Fiona acht maanden oud

Posted on

Met een weekje vertraging wegens:

  • vakantie
  • geen tijd
  • ziekjes – wij alledrie: keelontsteking, oorontsteking, lopende neus – you name it, we got it

Dit is ze: onze grote (68 cm) maar vrij magere (7.260 kg) dochter:

  • volgens de dokter zijn er tandjes op komst maar ik zie ze alleszins nog niet
  • kruipen heeft al een deel van zijn charme verloren: rechtstaan is veel leuker… en stappen dan! Haar evenwichtsgevoel is nog dat niet maar als ze een doel (de poes moet het ontgelden) voor ogen heeft, gaat ze ervoor
  • veel meer dan ´da, bla, ma` komt er nog niet uit maar wel in alle toonaarden

Later meer foto’s!

Apart from being sick; the three of us; we are doing fine. Fiona is 8 months old now: crawling like crazy, but if she can, she prefers standing. This morning, she even walked (while I was holding her) – she chased the cat of my parents around the room. More pictures will follow soon!


Fiona – mysterie

Posted on

“Hoe komt het dat Fiona thuis fruitpap eet om 16u en in de crèche vaak al om 14.30?” (terwijl ze ongeveer op hetzelfde moment groentenpap eet)

Antwoord:
De fruitpap wordt geleverd om kwart na twee bij de leefgroep van Fiona. (Het is een stadscrèche met een centrale keuken die het eten klaarmaakt. Ik veronderstel dat ze het zo vroeg klaarmaken om zeker klaar te zijn voor de eerste honger krijgt).
Blijkbaar is de link snel gelegd bij Fiona: Fruitpap has arrived. Dus moet ik eten. Dus: kom maar af met mijn fruitpap, honger of niet.

Ik veronderstel dat ik van hen niet kan eisen dat ze de fruitpap verstoppen tot het tijd is om te eten voor Fiona? 🙂
Bij ons thuis is het eigenlijk ook zo. Ze zeurt meestal niet echt om eten, tenzij ze ziet dat je het aan het klaarmaken bent. Dan kan het niet snel genoeg gaan.


Goeie herinneringen – Good memories

Posted on

Zeven jaar geleden spendeerde ik mijn zomer in de VS. Pas afgestudeerd, nog geen job in het vooruitzicht.

Met Work and Travel van WEP kon je drie maanden lang gaan werken in de VS. Zij zorgden voor de paperassen maar jij moest zorgen voor werk. Het enige wat je kreeg was een lijst met potentiële werkgevers en dan was het solliciteren geblazen.
Er waren natuurlijk overal jobs te vinden in de VS, vooral in pretparken of als waiter/waitress. Ik had tenslotte keuze tussen twee jobs: secretaresse in Silicon Valley of medewerker in een jeugdherberg in San Pedro, L.A.

Het is het laatste geworden. Internationaal, dicht bij de zee… het leek mij een leuke ervaring. Na een lange reis met veel reis-perikelen (verloren bagage…) kwam ik aan in San Pedro.
Het laatste stukje weg omhoog en dan kon je de Stille Oceaan zien. En daar was het.

Ik heb er een prachtige tijd beleefd. Leuke collega’s: een Spanjaard, twee Californiërs en een kerel uit Vermont. Allemaal andere karakters – we hebben ons immens goed geamuseerd. Zo goed dat ik niet veel zin had om naar huis te komen bij momenten. Ik was er gerust nog een beetje langer willen blijven.

Maar ik heb er een goede vriendin aan over gehouden: Jenny. Ze is half Chinees en half Hongaars en een van de leukste mensen die ik ooit ontmoet heb. We proberen contact te houden via e-mail al is dat niet altijd even gemakkelijk.
Vier jaar geleden zagen we elkaar terug. Zij kwam op bezoek in België ter gelegenheid van ons huwelijk en wij gingen haar bezoeken in San Francisco tijdens onze huwelijksreis. Twee jaar geleden zagen we elkaar ook in Parijs.

En wat blijkt nu? Jenny reist graag en is vertrokken voor een wereldreis die langs vele landen gaat leiden maar helaas niet langs België. En ze heeft voor die gelegenheid een eigen blog opgestart, vol met mooie foto’s en boeiende verhalen. Een aanrader!

For Jenny:
Seven years ago I spent my summer holidays in the United States. I just finished school and had not yet found a job. With Work and Travel of WEP you could travel to the US and work there for three months.
They took care of the paper work but you had to look for a job.
Finally a youth hostel in L.A. offered me a job. That sounded very interesting: international atmosphere, close to the sea and in California.
After an eventful journey I ended up in San Pedro. I still remember the last mile of that trip: the taxi drove up the hill and there it was: the ocean. And the hostel. And the Korean Bell too of course.
When I entered, two nice looking guys were behind the counter. I must have looked very tousled because they kept on laughing at the look on my face that day.

