Ondergesneeuwd

Posted on

* klaagpost *

Aangezien iedereen zowat over de sneeuw lijkt te schrijven, kan ik niet achterblijven.

Ik ben niet echt fan van de sneeuw. Het ziet er idyllisch uit hoor, maar het is eigenlijk vervelend en koud. Of zoals mijn man gisteren zei: Sneeuw is leuk – daar (namelijk op de velden) – maar niet hier (op de snelweg). Wij waren gisteren een van de vele automobilisten die door de sneeuw huiswaarts mochten ploeteren.
Twee uur hebben we erover gedaan – over 90 km. Met een klein kindje op de achterbank – dat gelukkig heel de tijd geslapen heeft 🙂

Na een enorm druk weekend was een rit van 60 km per uur over de snelweg het laatste waar ik zin in had. Het was een weekend van hoogtes en laagtes:
Hoogtes:

  • vrijdagavond uit eten met de echtgenoot
  • eindelijk ben ik nog eens gaan shoppen voor mezelf. Niet dat ik dat graag doe hoor, maar het was nodig. Als je je man dertien jaar kent en hij zegt: tiens, die bloes heb je precies al zolang ik je ken, dan weet je gewoon dat je eens aan een nieuwe garderobe toe bent (en als je daarbij financieel carte blanche krijgt, is dat nog leuker)
  • na het shoppen kwam ik thuis met: nieuw ondergoed, drie truitjes, drie overgooiers, drie broeken, een rokje, een sjaal, een muts, handschoenen, drie kousenbroeken, een badstoeltje en een nieuw speelgoedje voor Fiona, een trui en een jas voor Fiona, een broek voor Fiona, nieuwe slofjes en een kousenbroek voor Fiona EN nieuwe schoenen voor mezelf
  • complimentjes gekregen met de nieuwe outfit
  • zondagmiddag nog eens lekker gegeten
  • Fiona kruipt!! Ze lijkt eindelijk door te hebben hoe het moet – oké, het was nog zeer aarzelend en ze doorkruist nog niet de kamer maar handjes en voetjes leken niet meer in de knoop te slaan. Nu maar hopen dat ze ijverig oefent in de creche deze week… want gisteren is ze nog een paar keer serieus omgekanteld.

Laagtes:

  • vrijdagavond te veel geld uitgegeven voor eten dat niet zo goed meeviel
  • het hele weekend Fiona veel te weinig gezien. Wat mijn schoonouders waarschijnlijk niet erg vonden, want zij mochten oppassen
  • al bij al nog niet zoveel geld uitgegeven aan de nieuwe garderobe – maar ik geef niet graag geld uit
  • gisteren twee uur over de rit gedaan ouders – thuis en vandaag twee uur en een half voor ik op mijn werk was

Ondergesneeuwd – het is hier weeral aan het sneeuwen – straks kan ik weer huiswaarts 🙁 het verkeer zal de moeite zijn.
Ondergesneeuwd ook op mijn werk. Ondertussen ben ik al vier maand en een half terug en het werk blijft zich opstapelen. Donderdag heb ik een belangrijke vergadering waar ik alles voor moet regelen (en met alles bedoel ik ook alles: documenten, zaal, catering…) en het werk groeit mij stilaan boven het hoofd.


Over mannen

Posted on

De meest sexy man van de wereld

Hugh Jackman

Beste Hugh Jackman,

Ik kende u tot voor kort alleen van bepaalde films waarin u rondliep met van die misselijke bakkebaarden en net iets te lange vingernagels. Tot mijn grote verbazing blijkt er dus wel iets lekkers onder die verpakking te zitten. Tenzij u de knappe tweelingbroer bent van de eerstgenoemde, zou ik zeggen: Not bad indeed.
Bovendien blijkt u nog andere capaciteiten te hebben zoals daar zijn: kan pannenkoeken bakken, is een leuke papa en een romanticus.

Bon ik snap wel, vele vrouwen zouden hierbij in de verleiding komen. Ik moet u helaas teleurstellen. Uw charmes zijn niet aan mij besteed.

