Het laatste woord

Posted on

Minister Anciaux schreef op zijn weblog hoe het drama in Dendermonde hem deed denken aan de oorlog in Gaza, omdat er ook zoveel kinderen omgebracht zijn ginder.
Meteen krijgt hij het halve Vlaamse parlement op zijn nek. Ik ben geen fan van Anciaux maar ik kan hem bijtreden in de stelling dat we niet selectief verontwaardigd mogen zijn.
Een kinderleven dat zinloos verspild wordt is altijd erg, waar dan ook ter wereld. Of het nu in Afrika is waar de kinderen sterven van de honger, of van cholera. Of in Gaza, waar ze sterven door bommen niet voor hen bedoeld. Of hier dicht bij ons, door een steekpartij…
Het enigste verschil is de aandacht die eraan besteed wordt in de media.

En daar knelt het schoentje bij mij. Natuurlijk, de wereld in zijn totaliteit met al zijn ellende is gewoon teveel voor ons om te bevatten. Daarom plooien we ons graag terug op onze eigen omgeving. En als de ellende plots daar gebeurt, dicht bij huis, dan zijn we geschokt. Aangeslagen. Verward. De dood staat plots vlak bij.
Toen de kindjes stierven in Dendermonde, stierven er elders ook. Aan ondervoeding, door geweld. Dat is gewoon een feit. Dat banaliseert niet wat er hier gebeurd is, maar dat plaatst alles wel in een context. Overal zijn er rouwende mensen en onze rouw mag niet meer of beter zijn dan ergens anders.
Acht ik mezelf nu moreel superieur – net als Anciaux?

Ik erger mij momenteel wel mateloos aan onze media. We worden overspoeld door berichten – over de moordenaar, over zijn familie, zijn verleden. Is hij psychopaat? Hoort hij stemmen? Speelt hij gewelddadige games? Ik zag zelfs dat er een artikel gewijd was aan zijn zus die een paar dagen na de feiten terug naar school ging.
Willen wij dit wel allemaal weten? Verdienen de betrokken personen niet een beetje rust? Hoe moet het zijn als je kindje vermoord werd en de zoveelste psychiater op TV komt uitleggen hoe de moordenaar misschien wel al jaren gek is en gewoon niet opgemerkt werd door het systeem? Of welke medische handelingen allemaal gebeurd zijn met je baby?
Ik vind het goed dat men aandacht besteed aan de effecten van zo’n drama op de hulpverleners maar moet dat allemaal breed uitgesmeerd worden in de media?

Gisteren wist onze nieuwe minister van Welzijn ons te vertellen dat ze geld uit zal trekken voor de beveiliging van crèches. Wij kregen een brief in de crèche met de uitnodiging om uit te kijken naar verdachte personen/zaken en die ook te melden.
Ik voel mij daar ongemakkelijk bij. Er zijn meer kindjes die sterven door een verkeersongeval of door een ziekte dan er vermoord worden. Dat is de trieste waarheid. Daarom ben ik ertegen om onze kinderen op te sluiten. Een kind moet ook nog kind kunnen zijn.

Oh, had ik al gezegd dat men in onze crèche ging langskomen van de Libelle om een reportage te maken over het leven in een kinderdagverblijf? Een tof idee, vond ik en ik had dan ook toestemming gegeven om onze Fiona te fotograferen. Wat blijkt nu? De reportage die ging doorgaan begin februari wordt uitgesteld tot september wegens de gebeurtenissen in Dendermonde. Waarom? Duurt het zolang om de veiligheidspasjes voor de Libelle-ploeg klaar te maken?

Met deze kritische noot hou ik het voor bekeken. Misschien hebt u wel een andere mening. Maar dit is alvast de mijne. En mijn laatste woord hierover.


Het doek heropent

Posted on

Hier kon je het al lezen: in september sloot ons favoriete café zijn deuren. Wat zag ik gisteren in de krant: de Hopduvel gaat terug open! Met dezelfde personeelsleden en ongeveer dezelfde kaart.
Ik ben eigenlijk vooral benieuwd naar het interieur. Ik hoop alleen dat ze er niet van die lelijke geblokte tafellakentjes gelegd hebben. Doet mij teveel aan slagerspapierkes denken…

Een goeie zaak dus, die heropening, zeker nu wij nog altijd geen terras hebben om streekbieren te degusteren.