I had a great time in the hostel. The co workers were really nice, although the characters were very different. One guy from Spain, two from California and a macho from Vermont. I had such a nice time, that I wouldn’t have bothered staying a bit longer.

One thing I brought home with me was my friendship with Jenny. She’s half Chinese and half Hungarian and one of the nicest people I have ever met. After my stay in the US we tried to keep contact by e-mail although that is though sometimes.
Four years ago we met again. She visited Belgium on the occasion of our marriage and we went to visit her in San Francisco during our honeymoon. Two years ago we met in Paris and had a nice weekend there together.

Recently I learned that she is traveling again. She’s doing a world tour – regrettably not visiting Belgium this time (or any place nearby). On that occassion she started her own blog, full of nice pictures and great stories, which I recommend to everyone.


Moe man!

Posted on

Hier en daar lees ik van kindjes die oververmoeid zijn na de schoolperiode en dringend toe zijn aan vakantie. Telt dat ook als je – eum – 30 bent en nog maar net een week vakantie gehad hebt?

Opstaan lukte niet meer zo goed deze morgen: we staan precies al op vakantiemodus ingesteld. Ook Fiona is geen ochtendmens (gelukkig maar) en was dankbaar dat ik haar na haar ontbijt nog eventjes in bed legde.

Een lichtpuntje maar: na het drinken kwam er een allerschattigst ‘mama’ uit. Bewust of niet – kan me niet schelen!


Oef

Posted on

Nog nooit heb ik een verkeersboete gekregen en nu blijkt dat ik ternauwernood aan een ontsnapt ben.

Deze week stonden er op het einde van het fietspad van de Koning Albertlaan twee politie-agenten die stelselmatig de fietsers tegenhielden. Lichtjescontrole dacht ik. En mij van geen kwaad bewust glipte ik er langs. Het meisje wat mij in de laatste rechte lijn naar het station was voorbij gestoken werd wel tegengehouden, en kreeg een briefje onder haar neus. Net toen de vrouwelijke agente haar boetebriefje afscheurde, passeerde ik erlangs.
Vreemd dacht ik, dat meisje had wel een werkend achterlicht aan haar fiets. Misschien werkte haar voorlicht niet.

Nu blijkt dat er boetes werden uitgedeeld wegens het negeren van de omleiding. Dit is de eerste keer dat ik daarvan hoor. Het omleidingenbord staat op de weg, het fietspad is vrij en de fietsers (alle de meeste toch) moeten gewoon tot aan de fietsenstallingen op het Maria Hendrika plein. Dat is toch plaatselijk verkeer? Ik zou niet weten hoe ik daar anders moet geraken.
De enige andere optie om mijn fiets kwijt te raken zou zijn: de omleiding volgen, langs de werken manouvreren tot aan het rond punt achter het station en daar mijn fiets wegzetten. Tussen alle gehaaste chauffeurs op de Patijntjesstraat rijden? Waar je dikwijls moet staan wachten omdat er geen plaats is voor fietsers op de rijbaan tussen alle 4*4’s?

Ik rijd eigenlijk liever op een fietspad, dank u wel. Daar dient het voor.


Poe

Posted on

Het eerste woordje van je baby.

In films zie je dan zo’n rozig babytje zitten kijken naar zijn mama en plots komt er klaar en helder uit: mama.
Daar stel ik mij toch vragen bij hoor.

Wat er (bij momenten) uit ons Fiona komt, kan alleen maar bestempeld worden als een klankenbrij.
De laatste tijd is het net alsof ze een hele speech zit af te steken in – helaas – onbegrijpbare babytaal. Of ze wil knuffelen en dan gaat het heel de tijd van “mememememememememem” (mama – melk??).
Manlief probeert haar al heel de tijd “papa” te laten zeggen – maar Fiona heeft daar, tot zijn grote wanhoop, geen zin in 🙂

Maar gisteren waren we achteraan in ons huis en zat de poes (nummer 2, de kleine) aan de ruit te janken. Dat had Fiona in de gaten. Toen we vroegen: “waar is de poes?” zei ze drie keer achter elkaar “poe”.
Zou ik dat goedrekenen? Tia Sara kan getuigen dat het woordje werd uitgesproken met een bewuste blik naar de kat.

Poe – het eerste woordje? Een kleine diplomate is onze dochter. Geen mama of papa maar poe(s). Goede start voor een kattenliefhebster.


Tenerife

Posted on

Wij zijn een weekje gaan relaxen op Tenerife. Misschien niet meteen een bestemming voor min 60-plussers deze tijd van het jaar maar we hadden gewoon eens zin in wat zon en aangename temperaturen.

