Fiona in de creche

Posted on

Vandaag moest ik met Fiona op gewenning in de creche. Het was niet de eerste keer, vrijdag waren we ook al geweest. Maar toen kreeg ik gewoon wat uitleg over de gang van zaken. Nu gingen we testen of ze het daar wel leuk zou vinden.

Het viel eigenlijk goed mee. Toen ik ‘s morgens aankwam bleek er nogal wat personeel tekort te zijn in de creche, doordat een aantal mensen zich ziek had gemeld. Vandaar dat de groep van Fiona eventjes bij een andere groep was geplaatst. Daar heeft Fiona eventjes gebleven terwijl ik nog wat papieren moest afhandelen.
Onze kleine pruts had het zo druk met het bestuderen van al die kindjes dat ze waarschijnlijk niet eens gemerkt heeft dat ik er even niet was.

Toen haar vaste begeleidster gearriveerd was, ben ik met Fiona (die ondertussen in dromenland verkeerde) naar haar groep verhuisd. Terwijl zij wat in het rond kon kijken heb ik even geholpen met haar juf om de andere kindjes eten te geven. Ha, mijn dochter is nog maar twee maand en een half en ik kan al patatjes voeren aan nen kleinen! Zeg dan niet dat ik niet geoefend heb he….

Enfin na een drietal uurtjes zijn we weer vertrokken. Het was precies welletjes geweest. Al dat lawaai en die nieuwsgierige kindjes. Spijtig genoeg werkte dat op Fiona haar spijsvertering. Ze heeft niet zo goed gegeten en tot overmaat van ramp kwam de helft er weer uit nadien.
Maar Fiona zou ons Fiona niet zijn als ze zich daar niets van aantrok…. ze was weer even vrolijk als altijd.

Bon en nu ga ik luiers wassen anders heeft ze er morgen geen om aan te doen op haar eerste dag alleen in de creche.


Groeispurtje

Posted on

Deze week had Fiona het een beetje lastig.
Alhoewel, lastig is een groot woord wat Fiona betreft. Maar toch, ze dronk niet zo goed, ze sliep minder en de tijd dat ze wakker was voelde ze zich precies niet op haar gemak.

En als bij-de-tijdse ouder grijp je dan naar de klassieker “Oei, ik groei” (dank u, Els, voor dit cadeautje).
Dit boek beschrijft welke mentale sprongetjes een baby doormaakt in zijn eerste levenjaren. Tijdens zo’n groeispurtje is een baby lastiger dan anders maar daarna krijgt hij/zij nieuwe vaardigheden tot zijn/haar beschikking.
Een groeispurtje wordt gekenmerkt door de drie H’s: Huilerigheid, Hangerigheid en Humeurigheid.

Baby’s groeien in snokjes, niet alleen in lengte maar ook in hersenvolume blijkbaar.
Tijdens zo’n groeispurtje is een baby lastiger dan je van hem gewend bent: hij eet, slaapt slechter; wil altijd bij je zijn.

Volgens het boek hebben baby’s groeispurtjes rond 5, 8, 12, 19, 26, 37, 46, 55, 64 en 75 weken.

9 weken komt niet in het lijstje voor. Maar er staat wel in het boek dat een kind wat twee weken te laat geboren is, die twee weken ook voor heeft op andere kinderen. Dus eigenlijk is Fiona al elf weken in dit opzicht. Dus misschien was dit al het groeispurtje van twaalf weken (11-13 weken).

Elk groeispurtje geeft het kind toegang tot een “winkel” met nieuwe vaardigheden. Geleidelijk aan kan het kind deze nieuwe vaardigheden gebruiken na het groeispurtje: niet alles in eens maar geleidelijk aan.

Het sprongetje van acht weken is “de winkel van patronen”. Welke nieuwe dingen kunnen ze allemaal?