Stokje

Posted on

Dank u, Nike, voor het stokje.

Ik ben even gaan snuisteren in ons foto-archief.
Daar heb ik de vierde map gekozen en daarin nog eens de vierde map (om het spannend te maken) en dan de vierde foto.

En dit is het resultaat:

img_0061

Onze kat Muffin – ergens in ons huis. De vloer is vers geschuurd zo te zien. Niet meteen een foto die de annalen zal ingaan als goed of boeiend.

En als u haar ogen creepy vindt, wat moeten we hiervan dan denken?

img_0065

Ik werp het stokje naar: Wolfje, De kleine Koninck, Cajiente en San’s weblog. Wie zin heeft, vangt het maar!


Soldekes

Posted on

Een beetje verdoofd door het gruwelijke nieuws van vrijdag heb ik van het regenachtige weer dit weekend geprofiteerd om snel nog wat soldekes te doen voor Fiona.
* Haar eerste paar schoentjes zijn een feit. Voor een vierde van de prijs gekocht. Weliswaar jongensschoenen maar who cares! Trouwens, (kinder)schoenen zijn duur! Ik denk dat ik haar volgende paar voor haar verjaardag koop.
Voor het moment protesteert ze nog wel eens tegen die loden gewichtjes aan haar voeten, maar zo hoef ik tenminste niet telkens haar slofjes te wassen als ze de Colruyt heeft doorkruist.

* Een nieuw jasje voor 5 euro en nog tal van kleertjes aan -70%. Ik heb meteen een voorraad voor de komende zes maand. Ik kan al niet wachten tot de volgende solden!

Trouwens, ik ben mezelf niet vergeten. Ik ben een nieuwe bril en een nieuwe GSM rijker.
Vooraleer je denk dat ik een shoppingverslaafde ben, nee hoor! Ik winkel alleen (of toch hoofdzakelijk) tijdens de solden.

Trouwens, vanavond (hopelijk) nog wat fotokes van ons bewogen weekend en Fiona’s 9 maand foto!


Kindje kleen

Posted on

On the 23rd of January, a lunatic armed with knives walks into a nursery and kills two children (their ages 6 and 9 months) and one nanny. Belgium is in shock.

Voor het slapengaan luister ik naar dochterlief die rustig ademt in haar bedje. Voortaan moeten twee paar ouders het zonder kindje verder redden.

Kindje kleen, kindje dood
mag ik u iets vragen
mijn ogen zijn van ‘t schreien rood
en mijn stemme rauw van ‘t klagen.

Duizel je nog als je rechte staat
kan je nu lopen zonder vallen
ja ‘k hè vleugels van zilverdraad
en van pluimkes en sneeuwkristallen

Ben je beschut tegen de nacht
is uw kleedje wel warm geweven
ja van ‘t zuiverste zijdeke zacht
en van maneschijn ben ik omgeven

Waar moe je gie rusten op uw verre reis
waar vind je gie eten en drinken
‘k drinke den dauw van ‘t groen paradijs
‘k hè wolken om in weg te zinken

Kindje kleene, kindje dood
wie moet er nu voor u zorgen
den hemel is te wijd en de wereld te groot
‘k houd u diep in mijn herte geborgen

Willem Vermandere: Kindje kleen; kindje dood


Mijn dagboek (volgens Fiona)

Posted on

Gisteren was het weer een toffe dag in de crèche. Ik heb veel gespeeld met de andere kindjes.
Maar ik ben mijn oefeningen niet vergeten: heel de dag heb ik mij aan vanalles en nog wat rechtgetrokken. Tot ik een klein tactisch foutje maakte: zo’n kleine stoeltjes zijn minder stabiel dan ik dacht. En boem patat, daar lag ik op mijn gat.
Helaas… vooraleer ik onzacht landde, kwam mijn hoofd ook nog eens -knots- onzacht in aanraking met de eerdergenoemde stoel. Resultaat: een bult en een blauwe plek op mijn voorhoofd. En al de andere kindjes maar lachen. Alleen de verzorgster, die kon er precies niet mee lachen. Die kwam al af met ijs en crèmekes en zo maar ik vind het veel te koud om ijskreem te eten.

