (steeds luider) terwijl ze zich met beide handjes op de borst slaat.
  • Emotioneel: Fiona is niet langer het eeuwig-vrolijk-kijkende babytje. Af en toe kijkt ze serieus – als een vreemde mevrouw tegen haar praat bijvoorbeeld. Of ze kijkt hooghartig – echt waar 🙂 Of vragend – zo van ‘geef mij nu aub eens een stukje brood’. Verdriet is ook meer uitgesproken: ze kan zo aandoenlijk huilen als ze zich heeft pijn gedaan… Met snikken en traantjes en heel de bataclan. Dan moet mama haar knuffelen en papa haar doen lachen.
    Soms schuilt er zelfs een grapjas in ons meiske. Gisteren liep ze rond bij de keuken en kwam ze in de nabijheid van de trap. Dat leverde haar twee waarschuwende blikken op en een ‘Fiona, pas op van de trap’. Waarop ze doodleuk met haar handje zwaaide, tata zei en aanstalten maakte om naar boven te klimmen. Kan je dan iets anders doen dan lachen? Misschien wilde ze zo wel duidelijk maken dat ze moe was, aangezien we dan altijd vanop de trap zwaaien naar de achterblijver in de keuken.
  • Een eigen willetje. Niet dat ze onhandelbaar is hoor, integendeel. Maar ze heeft haar eigen gedacht. Een nieuwigheid is het “neen schudden”. Soms loopt ze ons voorbij en dan plots begint ze van neen te schudden. Of ze doet het als jij iets doet wat zij niet wil, zoals haar neusje spoelen of tandjes poetsen.
  • Hulp bij het aankleden. Ze is weer gewilliger om zich te laten aankleden. Ze steekt ook haar voet uit om kousjes aan te doen, of om haar schoenen uit te trekken. Helaas is het steeds dezelfde voet maar bon, we gaan niet over details struikelen.
  • Eten en drinken: Ondanks het feit dat Fiona nog steeds maar twee tanden heeft, kan ze al goed zelf iets eten. Stukjes groente, brood en Betterfood-koekjes (gisteren ontdekt). Haar groentenpap wordt nog steeds gemixt, maar ik probeer het wat minder fijn te maken, met wat meer stukjes. In het begin duwde ze die stukjes terug uit haar mond met haar tong maar nu gaat het al beter. Als je haar een lepel geeft, kan ze die goed naar haar mond brengen; het zelf scheppen is moeilijker.

Zomeruur

Posted on

Dat zomeruur doet rare dingen met je.
Het is negen uur en er zitten er al twee in hun bed, de ene (kleine) nog maar net en de grooten al.

Balans van het weekend:

  • een kast bij in living (de ouden uit den bureau)
  • een kast bij in bureau (een nieuwe, verse uit de Ikea)
  • een glas gebroken
  • twintig keer gestofzuigd (telkens nadat Fiona gegeten had)
  • vensterbanken opgeruimd: drie
  • planten verzorgd (finally)
  • negen oliebollen verorberd (helaas allemaal door mezelf)
  • 1* tram en 2* bus
  • tweemaal Ikea: alleen eerste keer iets gekocht
  • en massa’s foto’s van Fiona gemaakt (de foto-verantwoordelijke slaapt – dus die komen later nog)

Materiaalwissel

Posted on

Dit weekend voltrok zich hier een belangrijke materiaalwissel.

Een aantal spulletjes uit het begintijdperk van Fiona werd resoluut naar de zolder verwezen.

