Bezoek

Posted on

Dit weekend kregen we bezoek vanuit het verre Limburg. Tanja heeft samen met mij gestudeerd en ik had haar niet meer gezien sedert ons huwelijk in 2004.

En nu was het eindelijk zover. Samen met haar vriend kwam ze eens langs in Gent. Op babybezoek en om naar onze verbouwingen te kijken.

En ze is zelf ook zwanger – uitgerekend voor half juli. Dus we hadden heel wat bij te praten.
Daarvoor gingen we eten bij de Vier Tafels in het Patershol en nadien nog naar ons favoriete terrasje bij de Hopduvel.


‘t is feest

Posted on

Eergisteren het geboortefeestje en gisteren het doopsel.

Fiona in het middelpunt van de belangstelling. En wat doet madam? Slapen, maffen… heelder uren aan een stuk. Als een roosje, een prinsesje.

Ze lijkt op haar. Ze lijkt op hem. Wij zouden het niet weten. De tijd zal het uitwijzen. Hopelijk op alletwee. En hopelijk de goeie trekjes. De schoonheidsvlekjes.

Ons kindje. Ons wonderke. Ons lachebekje.

En voor alle anderen was het een zeer vermoeiend weekend. Met heel veel werk. Dus aan iedereen die gebakken heeft ne grote merci. ‘t zag er niet alleen lekker uit, ‘t was het ook en we hebben veel complimentjes gehad.


Ons kleine wonder

Posted on

Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots.
Diep in dat dingetje verbergt zich iets groots.
Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs.
Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs.
Ik weet niet wat het is, dat niet,
maar ik maak me sterk :
zo’n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

Toon Hermans

Vandaag – Fiona 1 maand oud



Waterratje

Posted on

Fiona gaat graag in bad.
In tegenstelling tot wat de verpleegsters ons in het ziekenhuis wilden doen geloven vindt ze het heerlijk.

Zodra je haar kleertjes uittrekt zie je de gespannen verwachting op haar gezicht. Soms verdenk ik haar ervan om met opzet haar kleren en zichzelf te bevuilen 🙂
Eenmaal in bad zit ze verlekkerd te wachten tot je water over haar heen schept. Haartjes wassen vindt ze prima, ja zelfs zo verlekkerd is ze op haar bad dat ze het water zou opdrinken.

img_1946.jpg

Alleen het afdrogen vindt ze minder leuk…


Mama en dochter in de supermarkt

Posted on

Mama en dochter op uitstap naar de Colruyt met de buggy.
Het is warm weer. Samen met tante Veerle gaan we barbecuevlees kopen.
Bad idea. Nog nooit zo een rij gezien aan de slagerij van de Colruyt.

Aanschuivende mensen aan de slagerij zorgt voor dito rijen aan de kassa. Terwijl tante Veerle op het vlees wacht, schuif ik alvast met Fiona aan voor de kassa’s.

Met zo’n klein babyke heb je veel bekijks. Zo ook bij twee oude vrouwen naast ons in de rij.

Gezaemenlijk:” Amai, zo’n klein boeleke”
Mevrouw #1: ” Goh en zoveel haar” (altijd de eerste reactie)
Mevrouw #2: ” En zo donker. Ge hebt er zeker al veel mee in de zon gelopen?”
Ik: “Eum nee, ze is zo donker sedert haar geboorte” (alsof ik met een baby van twee weken oud in de zon zou gaan zitten…)
Mevrouw # 1: “Ah bon (kijkt bedenkelijk naar mijn blonde haren), ze is dan toch wel donker van huid en zo”
Ik: ” Ach ja haar papa is ook een stuk donkerder dan ik” (donker haar, donkere ogen en donkerder huid – toch in vergelijking met mij)

De daaropvolgende reactie valt alleen te beschrijven als een haastig mompelend wegschuifelen met schuine blik in mijn richting.

HUH wat dachten die wel – dat Fiona haar vader zwart is? Van vooroordelen gesproken…
Enfin we hebben we er eens goed mee gelachen tijdens de barbecue 🙂


Eerste examen

Posted on

Deze morgen Fiona’s eerste examen bij Kind en Gezin… en ze is helemaal goedgekeurd!
Haar oren werken goed – maar die oorschelpen waren nog een beetje groot dus zakten ze heel de tijd af – maar ze was wel braaf aan het slapen.
Op weg naar Kind en Gezin brak het angstzweet mij al uit. Ze hadden mij op het hart gedrukt dat het kindje best aan het slapen was. En wat deed Fiona op de weg ernaartoe? Kijken, hikken en dan… op 5 meter van de deur… in slaap vallen.

Na de hoortest werd ze gewogen en gemeten.
Op de weegschaal woog ze al honderd gram meer dan maandag – dus bijna 3800 gram. En ze mat al 53 cm! Dat maakt die 48 cm van bij de geboorte wel heel bedenkelijk.

Ook voor de rest functioneerde alles goed – de weegschaal kreeg de volle laag (niet alleen de kleine, maar ook de grote boodschap).

De rest van het verhaal was wat minder. Sedert een kleine week had Fiona een witte mond, van de melkaanslag. En ze had reeds een paar keer serieus overgegeven.
Diagnose: misschien spruw en waarschijnlijk reflux.

” Ja mevrouw, daar hebben veel kindjes last van.” ” Projectielbraken heet dat. Daar moet u toch eens mee naar de pediater gaan.”

Hmm, even afwachten maar. Reflux is natuurlijk serieus maar ik kan niet geloven dat ieder kind daar last van heeft.


Natural born daddy

Posted on

My daddy is fantastic. Ooit koop ik zo een T-shirt voor Fiona.

Echt waar. Al van bij de bevalling. Ik denk dat ik hem zo wel kan uitlenen als doula. Al die verhaaltjes over mannen die flauwvallen en geen bloed kunnen zien en zo, daar was bij ons niks van te merken. Ik kan mij niet veel mannen voorstellen die zo maar even gaan checken of de gynaecoloog wel mooi werk levert bij het dichtnaaien 🙂

Maar ook na de bevalling: papa mee naar de weegschaal en zodra de formaliteiten gedaan waren had hij ze in zijn armen. Gelukkig dat hij geen borstvoeding kan geven, anders kreeg ik ze nooit terug 🙂

Ook de eerste dagen, toen mama nog niet mobiel was ging papa trouw mee met de verpleegsters voor het eerste bad en de verzorging. ‘s Morgens stond hij om half acht aan ons bed met verse croissants, in ruil wilde hij alleen zijn dochter…

En ‘s avonds laat was hij de laatste vader die de afdeling verliet.

Eens thuis kwam er naast de taak van kinderverzorger ook nog die van verpleger bij. Maar alles werd met het nodige professionalisme opgebracht.

Van een natural born daddy gesproken!



Kraambezoek

Posted on

Om het de eerste dagen wat kalmer aan te doen hadden we slechts weinig mensen verwittigd van de geboorte van Fiona.
En de kaartjes waren zelfgemaakt – dus duurde het zowiezo bijna een week voor we ze konden verzenden.

In het begin was ik wel blij dat het niet te druk was: de kamers in het ziekenhuis waren niet zo groot en veel drukte is ook niet aangenaam. Nadien thuis was het dan wel heel kalm – iedereen was blijkbaar van plan om pas tijdens het geboortefeestsje onze nieuwe spruit te bezichtigen.
Soms had ik dat anders gewild – als trotse kersverse ouder wil je natuurlijk je kindje aan heel de wereld voorstellen.

img_1570.jpg

Maar de weinige bezoekers die we kregen waren o zo trots op hun eerste kleinkind/nichtje.