Van al die opwinding kon ik natuurlijk weer niet veel slapen ginder. Uiteindelijk hebben ze mij in de broek gezet. Zo kon ik geen straffe toeren meer uithalen om de jongens te imponeren. Ik probeerde dan nog om met mijn vingers beestjes van de foto te pakken maar dat lukte precies niet goed 🙁 Tot ik plots mijn naam hoorde en mama en papa zag staan! Ik had direct zin om naar huis te gaan.
Papa en mama hadden niet direct iets in de gaten omdat ik mijn haartjes voor mijn bult gekamd had. Tot die verzorgster mij verraadde natuurlijk. Ja, ik heb een ei op mijn hoofd, ga je mij nu eierkop noemen? 😉 grapje hoor, ik wil gewoon een beetje vertroeteld worden vanavond.
Mama was niet echt onder de indruk en papa zei dat hij die bulten al veel eerder had verwacht. Puh, de volgende keer vraag ik dat ze mijn hoofd in het gips steken. Dan zullen ze nog eens opkijken.

Enfin we fietsten naar huis. Ik zing dan altijd in mijn stoeltje, zodat papa een beetje tempo kan houden. Ik heb gezien op teevee dat men het ook zo deed op een roeischip bij de romeinen… Toen we thuis waren kwam er van vertroetelen niet veel in huis. Ik werd direct in de autostoel gezet en we gingen naar de winkel. Die heeft een rare naam, Kolruit of zoiets. Daar mocht ik in het karretje zitten en lachen naar de andere kindjes. Iedereen vindt mijn slofjes altijd zo cool, gewoon omdat er een beetje oranje haar op staat.
Halverwege de winkel ben ik een rare vent tegengekomen. Hij vond mij zo schattig en kwam een zoentje op mijn kaak geven. Mama vond dat precies maar raar en papa zei iets van niet met oude venten aanpappen Fiona. Hu, kan ik daaraan doen dat ik zoveel succes heb? En dan was ik het beu in de kar en wilde ik wandelen. Op mijn coole sloffen, door de gangen.
En mama kon weer niet volgen natuurlijk. Ze zal meer moeten trainen in het hoe-loop-ik-gebukt-met-nen-kleinen-in-den-winkel-zonder-mijn-hoofd-te-stoten.

En toen gingen we terug naar huis. Ik had geen zin. In de winkel was het toffer. Thuis was het al bijna tijd voor mijn flesje. Maar eerst moest ik nog in bad van mama. Pfft, daarvoor moet je platliggen en zo en dat is saai. Mama was ook een beetje afwezig want er was een zwarte meneer aan het babbelen op teevee en dat wilde ze precies horen. Ze apprecieerde het niet dat ik bewees dat ik luider kon dan de zwarte meneer.

Enfin alles is goed gekomen. Beneden mocht ik nog een beetje spelen met mijn nieuwe puzzel en dan was mijn flesje klaar. En dan mocht ik eindelijk gaan slapen.
Jippee.


39 weken geleden…

Posted on

…waren wij nog steeds in blijde verwachting, al kon het zogezegd voor ieder moment zijn.

Nu, 39 weken later, kan ik haast niet meer geloven dat zo’n groot meisje ooit in  mijn buik zat. Zo rustig als ze toen soms was, zo actief is ze nu. Haar favoriete activiteit is (nog altijd): typen op de computer. Enige verfijning zou echter mogen, aangezien het toetsenbord eerder genadeloos in elkaar wordt geramd.
En stappen! Kruipen doet ze nog, omdat het zo snel gaat en ze het alleen kan. Maar ze stapt veel liever. Dan kruipt ze tot bij mijn benen en trekt ze zich recht. En dan wil ze stappen. Waarbij ze helaas soms vergeet dat mama iets groter is en dus niet overal kan raken waar zij naartoe wil.