  • Kan het hoofd zelf rechtop houden: dit kan Fiona toch al een heel eind. We moeten haar hoofd bijna niet meer ondersteunen.
  • Draait het hoofd in de richting van iets: ze kijkt al een paar weken overal rond.
  • Laat zich optrekken tot staan: sedert 8 juni heeft Fiona het staan ontdekt. Als je haar laat rusten op je bovenbenen, dan duwt ze zich af tot ze staat. Het is nog heel wankel met momenten, maar ze vindt het heel leuk. Als je haar in de maxi cosi zet, dan moet je haar er echt in zitten, want anders blijft ze staan.
  • Pakt speeltjes als hij eraan kan, voelt eraan: dat begint te komen. Het speeltapijt begitn interessant te worden.
  • Maakt geluidjes: dat begint nu ook volop – al was ze al een tijdje bezig met korte geluidjes, nu duren ze langer en zijn er meer klanken bij.
  • Is geboeid door beweging: televisie, ruisende bomen, etende mensen: ze kijkt naar bladeren die bewegen, en mensen die praten.

Het is best leuk om te lezen hoe baby’s zich ontwikkelen en het helpt zeker om je te sterken wanneer ze weer eens een groeispurtje hebben. Er is een verklaring voor dat ze zo lastig zijn en waarom jij er zo slecht tegen kan.
Maar aan de andere kant moet je het ook niet te nauwlettend in de gaten houden vind ik. Dat zorgt alleen maar voor frustraties als het een eind duurt vooraleer ze iets nieuws kunnen.


Kind en gezin

Posted on

Het was tijd voor de eerste inentingen van Fiona. Dus trokken we naar het bureau van Kind en Gezin, waar we zoals gewoonlijk weer als enigen waren en dus dadelijk aan de beurt waren.

Fiona werd gewogen en gemeten – en goedgekeurd. 4.740 kg voor 57,5 cm. Alles binnen het gemiddelde dus. Alhoewel, over die 57,5 valt te discussieren, aangezien Fiona tijdens het meten eventjes dacht dat ze een schildpad was en haar hoofd tussen haar schouders terugtrok.

Bij de dokter kreeg ze complimentjes omdat ze zo stevig was en reeds in buiklig haar hoofd en romp kon opheffen tot 45 graden. Iets wat ze normaal gezien maar op 13 weken moeten kunnen.
En als ouder ben je dan supertrots natuurlijk.

Maar aangezien ze ‘s nachts nog niet doorslaapt, moeten we proberen haar voedingen te beperken. Hmm, dat wordt moeilijk denk ik, zeker als ze in een groeispurtje zit zoals deze week.

En dan de inentingen. Die vielen eigenlijk goed mee. Heel eventjes was er geween en traantjes maar het was snel voorbij. Het grappigste was eigenlijk dat ze voordien goed lachtte naar de dokter maar na de spuitjes eigenlijk behoorlijk boos keek. Voor haar heeft hij afgedaan denk ik.


Babyboom – de meisjes winnen

Posted on

Ik heb het idee opgevat dat babytjes krijgen besmettelijk is. In een goeie zes maanden tijd hebben we vijf nieuwe baby’s kunnen verwelkomen in onze kennissenkring. En aangezien die niet zo groot is vind ik dat opmerkelijk.

Toen ik nog maar pas wist dat ik zwanger was kregen we van Els de mededeling dat ze ook zwanger was en precies vier maanden voor mij uitgerekend.
Toen ik vervolgens in januari aan Tanja meedeelde dat ik zwanger was, wist zij mij te zeggen dat er bij hen ook een eerste op komst was.

Els beet de spits af op 3 december met Fien. Daarna volgde Hilde met hun tweede spruit Thor op 13 februari. Na mijn bevalling op 22 april was het de beurt aan Meklit met hun tweede zoon Aaron (13 juni).

En gisteren kregen we bericht dat Tanja reeds bevallen is van hun eerste dochter, Eva. Proficiat Tanja en Jordy! Een mooie naam voor een nu nog klein meisje. Vier weken te vroeg en ‘ slechts’ 2.800 kilo. Maar als je de mama en de papa ziet zal ze zonder twijfel uitgroeien tot een gezonde en vrolijke baby.
Een paar weken geleden waren ze nog bij ons op bezoek en nu zijn ze ook al papa en mama geworden. En wij kunnen binnenkort nog een klein boeleke bewonderen 🙂

Nu lijkt de babyboom wat over – maar wie weet…


Het kind moet een naam hebben (II)

Posted on

Voor de lol nog even gecheckt op Kind en Gezin site: hoe vaak werd de naam Fiona reeds gegeven in 2008 (tot op de dag van vandaag) – 7 keer (en wij zijn nog altijd de enigen in Oost-Vlaanderen)

Ter vergelijking:
Luna – 129 keer
Jana – 49 keer
Maria – 13 keer
Isaura – 6 keer
Emma – 196 keer (!!! zou dit nog steeds het Friends-effect zijn??)

