Superpapa

Posted on

Hier schreef ik het al: manlief is een fantastische papa – allé dat is mijn bescheiden mening.

Tijdens een doodse middagpauze ga ik dan op zoek naar het ultieme “my daddy is fantastic” T-shirt.
Op mijn zoektocht naar baby T-shirts met leuke tekst kom ik soms wel wat rare spulletjes tegen: deze website deed mij wel even de wenkbrauwen fronsen (niet dat er geen goede tussenzitten, maar allé).
En deze T-shirt vind ik maar saai.

Maar we zoeken verder!

In afwachting van het ultieme T-shirt, deze vond ik wel goed:

  • They’re not my parents, we met in Myspace
  • My IQ is higher than the president’s
  • Does this diaper make my butt look big?



Er is klank bij

Posted on

Ze vertelt ons hele verhalen. Met het nodige speeksel. Met allerlei klanken. Zonder adem te halen van de ene klank naar de andere.

Het liefst van al als ze in haar stoel zit aan tafel. Zodat ze op gelijke hoogte zit met ons.

Ze bijt overal op – het eerste tandje is in zicht, aldus de dokter.
Ze bijt, ze zwaait en slaat ermee.


Final(ly)

Posted on

(foto: Nieuwsblad)

De eerste Belgische medaille op de Olympische Spelen is een feit.

De “meisjes” haalden zopas zilver op de 4*100 m…

… exit Belgiës collectieve minderwaardigheidscomplex.

Heb ik dat even gemist… maar geen nood, vanavond zal het wel weer in vijfvoud te zien zijn in het Journaal/Studio Peking/Sporza Olympia.

Update: België zou België niet zijn als er niet onmiddellijk commentaar kwam dat dit niet wil zeggen dat deze sportsters daarmee tot het topniveau kunnen gerekend worden – dixit Ivan Sonck.
“Kim Gevaert heeft het niet waargemaakt op de 100 m en de andere meisjes zijn niet eens goed genoeg om aan de individuele reeksen deel te nemen”.
Alstublieft zeg, breek die prestatie nu niet eens af. Het feit dat UK en Jamaica hun stokken niet deftig konden doorgeven, doet toch geen afbreuk aan het feit dat het bij de Belgische vier wel gelukt is. Dat is toch integraal onderdeel van de 4*100?
Als het slecht is maar klagen en als het dan eens goed is, ho maar… Shame on you, Ivan Sonck.



Ziektekiemen (2)

Posted on

Bizar. Fiona haar snotneus was aan de beterhand. Dan weer niet.
Gisteren weg. Vandaag terug.

Ondanks de liters fysiologisch water. En de ban op fietsen. En de muts…

Hoe kan dat nu dacht ik eerst. Ooit moet dat toch genezen?
Ja tarara… gisteren in de creche informeerde ik even naar Fiona haar ‘vriendinnetje’. Daar had ik horen over vertellen en nu wist Fiona haar begeleidster het te bevestigen.
Fiona zit in haar sitter. Ze zit heel de tijd te lachen en te vertellen tegen een ander meisje, Julia. Ze zit haar uit te dagen (de woorden van de begeleidster) tot Julia naar haar toekomt en kusjes komt geven. Eum… kusjes? “Fiona heeft een snotneus…” “maar Julia ook hoor…”

Ze doen daar gewoon aan kruisbestuiving in de creche! Geen wonder dat die snotneus nooit geneest.
Enfin doodgaan zal ze niet. Maar het dagelijks ritueel met het fysiologisch water zou ik toch wel graag achterwege laten.

Volgende week gaat ze maar twee dagen. Hopelijk raakt ze dan eens van haar snotneus verlost.


Blogkoorts

Posted on

Google reader rocks…
Sindsdien groeit mijn bloglijstje voortdurend aan. Het begint een beetje verslavend te worden.

Misschien zijn er wel mensen die mijn blog lezen en graag dieper de blogwereld induiken. Daarom heb ik mijn lunchpauze besteed aan het aanvullen van mijn bloglinks.

Als beginnende mama vind ik het vooral tof om avonturen van andere ouders te lezen. Onder de noemer ‘blogkindjes’ vind je alvast een aantal links.
Sommige van de kindjes hebben ongeveer dezelfde leeftijd als Fiona (Jolien, Titus, Wolf), anderen zijn al iets ouder (Kobe, Janne, Ella, Elisabeth, Tristan) en andere nog ouder. Iedere leeftijd heeft zijn charmes zo blijkt en we blijven in ieder geval op de hoogte van wat er ons nog te wachten staat.

Onder ‘Worth reading’ vind je blogs die mij voor de een of andere reden extra opgevallen zijn, omdat ze goed geschreven zijn, omdat ze mij ontroerden…
P.S. Deze lijst is niet beperkend bedoeld – de andere blogs zijn ook de moeite waard – maar op dit ogenblik heb ik nog geen betere noemer gevonden


Ziektekiemen

Posted on

Vorige week donderdag mocht Fiona met haar papa voor het eerst op de fiets – in de draagdoek weliswaar. Naar het schijnt vond ze het heel tof. Kan ik me wel inbeelden. Hoe meer input ze krijgt, hoe beter en liefst zoveel mogelijk nieuwe dingen.

Helaas, sedert donderdagnacht heeft ons meiske last van haar neus. Het gaat er luidruchtig aan toe ‘s nachts. Vrijdag en zaterdag traande haar rechteroog flink.
Wij gaan de slijmen te lijf met een neuspeer (even geleend van Jo en Meklit) en liters fysiologisch water. Het doet ons tere moeder- en vaderhart pijn om het te doen, want deze maatregelen zorgen zonder uitzondering voor een flinke huilbui. Maar Fiona zou Fiona niet zijn als ze een seconde later weer kan lachen. Ze neemt het ons gelukkig niet kwalijk.
Maar we zijn nu een aantal dagen verder en het is eigenlijk nog altijd niet over. Overdag heeft ze er geen last van maar ‘s nachts worden we zonder uitzondering gewekt door gegorgel en gesnotter. Er zijn leukere manieren om wakker te worden dan een klein meiske met twee te moeten vasthouden om dat water in haar neus te krijgen.
Ik heb er geen idee van hoe lang zo’n verkoudheid mag duren bij een baby. Voor een volwassene zeggen ze altijd: uitzieken… maar geldt dat ook voor een baby?

Bij mij is het eigenlijk niet veel beter. Sedert vorige week donderdag duizelig, misselijk enz. Ik houd het erop dat de combinatie ‘s nachts opstaan, borstvoeding en stress op het werk niet zo gunstig is.
Ja, Fiona wordt vrijdag vier maand en ze krijgt nog altijd exclusief borstvoeding. Het afkolven lukt, maar is altijd heel nipt. Vaak moet ik drie keer afkolven om genoeg eten voor de volgende dag bijeen te schrapen.
Maar zolang het gaat…
Ik hoop alleen dat ik niet (nog) ziek(er) word.