Af en toe laat ze zelfs al een handje los bij het stappen. Het fijne bochtenwerk moet ze ook nog leren maar verder lijkt ze op een klein wervelwindje dat door de bureau raast.
Om te spelen wordt niet enkel haar zitvlak aangewend. Ze speelt nu ook terwijl ze op haar knietjes zit, of terwijl ze rechtstaat. Daarbij laat ze al geregeld los zodat ze haar beide handen kan gebruiken om te spelen.

Ze wordt heel snel groot.


Kind en Gezin IV

Posted on

We waren weer de eersten bij Kind en Gezin vanavond. Dat wil dan zeggen dat Fiona bij aankomst aangestaard wordt door vier mensen: 1 dokter, 1 verpleegster en twee vrijwilligsters.
De eerste reactie van de dokter was: Aha, een nieuw slachtoffer voor mijn testje…

Huh? Bleek dat Fiona bij de dokter twee blokjes voor haar neus kreeg. Onogelijke, oninteressante dingen naar mijn mening maar bon. Ze keek even raar naar de dokter, maar pakte toen het eerste blokje. En dan gaf ie het tweede, waarop ze het eerste direct liet vallen 🙂 Daarna pakte ze toch in elke hand een blokje.
Oef. Test geslaagd.

De volgende vraag: “rolt ze al?” werd gevolgd door een secondenlange stilte. Eum, dat vraagt u nu? Ze rolt al van in augustus of zoiets. Ze zit, ze kruipt, ze staat en ze loopt. Rollen doet ze allang niet meer.

Soms vraag ik mij af wat de zin is van Kind en Gezin. Maar bon. Fiona is goedgekeurd over de ganse lijn. 7.880 kg voor 69 cm en een 43.5 cm dik hoofd.
En verder hebben we nog een preek gehad dat we met boterhammekes moesten beginnen ‘s morgens en dat we haar tanden moesten poetsen.

Zo, daar zijn we ook weer vanaf voor de komende drie maanden.



Uitgelezen: Ladies first & First ladies

Posted on

Categorie: Het boek van de televisiereeks

Auteur: Annemie Struyf, ook gekend van Mijn status is positief, De moeder van mijn dochter en van Hope for Kabondo

Inhoud: Een kijkje achter de schermen van enkele beroemde, beruchte of opmerkelijke vrouwen. Van Imelda Marcos tot twee Vlaamse vrouwen, ontvoerd in Mali. Annemie Struyf gaat op zoek naar de persoon achter de figuur. Hoe gaat een presidentsvrouw om met het beroep van haar man? Hoe is het leven van een koningin in Swaziland? Hoe zit dat nu met Mrs. Marcos en haar schoenen? Hoe leven vrouwen in conflictgebieden zoals Palestina en Afghanistan?

Mijn mening: Annemie Struyf staat voor mij garant voor pakkende verhalen. Over doodgewone mensen, of in dit geval belangrijke mensen die ook maar doogewoon blijken te zijn. La Première Dame de Niger die bewaakt wordt door een corrupte, vrouwelijke Chef de protocol. De Keniaanse nobelprijswinnares die voortdurend wisselt tussen haar charmante en onbeschofte zijde. De operazangeres die een visagiste wil voor het interview (op kosten van de filmploeg) en dan na twee minuten rechtspringt om zelf haar make-up aan te brengen.
De mooiste verhalen gaan eigenlijk over de onbekende vrouwen. De Nederlandse oogdokter die in Nepal oogkampen organiseert en wonderen verricht voor de arme blinden en slechtzienden. Het Afghaanse meisje dat droomde van een eigen huwelijkskeuze maar vijf jaar later getrouwd en afgezonderd leeft.
Naast de verhalen over de vrouwen krijgt de lezer ook veel informatie over de bezochte landen, over hun geschiedenis…

En nu ga ik zwijgen. Want het boek is de moeite waard om te lezen.