  • Maxi Cosi: hij heeft zijn diensten bewezen, maar de laatste tijd werd duidelijk dat Fiona niet meer zo gelukkig was met haar auto-installatie. Geen plaats meer voor de beentjes, geen zin meer om te liggen, niks te zien aan de achterzetel.
    Daarom besloten we de autostoel in te voeren. Ze weegt weliswaar nog geen 9 kg maar alle andere vereisten waren aanwezig. Ze vindt het de max. We hebben geopteerd voor een autostoel die je kan draaien, zodat ze er gemakkelijk ingeplaatst kan worden. Ze zit precies op een troon. De stoel staat in het midden van de auto, zodat ze mee kan kijken door de voorruit. Alleen wanneer papa een wijde bocht maakt, kijkt ze wat bedenkelijk 🙂
  • Het park werd de laatste tijd alleen maar gebruikt als opslagplaats voor speelgoed. Aangezien onze ruimte beneden niet onbeperkt is, hebben we besloten het park af te breken. Wanneer we nog eens in de Ikea raken krijgt ze als vervanging een leuke speelgoedkist.
  • De relax was een no go de laatste tijd. Zelfs gevaarlijk want ze ging steeds rechtzitten en wrong zich in allerlei bochten om eruit te raken. De Babybjorn relax is reeds richting zolder vertrokken, onze andere relax staat nog in de badkamer voor het geval we haar nergens kwijtraken als we aan het douchen zijn.
    Maar binnenkort gaat ze gewoon met ons mee de douche in, dus zijn we daar ook van verlost. (Ze is al een keer mee de douche in geweest maar was toch niet direct overtuigd. De sproeier leek net iets te erg. Hopelijk kunnen we haar toch nog overtuigen, zodat ze naar het voorbeeld van Janne vrolijk mee de douche in stapt).
  • Al enige tijd gaat Fiona op een fietsstoeltje mee met papa naar de creche. Bij mij moest ze in de draagdoek mee op de fiets. Het was echter vervelend dat ik altijd de papa moest lastigvallen voor vervoer als ik ‘s avonds op tijd was om Fiona van de creche af te halen.
    Daarom hebben we geinvesteerd in een tweede bevestiging voor het fietsstoeltje op mijn fiets (na een ware zoektocht hebben we de bevestiging voor het achterzitje gekocht, waar het stoeltje vooraan blijkbaar ook in past). Wat blijkt nu? Als het stoeltje bij mij op de fiets staat, dan raak ik met geen enkele mogelijkheid nog op mijn fiets… Te weinig plaats, te korte beentjes, ik raak mijn zadel niet meer op.
    Terug naar af dus.

UPDATE: De wet van Murphy en Return to sender

Posted on

rotavirusEindelijk de kinderarts aan de lijn gekregen voor de uitslag van Fiona haar stoelgangstaaltje.
Ze belde mij terug omdat ze deze morgen (toen ik belde) nog haar ronde aan het doen was. Ze wist toen dat er iets abnormaals was aan Fiona haar testresultaat maar ze wist niet meer precies wat. Gelukkig dat ze toen niks zei, anders had ik mij hier een uur zitten opvreten.

Fiona is besmet met het rota-virus. Ondanks de vaccinaties bij Kind en Gezin.

We waren gewaarschuwd: het Rotarix-vaccin voorkomt het ergste maar belet niet dat de kinderen nog besmet kunnen worden.

Blijkbaar zit het al een tijdje in Fiona haar systeem. Waarschijnlijk heeft ze mij ook besmet, wat meteen de buikgriep-periodes verklaart hier ten huize.
Het kan nog een tijdje duren voor ze weer tiptop is, vandaar dat ze nog weer overgegeven heeft. Het enigste wat de kinderarts kon aanraden was eventueel lactosevrije melk te geven, zodat haar darmflora zich kan herstellen.

Ze kan dus nog wel een tijdje lastig rondlopen. Maar ze heeft nu een goed excuus 🙂 We zullen ze extra vertroetelen.

(Bron: Wikipedia, Rotavirus)





Feestweekend

Posted on

Supertof weekend achter de rug!

Zaterdag mijn verjaardag. Meteen een van de meest intense verjaardagen ever, dankzij Fiona en haar groeispurtje (allé ik hoop tenminste dat het een groeispurtje is, en niets al te permanents).
Manlief ging gaan mountainbiken (met mijn permissie) en ik ging de winkels in Leuven onveilig maken. Onze halve hebben-en-houden verhuisd naar Leuven maar helaas blijft Fiona haar angst voor het logeerbedje duren want ze wilde weer niet slapen in de namiddag. In de voormiddag had ze een goed dutje gedaan thuis maar in de auto had ze niet geslapen.
Gelukkig is daar onze Ergo Baby Carrier (Beco klinkt eigenlijk wel toffer) en heb ik Fiona dan maar meegenomen naar de winkels, zo kon tante M. nog wat studeren.