Mijn teerbeminde ziet er ook goed uit. Zeker als hij een hemd draagt. Wat hij helaas veel te weinig doet… Maar bon, pannenkoeken bakken kan hij als de beste. kGa nog meer zeggen, hij kookt. Ik niet. Hij kookt veel beter dan ik en je kunt niet iedere dag roereieren of scampi’s eten hé.
En hij is een toffe papa. Zo een die pampers ververst als de beste. En flesjes geeft. En met zijn dochter speelt. En iedere morgen naar de creche rijdt met haar. En ondertussen ons huis nog opknapt. OK, een romanticus zou ik hem niet noemen, maar toen ik net bevallen was, was hij wel super en – pas op – heel af en toe krijg ik bloemekes – zomaar.

Dus, beste Hugh Jackman, van harte proficiat met uw titel van meest sexy man. Ik denk dat u het waarschijnlijk nog toffer vindt als uw dochtertjes u een leuke papa vinden.
U mag er dan nog zo knap uitzien, Australië is mij net iets te ver. Ik heb mijn dekseltje hier al gevonden en hij heeft minder borsthaar. Neh!


Kan dat?

Posted on

Gisterenavond was Fiona niet echt tevreden. Wel vasthouden, niet vasthouden, recht zitten, neerliggen… niets hielp, zelfs de laptop had zijn charme verloren.

Maar vanmorgen… werden we getrakteerd op een schaapachtig lachje… en zag Fiona er precies anders uit. Wat er nu precies veranderd is, daar zijn we nog niet uit. Haar hoofd is precies anders, vond ik. Ze is langer, aldus mijn man.

Hmm, kunnen baby’s zo snel groeien?


Het leven met een mini-dictator

Posted on

Nee, deze post gaat niet over Fiona 🙂
Gewoon een kort berichtje omdat ik het boek van Rebecca Eckler uitgelezen heb.

Mijn baby als dictator.
Een gevoel dat iedere ouder in het begin wel eens stiekem heeft? Zo van “jeezes, ik leef in functie van mijn kind, ik kies niet meer zelf wanneer ik eet, slaap of een douche neem, alles hangt af van mijn kind?”

Rebecca Eckler is een bekende journaliste uit Canada en in het boek Uitgeteld! (Het leven met een mini-dictator) beschrijft ze haar eerste twee jaar met haar dochter Rowan.
Een aanrader voor elke (beginnende) mama! Het is heel vlot geschreven, in een dagboekstijl, en geeft de strubbelingen weer van het “ouder” worden.  Het boek is herkenbaar voor iedere moeder – enerzijds zie je dat de dingen waar jij mee bezig bent, blijkbaar universeel zijn. Anderzijds kan je stiekem denken van “dat hebben wij toch nog niet meegemaakt”.

Volgens de schrijfster:
Mama momenten – die mensen je ‘vergeten’ te vertellen als je voor het eerst zwanger bent.

  • Na de eerste opwinding over alle felicitaties besef je dat ‘het niet langer om jou draait’. Het draait nu allemaal om je baby.
  • Je ergert je aan de vader van je kind.
  • Je ergert je aan je schoonouders.
  • Vanaf het moment dat je thuiskomt met je baby gaan alle gesprekken alleen nog maar over de baby.
  • Pasgeboren kindjes zijn schattig maar ook saai.
  • Je haar valt uit.
  • Je zult jezelf dik vinden.
  • Je zult je kind per ongeluk pijn doen… minimaal één keer.
  • Baby’s hebben geen manieren.
  • Je zult de luiertas vergeten. En juist dan heb je hem nodig.
  • Je zult je beledigd voelen als iemand jouw baby niet de schattigste van allemaal vindt.
  • Je baby zal onwelriekend vast voedsel gaan eten.
  • Je moet leren koken, al was het maar voor je kind.
  • Je realiseert je dat je nooit genoeg vrienden met kinderen in je kennissenkring kunt hebben.
  • Je baby heeft een grotere garderobe dan jij.
  • Na een jaar heb je nog steeds geen idee hoe je een goede moeder kunt zijn.
  • Hoe groot je huis ook is, overal zal speelgoed van je kind liggen.
  • Hoewel je zelf moeder bent, zal jouw moeder je nog steeds als een klein kind behandelen.
  • Baby’s vinden het niet erg in hun eigen poep te moeten slapen.
  • Je zult nog een kindje willen.
  • Je zult de tijd missen dat je kind nog niet echt kon bewegen of praten.