En uit nieuwsgierigheid: in 2008 werden reeds 10 jongens geboren met onze favoriete jongensnaam.


Een twee drie vier…hoedje van papier

Posted on

De laatste week wanhopig op zoek geweest naar een zonnehoedje voor Fiona. Heel veel eisen had ik niet. Alleen dat het zou passen.

Maar niets gevonden. Allemaal veel te groot.
En zonder zonnehoedje vertrek ik niet naar Noorwegen. Je weet maar nooit dat het daar mooi weer is.

En toen vonden opa en oma een hoedje in de batjes in Ieper. Na uitgebreid keuren werd het goed genoeg bevonden voor hun kleindochter.

Update: uiteindelijk heeft Fiona het hoedje toch 1 keer goed kunnen gebruiken in Noorwegen. Terwijl mama lustig aan het vergaderen was, is papa met Fiona gaan zonnen in het park.


Fiona versie 2.0

Posted on

De tijd vliegt… ons meiske is al twee maanden oud.

In die twee maanden is ze enorm veranderd. Van klein boeleke naar vrolijke baby. Ze lacht al sedert een week of vijf, in het begin af en toe; nu worden mama, papa maar ook meter, peter en een occasionele tante op een grote grijnslach getracteerd.

Ook fysiek is er een enorme verandering: toen ze geboren werd was de reactie van de gynaecologe: “‘t is er een die op haar vader lijkt” (omdat ze donker haar had en een donkere huid).
Nu – twee maanden later – is de metamorfose gestart. Haar haren beginnen blond te worden, haar ogen zijn nog steeds blauw en haar huid is al heel wat bleker.
Zo bleek soms dat ik ze al lachend ‘ vampierke’ noem.

Haar uiterlijk mag ze dan misschien van mij hebben – qua karakter lijkt ze (hopelijk) wat meer op haar papa. Want, let’s face it, de Demolders staan nu eenmaal niet gekend voor hun optimisme.
Hoewel ze heel erg lijkt op mij toen ik zo oud was, is er 1 groot verschil. Veel van mijn oude foto’s tonen een booskijkende baby… van Fiona kan je zelden foto’s nemen waar ze boos kijkt, of huilt…

Enfin, ons klein wonderke is een wolk van een baby. Zelden ongelukkig (of ‘t moest zijn dat haar eten niet snel genoeg arriveert 😉 ) en zelden lastig.
En natuurlijk vinden we haar de mooiste baby van de wereld – al vinden we allebei dat bruine oogjes nog mooier zouden zijn dan blauwe (al was het maar om er ‘iets’ van de papa in terug te vinden)

Tot slot nog een paar foto’s om  het verschil te tonen tussen het begin en nu:

1 week oud



Fiona: De bevalling

Posted on

Soms verdenk ik mezelf ervan dat ik er de oorzaak van ben dat Fiona elf dagen te laat geboren werd.

Zo weinig zin had ik in de bevalling dat ze dan maar besloot om te blijven zitten. Niet dat ik niet nieuwsgierig was naar ons boeleke, maar eerder uit schrik voor het onbekende zeker?

Enfin, de 11e april naderde. Aangezien mijn gynaecologe al sedert eind maart beweerde dat het voor ieder moment was, zaten wij op hete kolen.
Maar 11 april kwam en ging en er was geen baby te zien, nee, zelfs geen enkele wee.
3 centimeter opening, dat wel, en een volledig verstreken baarmoederhals.
Alleen de baby had er geen zin in.

14 april had ik een afspraak bij de gynaecologe. Ze was nog steeds van mening dat het wel vanzelf ging beginnen, maar maakte voor alle zekerheid een afspraak om in te leiden. 22 april ten laatste zou ons krutje geboren worden.

22 april, nu acht weken geleden.
Om 7.15 moesten we ons melden op de verloskundige afdeling. Wat onwennig stonden we daar te draaien bij de deur van het verloskwartier. Als vrouw verwacht je immers dat je hier al steunend en kreunend binnenstapt met een zenuwachtige echtgenoot aan je zijde.
Niets daarvan bij ons. We werden gedirigeerd naar een kamer en mochten daar wachten op de vroedvrouw.
Na een heleboel formaliteiten (welke kinderarts, welke kamer – alsof je op dat moment daaraan denkt :s ) kreeg ik om acht uur mijn eerste dosis antibiotica (tegen de streptokokken).