Voor mijn verjaardag kocht ik hier een allerschattigst kostuumpje voor… Fiona. Eigenlijk voor Pepijn zijn doopsel, maar ik kon het gisteren niet laten om het al aan te doen. En ze staat er goed mee. Vanavond zwier ik een paar foto’s op het net. Verder heb ik helaas niets gevonden voor mezelf, zelfs geen boek, mijn favoriete geschenk aan mezelf.
En Fiona? Die bleef wakker natuurlijk… tot een paar meter voor de deur. Gelukkig moest ik nog een strooptocht organiseren achter pampers. Manlief had ze in de auto laten liggen en de sleutel meegenomen. Fiona kon dus lustig verder slapen in de draagzak tot ik in Delhaize bij de kassa stond.

Met lood in de schoenen gingen we ‘s avonds op zoek naar een restaurant. Er was niks gereserveerd, ondanks mijn hints richting Mexicaan 😉 Veel restaurantjes zaten overvol, maar we konden gelukkig nog terecht in het “beste” pizzarestaurant van Leuven. Misschien niet zo’n feestelijke keuze, maar in welk restaurant zien ze je graag binnenkomen met een bijna 1-jarige die nogal grumpy is omdat ze te weinig geslapen heeft?
Maar wonder boven wonder heeft onze muis niet gepiept gedurende de maaltijd. Wat daarvoor nodig was: 1 fles met melk, 1 babystoeltje van de Ikea en 1 mandje met stokbrood. Het enige waarover ze konden klagen achteraf was de vloer die bezaaid lag met kruimeltjes. We hebben op ons gemak kunnen eten (zelfs niet gestoord door de strategisch uitgebroede kakapamper) maar nadien moest Fiona wel even uitbollen op straat. De Muntstraat werd om 9 uur ‘s avonds onveilig gemaakt door een kraaiend(e) haan – eum meisje 🙂

Al telefonerend in haar pyjama liet Fiona ons weten dat ze nog steeds geen vriendjes was met het logeerbedje maar uiteindelijk kreeg het zandmannetje haar wel klein in de auto op weg naar huis.

Gisteren dan even genoten van een kalme zondagochtend voor het bezoek eraan kwam. Het was een feestelijke dag: Fiona 11 maand, Pepijn 1 maand oud en mezelf 31+1 dag.
De wereld is blijkbaar onderverdeeld in pannenkoeken- en wafels-mensen. De wafelsmensen (met name ik) waren duidelijk in de minderheid dus werden de pannen bovengehaald. Alle pannenkoeken werden tot de laatste kruimel opgesmikkeld en toen deden we nog een deugddoend wandelingetje in de Bourgoyen.
Niet erg ver want…. Fiona wilde zelf wandelen. En dat ging met vallen en opstaan. Die grond was toch zo interessant! Ze heeft zich enorm geamuseerd, ook nadien in het bezoekerscentrum. Later foto’s!

Een grappige anekdote: Toen we aan het wandelen waren met Fiona in de Bourgoyen, werd ik aangesproken door een mevrouw en haar oude moeder, die blijkbaar gecharmeerd waren door de kleine pagadder. Ik mocht nog maar eens uitleggen dat ze (nog maar) 11 maand is en dat ze zo vroeg gestart is met stappen.
Waarop die oudere mevrouw droogweg zei: Tsja, ze zeggen nochtans altijd dat als ze zo vroeg stappen, al hun energie naar hun lichaam gaat en hun geest zich niet goed ontwikkelt!! Waarop ik enkel droogweg kon antwoorden: Met haar geest is nochtans niks mis hoor mevrouw. En de aftocht blies.