Tenerife was een voorstel van mijn baas die zei dat het daar wel mooi en aangenaam was. Blijkt dat hij het een interessant eiland vond voor het vulkanisme maar bon 🙂

We hebben ons goed geamuseerd, en Fiona ook.
En dat is het belangrijkste.

Het heeft wel iets: reizen met een overactieve Fiona – als ze iets nieuws ziet, dan is ze precies een vogeltje dat altijd met haar kopje zit te draaien.
En het was natuurlijk allemaal nieuw: watervallekes, de dierentuin, een vliegtuig, de zee, spaanssprekende mensen… En vooral: trapjes. De grote living bij ons appartement diende als kruiptuin, het nadeel was dat er drie trapjes waren tussen de living en de keuken. En telkens als ik naar de keuken liep, werd ik achtervolgd en werden er ijverig pogingen gedaan om te volgen – trapjes of geen trapjes.
In het begin is dat schattig: zie kijk, ze probeert recht te staan maar na een eerste harde confrontatie met de houten rand van de trap ging het (minstens 20 keer per dag) neen, Fiona, dat mag niet 🙂

Ook nieuw tijdens onze reis: in extremis nog een draagdoek gaan huren in Doekjes en Broekjes in Leuven – de ErgoBaby carrier. 10 euro huur voor een hele maand – een koopje zo bleek want onze Tricot Slen is van heel de reis niet uit de koffer gekomen, net als onze buggy.
We hebben nog tot half januari om te beslissen om we hem willen aankopen of teruggeven en ik denk dat het een blijver zal zijn. Fiona voelde zich er heel gemakkelijk in (ze viel zelfs gemakkelijk in slaap) en voor mij is hij een stuk handiger dan de Tricot Slen.

Een selectie van onze foto’s:
1. Vulkanisch landschap in Teide nationaal park
2. Groentepapslagveld
3. Vader en dochter voor steen
4. Teide nationaal park
5. Zonsondergang Los Cristianos
6. Slapen in de draagzak
7. Bij papa in de draagzak
8. Rivier in de Barranco del Infierno
9. Waterval in de Barranco del Infierno
10. Familieportret bij de Barranco del Infierno
11. Stokstaartje in de zoo Parque Las Aguilas
12. Pullemutsjes in the wild
13. en 14. Paisaje Lunar
15. Plotselinge mist op einde wandeling Paisaje Lunar
16. Geconcentreerd kruipen
17. Kijk, mama, papa, vogeltjes
18. Mutsreconfiguratie
19. Whalewatching op zee: Pilot whales ofte grienden – een soort grote dolfijnen die voornamelijk leven van inktvis en hiervan zo’n 40 à 60 kilo per nacht opvreten
20. Los Gigantes: in zee gestroomde lava
21. Kijk, ik kan mijn teentjes opeten
22. Yo, wassup, man
23. Masca: helaas konden we hier niet wandelen, wegens te gevaarlijk om met een baby te proberen
24. Helemaal enthousiast over – eum – niks maar zo is Fiona 🙂
25. Of ernstig – en let vooral op de chubby cheeks
26. Geïmproviseerd park in de luchthaven – een beetje later stond ze zelfs recht maar dan was er geen camera in de buurt


Goei reflexen

Posted on

Je kunt veel zeggen van George W. Bush maar niet dat hij geen goeie reflexen heeft.

Bush reflex

De vraag is nu: Waar komen die goeie reflexen vandaan?
a) van het ontwijken van plots opspuitende oliebronnen in zijn homecountry?
b) omdat vrouw Laura iedere dag oefent door hem pretzels toe te gooien?
c) omdat de krantenjongen iedere morgen net iets te expliciet de Times in zijn richting gooit?
d) omdat hij iedere nacht droomt van Saddam die een atoombommeke one way richting White House stuurt?



Uitgelezen: En toen viel hij dood

Posted on

Categorie: Waargebeurd

Auteur: Els Goris

Uitgeverij: Van Halewijck

Inhoud: De ondertitel luidt: Mijn eerste zeven dagen als weduwe. En dat zegt het zowat. Een vrouw beschrijft hoe ze na het plotse overlijden van haar man achterblijft met haar drie kinderen. Wat er in haar omgaat die eerste week, hoe ze plots met allerlei praktische zaken moet omgaan…

Mijn mening: dit boek gaf mij de kriebels – niet zozeer omdat ik mij kon identificeren met de vrouw in kwestie. Gewoon bij het idee dat het mij zou overkomen. Dat kan/mag je je niet voorstellen.
Ik weet niet of ik zou kunnen wat zij heeft gedaan.
Al bij al wel eens de moeite om te lezen.