Om 9u kwam de vroedvrouw langs om de vliezen te breken, in de hoop dat dat voldoende zou zijn om “het” in gang te zetten. Eerst konden we nog wat lacherig zitten kijken naar het begin van een wee op de monitor.
Maar toen begon het… Iedere twee a drie minuten een wee, bij elke wee een plens vruchtwater. Misselijk hing ik over de lavabo. Manlief moest de assistent vroedvrouw erbij halen om te helpen puffen.

Tegen elf uur besloten ze om mij te verhuizen naar de “huiselijke verloskamer”, aangezien ik gezegd had dat ik graag in bad wou zitten. Toen had ik een goede zes centimeter ontsluiting.
Na een douche mocht ik het bad in. Helaas, zo een bevallingsbad is duidelijk niet voorzien op mensen van maar een meter zevenenvijftig.
Bij elke wee dobberde ik in dat water rond, zonder dat ik mij ergens deftig tegen kon afduwen.
Bovendien was ik supermisselijk van dat warme water.

De vroedvrouwen waren weer met de noorderzon verdwenen maar ik verzocht Samuel om ze te gaan halen. Ik voelde mij slecht, het ging niet meer, ik begon te denken aan epidurale verdoving…

Maar bij nader onderzoek bleek ik 10 centimeter ontsluiting te hebben – epidurale hoefde niet meer, ik kon beginnen persen. In bad bevallen was geen optie aangezien ik mij daar niet goed voelde. Dan maar de verlos”bank” op. (een tafel kan ik het niet noemen, het leek eerder op een ronde ligbank).

Het was 12u toen ik mocht beginnen persen. Zo snel als de voorgaande fase was geweest (een goede twee uur), zo lang leek deze te duren. Ik vond mijn draai niet op de bank. Toen moest ik tot overmaat van ramp op mijn zij gaan liggen. Het warme bad had mij helemaal suf gemaakt.
De gynaecologe was even voordien al langsgeweest maar toen weer vertrokken met de melding dat ze wel ergens in het ziekenhuis ging zijn.
Uiteindelijk heeft de vroedvrouw haar moeten verzoeken om te komen aangezien de harttonen van onze dochter niet zo super meer waren en het persen niet opschoot.

Uiteindelijk werd ze geboren, ons dochter, om 12u44, met de vacuumpomp. Ze liet meteen horen dat het haar ook niet zinde, de manier waarop ze ter wereld was getrokken.

Kortom, eigenlijk was dit een bevalling zoals ik het wenste. Niet te lang, zonder epidurale en in huiselijke sfeer. Alleen het einde was wat lastig.

Goh de pijn van de bevalling – die neem je erbij zeker? Het voordeel is: eens je kind er is, voel je je opeens goed, supergoed zelfs. Dat compenseert veel.
Wat helpt is: je niet te veel vastpinnen op hoe je bevalling moet lopen en een goede steun en toeverlaat meehebben die op de cruciale momenten wel nog weet hoe je moet puffen 😉


Elke gram telt

Posted on

Gisteren zijn we met Fiona naar de kinderarts geweest.

Niet alleen haar adviezen over borstvoeding (daar vertel ik later wel over) waren nogal bedenkelijk, ook Fiona’s gewicht deed mij de wenkbrauwen fronsen.
4.400 kg! Slechts 20 gr meer dan toen ze op 5 juni bij K&G gewogen werd.

Resultaat: grote paniek ten huize Verstraete
OK, de kinderarts gebruikte een schijnbaar verouderde weegschaal (zo een waar je nog handmatig de balans moet regelen), maar zoveel verschil kon dat toch niet geven…
Allerlei doembeelden kwamen in mij op: te weinig melk, te weinig rust, een verhongerende dochter…

Na een vrij slapeloze nacht besloot ik om vandaag  een second opinion te vragen bij Kind en Gezin waar ze op 5 juni werd gewogen.
Hopla: 4.580kg.

Zucht. Een paar grammen verschil ok, maar 180 gram te weinig???
Toch maar weer een andere pediater zoeken.

En geef toe, ze ziet er toch niet verhongerd uit he?