Nachtelijk verdriet

Posted on

Deze nacht werd Fiona twee keer wenend wakker. Blijkbaar was ze gedraaid in haar bedje (dat meiske is een ware tol in bed!) en haar beertje was plots onvindbaar.

Nu heeft ze zelfs twee beertjes, maar het Robijn-beertje dat ik ooit voor 1 euro op de kop tikte in een tweedehandswinkel, is haar absolute favoriet.

11268439

Ze is nogal kritisch wat betreft haar beertjes: alleen beertjes met goed grijpbare pootjes komen in aanmerking, en ze moeten fluffy zijn. Liefst met pluisjes aan. En een duidelijk herkenbaar gezichtje. Vooral de roze tong is leuk!
En ze moeten groot genoeg zijn zodat ze ze over haar gezichtje kan trekken.

Een keer ging ze ergens slapen en toen hadden we beertje niet bij. Ze wilde niet slapen. Sindsdien gaat de beer overal mee. Tot nu toe zijn we hem nog nergens vergeten. Gelukkig.

Misschien moet ik gewoon nog een paar reserve beertjes aanschaffen. Dat is gemakkelijker als beertje een kots-badje krijgt, zoals onlangs.

Er zullen wel nog Robijn-beertjes in de omloop zijn zeker?




Verhaaltjes uit de oude doos

Posted on

Zelf mama of papa worden, doet je de waarde van familie beseffen. Een warm nest om in op te groeien, een achtergrond als leidraad, voorbeelden om je aan te spiegelen.

In plaats van foto´s uit de oude doos (misschien komen die er nog wel eens), komen hier enkele feiten uit de oude doos.  Toen ik twaalf jaar werd, kreeg ik een mooi cadeau van mijn meter, mijn oma, die helaas in 2007 overleden is.
Ik was haar oudste kleinkind, haar metekind en ik kreeg van haar het album ´Voor mijn kleinkind, een album vol herinneringen´. Vol met feiten en verhalen over haar jeugd en die van mijn moeder.

Na haar dood in 2007 vond ik het boek terug in een kast en vandaag vond ik het opnieuw – het stond op  mij te wachten in de kast met foto albums.
Iedere keer ontdek ik er iets nieuws in en telkens ben ik verwonderd hoe het leven er vroeger aan toe ging.

Als Fiona later twaalf wordt, dan hoop ik van haar het boek te mogen doorgeven. Dan kan ze lezen over haar overgrootmoeder die ze helaas nooit heeft gekend.
Hopelijk staat het boek dan ook te wachten op haar. Voor het weer in de duistere kast verdwijnt, vertrouw ik haar via haar site al enkele zaken toe:

  • Jouw betovergrootouders heetten Jules Achille en Martha Maria. Ze hadden 7 kinderen en woonden in Poelkapelle.
  • Mijn oma, jouw overgrootmoeder, werd geboren op de verjaardag van haar vader, op 25 september 1924. Ze kreeg de naam Maria Malvina. Alle eerstgeboren meisjes kregen de naam Maria als patrones. Malvina was de naam van een zusje van haar moeder, die op 2-jarige leeftijd gestorven was.
  • Oma had twee broers, waarvan er 1 gestorven is op jonge leeftijd en vier zusjes. Zij was de oudste en moest op de kleintjes passen.
  • Oma was een goede leerling en studeerde af als onderwijzeres in Eeklo. Ze gaf les in een lagere school maar moest het lesgeven opgeven toen ze trouwde. Alleen ongetrouwde vrouwen mochten lesgeven. Later werd dat veranderd en werd ze directrice, lerares en kokkin (!) in een klein schooltje.
  • Ze ontmoette opa, jouw overgrootvader, in 1950 toen ze 26 was. Ze is laat getrouwd want haar moeder is overleden toen ze nog jong was en ze moest voor haar broer en zussen zorgen.
  • Oma maakte de eerste wereldoorlog niet mee (ze werd geboren in 1924) maar moest als kind de loden kogels van de velden rapen.




Cliché

Posted on

Het cliché wil dat als de baby huilt ‘s nachts de man dan rustig doorslaapt en dat de vrouw steeds weer uit bed moet om te troosten.

Niet bij ons alleszins. De laatste tijd slaap ik rustig verder en moet manlief het bed uit. Dan komt gelukkig niet zoveel voor maar toch is het grappig. Vanmorgen klonk bij de zoveelste schreeuw uit de aangrenzende kamer zelfs wat wanhopig ‘ga jij nu eens opstaan’. Wat slaperig zei ik “sure” om vervolgens weer in slaap te vallen.
Het bleef trouwens bij die ene schreeuw (dat heeft Fiona wel vaker ‘s nachts).

Goh ik houd het erop dat ik in die 6 maand borstvoeding genoeg heb moeten opstaan ‘s nachts.


Wrikkelgat

Posted on

Het is leuk dat Fiona zo beweeglijk is. Ze stapt al zwaaiend met vanalles door ons huis, zit de kat achterna (tot nu toe wint de kat, want hij kan in een sprong halverwege onze trap springen) maar…

Er is ook 1 nadeel. Ze ligt niet meer stil op haar verzorgingstafel. Ons Miss Wrikkelgat ligt geen seconde meer stil. Bij het verversen duurt het niet lang of ze draait zich om en gaat op haar kniën zitten. Ergerlijk. Zodra ze vermoedt dat er achter haar iets interessants gebeurt is ze vertrokken. En dat kind is sterk hoor. En buikspieren! Ze slaagt er bijna in om te gaan rechtzitten zonder zich af te duwen of vast te houden.

Sedert kort is ze niet meer tevreden als ze ligt. Ze moet en zal rechtzitten. Een pamper aandoen lukt niet zo goed als je maar een hand hebt en met de andere je dochter in bedwang moet houden. Ik heb al geprobeerd om haar iets te geven om haar bezig te houden maar dat heeft zelden lange tijd succes. Kleren aandoen is voor mietjes. Het gras is groener aan de andere kant van de trap enz.

Dat is het enigste wat mij nog rest. De tafel verplaatsen tot ze ergens kan kijken waar het haar interesseert.
Of heeft iemand nog andere suggesties? Neen zeggen lukt nog niet echt. Je wordt enkel getracteerd op een brede glimlach en vijf seconden later probeert ze het opnieuw.


Vrijdag de dertiende

Posted on

Vergeet zwarte katten, ladders, 13e verdiepingen…
Gelieve voortaan te vermijden

Van dat laatste gesproken… ik ben er ook geweest vandaag, en het was korting voor Valentijn. Maar toch, ik wist direct weer waarom ik daar nooit geen kleren koop voor Fiona. *tuut* euro kwijt voor twee kostuumpkes – als het voor een tweeling is, kan je maar moeilijk met 1 iets afkomen he 🙂