Herkenbaar? Voor mij althans wel. Voor alle mama’s (en papa’s ook natuurlijk) die nieuwsgierig zijn naar hoe een andere moeder het ervan af brengt, lezen maar: Rebecca Eckler: Uitgeteld! Het leven met een mini-dictator (Wiped!).

Om te eindigen zoals zij ook in het boek eindigt: Er zullen altijd betere moeders zijn dan ik. Er zullen altijd slechtere moeders zijn dan ik.

Voor wie nog meer wil lezen van de auteur: Ze schreef ook een boek over haar zwangerschap (Bevrucht!) en ze heeft een eigen blog.


Struisvogel

Posted on

Heel het weekend heb ik de struisvogel uitgehangen – je weet wel, zo hard ontkennen dat de maandag nog komt, dat je het zelf gelooft…

Maar als je dan de zondagavond om 22u30 ontdekt dat de was nog moet worden uitgehangen (en dat de wasmachine nog maar eens halverwege gestopt is in haar programma), dat die sollicitatie echt wel moet ingediend worden de maandagmorgen en dat dochters fles nog moet worden gemaakt…

En slecht slapen – man toch, wat heb ik nu weer allemaal gedroomd?
Ik weet niet of ik gedroomd heb dat Fiona om 4u30 aan het zingen was in haar bed of niet, maar feit is: de wekker liep veel te vroeg af deze morgen.

P.S. Maar verder alles goed: ze slaapt nog altijd door. Enkel zaterdag heeft ze ons wakker gehuild. Voor een kwartiertje of zo. Nog net te doen 🙂


Het best bewaarde comedygeheim

Posted on

Wat lees ik net in de krant?
Denis Nowé treedt dit weekend op in Gent (15/11 om 20u30 in het Arcatheater in de Sint-Widostraat).

Ik moet toegeven: ik wist vroeger niet wie dat was en heb hem maar leren kennen via Comedy Casino.
Maar het is echt een aanrader. Wij zijn de show ‘Mooie meisjes duren niet lang’ gaan bekijken en ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik nog eens zo gelachen heb.

Een voorsmaakje?


Ikke flink

Posted on

Qua eten: ik eet heel flink groentenpap en fruitpap en heb overdag geen melk meer nodig. Ik drink soep of water – af en toe mag ik het zelf doen. Soms drink ik flink maar af en toe spuw ik het gewoon weer uit. Neh!

En trouwens: ik ben ook ‘s nachts flink. Na zes maand en een half vond mama het wellekes om ‘s nachts levende tutter te spelen. De eerste nacht heb ik geprotesteerd maar nu slaap ik flink door. Deze nacht zelfs van 20u30 tot 10u (al heb ik al slapende wel een flesje van 250 ml opgedronken om 22u30).
Duimen dat het zo blijft!


Boeken

Posted on

Dit weekend gekocht (ja ja, o.a. op de Boekenbeurs)

  • Gif van Chris Wooding: sprookje in de stijl van Neil Gaiman, allé dat hoop ik toch
  • Voorbij de grens van Lieve Blancquaert (gratis gekregen bij een abonnement van de Standaard, hozee): het programma was mooi, het boek minstens even pakkend veronderstel ik
  • Het hellend vlak van Rik Torfs (gesigneerd!, hozee): zijn columns die (onder andere?) in de Standaard verschenen. “Bent u zeker mevrouw, dat u zo’n oninteressant boek wel wilt kopen?” vroeg hij mij. “Welzeker, professor!” Ondanks alle commotie errond, vond ik ‘Een godgeleerd meisje’ puik geschreven. Nu maar hopen dat zijn andere columns mij ook in goddelijke sferen kunnen brengen.
  • Bekentenissen uit de onderbuik van Marleen Temmerman: Onrust had ik al, bekentenissen kunnen er altijd bij. Nu ik zelf mama van een dochter ben.
  • Bollebuiken in beweging van Leen Massy: nog meer verhalen recht uit de buik.
  • Verdwijn van Tess Gerritsen: nog meer over zwangere vrouwen, maar niet voor gevoelige lezers.
  • Un Lun Dun van China Miéville: Londen zoals men het nog nooit zag – ik weet niet waar Miéville zijn inspiratie vandaan haalt, maar ik ben alvast benieuwd of ik het einde van dit boek haal.
  • Uitgeteld, het leven met een mini-dictator van Rebecca Eckler: of hoe het er echt aan toe gaat met kleine baby’s
  • … en nog een boekje voor Fiona over een paardje in galop, waarvan de titel mij nu ontglipt. Omdat ze altijd moet lachen als we haar paardje laten rijden op onze knie.

Onze rups

Posted on

Twee kinderartsen hebben wij ondertussen versleten. De eerste werden we toegewezen door het ziekenhuis bij de geboorte van Fiona, omdat wij niet echt een voorkeur hadden doorgegeven (wie denkt daar ook aan als ze op het punt staat om te bevallen). Hij was niet echt communicatief – op zijn aanraden moest ik twee nachten in het ziekenhuis blijven (omdat ik positief getest had op GBS/streptokokken). Toen hij de derde dag op controle kwam, keek hij maar half naar ons dochter en wilde toen weer vertrekken.
Op onze vraag of we nu naar huis mochten, keerde hij op zijn stappen terug, luisterde twee seconden naar Fiona’s longen, haalde zijn schouders op en sprak toen de historische woorden: Waarom niet?

Niet echt onze stijl dus. Toen Fiona last had van spruw, belde ik naar het ziekenhuis en vroeg ik om een nieuwe kinderarts. Als tegenstelling tot de vorige, kozen we voor een jonge, vrouwelijke arts.
Na twee visites hadden we het ook wel gezien bij haar. Haar stijl was ook niet echt de onze, en de druppel die de emmer deed overlopen was het feit dat ze op acht weken al begon over andere voeding.
Borstvoeding, dat was precies niet echt haar ding en ze raadde ons aan om al te beginnen met fruitsap en papjes.

We waren eigenlijk wel een beetje radeloos. Ik heb overal proberen raad te vragen. Bij Kind en Gezin konden ze mij niet helpen zeiden ze, want “ze mochten geen reclame maken voor een specifieke arts”.
Toen Fiona nog eens ziek werd in september, en we ‘s avonds laat nog bij een huisarts van wacht langsgingen, raadde die vriendelijke mevrouw ons twee dokters aan uit het Jan Palfijn ziekenhuis.
Alhoewel ik daar niet bevallen ben, is dat ziekenhuis eigenlijk wel het best bereikbaar voor ons.

Nauwelijks een dag later mochten we reeds haar raad opvolgen en een afspraak maken met een van de dokters. Derde keer, goede keer… zoals ze dat zeggen.
Onze kinderarts is een toffe! To-the-point, no nonsense en lief voor Fiona. Iedere keer dat ik bel mogen we dezelfde dag nog langsgaan.  Ook de pediatrie-afdeling van het Jan Palfijn valt reuze mee (niet dat ik daar veel wil verblijven maar bon).

Wat de bedoeling is van de titel van dit berichtje? Dat is het koosnaampje van de kinderarts voor onze Fiona. Ze vindt haar een “rups”. Een ondeugende rups weliswaar… Omdat ze zo ondeugend kijkt, en niets liever doet dan de stetoscoop pakken als de dokter wil luisteren naar haar buik. Of de lintmeter als haar hoofd wordt gemeten…. of de pennen op het bureau…

Van rupsen gesproken… ik kan niet wachten tot ze groot genoeg is om hiermee te spelen (voor haar volgende Sint Maarten?)