Hoeveel ongelukjes Fiona al gehad heeft. Geen dus! Tot mijn grote verbazing nog steeds dezelfde kleren aan toen we ze gingen halen.

Of Linus zijn patatjes heeft opgegeten. Yep, nen groten pot bloemkolen. Verandering van spijs doet eten?

Hoe gemakkelijk ze Linus in slaap hebben gekregen. Blijkbaar geen probleem. Twee mooie dutjes, Fiona’s dut was wel kort (1 uur) maar dat was in de vorige creche niet veel beter

Of ze het toffe kindjes vinden. You bet! Totaal geen last van gehad, twee brave scheetjes – tralalalala – en wij maar stiekem denken: wacht maar tot ze het een beetje beter gewend zijn. Alle, van Fiona dan vooral. Want ons spook is vooral spokerig – braaf in alle dimensies uitgerokken

Hoeveel kindjes Fiona zal besmet hebben met haar snotneus. Hmm morgen eens tellen, maar er waren er al veel met snotneus deze morgen…

Of ze kaka gaat gedaan hebben (in de pamper of op toilet). Geen kaka, ‘t is ook iets. ‘t Zal voor morgenochtend zijn vrees ik. Maar ooit zal die wel komen, dat weten we al uit ervaring.

Of ze geweend gaan hebben. Fiona zeker niet en Linus kennende alleen bij grote honger. Ik schat dus zo rond een uur of kwart voor twaalf. Want dan heeft hij dus 1 pot bloemkoolpuree en 210 ml melk binnengeslokt. Om vervolgens twee uur te maffen…

Anyway, toen we deze morgen vertrokken, zat Fiona in het midden van de zaal op een driewielerke met alle kindjes errond en lag Linus naarstig te draaien op een speeltapijt. En leute dat ze hebben.

Oh wat zou ik graag een vliegje zijn…

Dat zal dus wel loslopen in de nieuwe creche. Veel beter dan ik verwacht had, in Fiona’s geval.

Morgen – morgen dan gaan we hier in actie schieten. Want dan gaan de kindjes weer naar de creche. De eerste creche-dag dus. Ik ben benieuwd. Fiona is niet echt in ‘form’ op dit moment. Een gigantische snotneus (kan ze lekker Gentse virusjes hier overbrengen). Zoonlief, die heeft het iets minder erg, en die vindt alles prima, zolang zijn buikje maar op tijd gevuld is.

‘t Zal wat worden morgen. Ik ben benieuwd.

Veel nieuws dus, maar helaas moet dat even wijken voor de onuitgepakte dozen, in een te knutselen kasten en dergelijke. Maar heel binnenkort wel wat fotokes hier (als onze card reader ergens opduikt).

Fiona en Linus gingen twee dagen logeren bij oma en opa. Ondertussen gingen wij ons oude huis poetsen. Gelukkig waren oma en moetje de donderdag al heel wat komen helpen, want dat opruimen en poetsen PFFFT. Bovendien kregen we donderdag ook nog hulp van een collega van manlief. Al wat de zaterdag ervoor (met schoonvader en schoonzus/aanstaande) niet weg was geraakt, werd donderdag vakkundig in ons nieuwe huis gestapeld. Met als gevolg dat we zaterdagmorgen onze weg moesten banen tussen grote stapels dozen.
Die zijn nu gelukkig grotendeels al op hun plaats beland.

Zaterdag dan werd het ook spannend, want toen kwamen ze onze regenwaterputten en septische put installeren (ik weet het: timing!). De grond was veel natter dan gedacht en tot overmaat van ramp overstroomde een deel van de putten. Maar bon, alles is in de grond geraakt en wij wachten vol spanning op de factuur En ook een beetje tot we weer met onze auto kunnen oprijden, want alles is drijfnat en het is hier een gigantische modderpoel. Charmant! Binnenkort wat fotokes op de geijkte pagina.

Maar laten we vooral niet zeuren. Het is hier fantastisch! We missen Gent maar een klein beetje We zijn vooral aan het wachten op mooier weer zodat we eens in onze tuin kunnen zitten… of fietsen… of wandelen…
En we genieten van onze kroost natuurlijk. Daar hebben we (alle vooral ik dan, want manlief is hier bezig modder aan het verscheppen, als hij geen kasten in elkaar steekt) onze handen aan vol. Linus is nog steeds de vrolijkste in huis, al kan hij ook angstaanjagend serieus kijken de laatste tijd. Er komen nog geen tandjes piepen – of tmoest zijn dat ik ze nog niet gevoeld heb… Ja er wordt nog altijd borstvoeding gegeven, maar we zijn wel aan het uitbollen. Na het logement bij oma, is Linus er van overtuigd dat een fles veel gemakkelijker is dan mama. Voor de rest leek hij na die twee dagen gigantisch veel gegroeid, en [ tedududuuuum] hij begint door te slapen. Ik zeg wel begint, want bij oma doet hij het wel, bij ons voorlopig nog niet. Al moet ik eerlijk zijn, die eerste keer in ons nieuw huis sliep er niemand goed. Vannacht dus poging nummer twee.
Wat doet hij nog zoal? Patatjes eten gaat goed, pastinaak was een succes (alleen spijtig dat we nu niet meer zo dicht van de Bioplanet wonen). Hij kan ook iets wat Fiona nooit gedaan heeft. Als hij op zijn buik ligt (de favoriete houding) steunt hij op zijn handen, trekt zijn knieen op en wiegt heen en weer. Ubergrappig.

En Fiona? Die kwam terug van oma, als menselijke taterwaterval. Alles vliegt eruit. Een echte bijna kleuter hebben we in huis. Lief ja, aandoenelijk maar ook energievretend. Vooral als ze moe is. Voorlopig lijkt ze de verhuis gemakkelijk te verteren, al was ze er daarnet van overtuigd dat al haar vriendinnetjes donderdag ook naar de nieuwe creche komen. Zondag mocht ze trouwens mee naar de speeltuin met haar neefje Pepijn. Op zijn blog staan heel wat mooie foto’s waar ik er eentje van gepikt heb (om maar te tonen hoeveel Fiona veranderd is). En omdat er aan het einde van zo’n lang epistel gewoon een foto MOET staan.

Wat waren ze blij om mij te zien. Of toch niet…

Fiona lanceerde zich op mij om een knuffel te geven. Manlief kreeg ook zijn begroeting. Maar toen ik Linus een knuffel wilde geven, begon Fiona te wenen. Ze wilde namelijk exclusieve aandacht van mama, en het stond haar niet aan dat ze mij moest delen met haar broer. Ze wilde boekjes lezen.
Linus leek eerst content om mij te zien, maar toen ik hem even terug aan manlief wilde geven omdat Fiona zo ongelukkig leek, begon ook hij te wenen. Want hij had honger en hij kreeg niet wat hij wilde van zijn moeder.

En zo had ik binnen drie minuten twee ongelukkige kinderen.

Een groot deel van onze spullen staan al in ons nieuw huis, enkel het broodnodige is hier gebleven (er was even discussie over het feit of de zetel wel broodnodig is…).

Het nieuwe kattenhok is bijna klaar, internet werkt (eindelijk) maar TV is er nog niet (snif), de vaatwas staat er maar werkt nog niet. En voor de rest… massa’s dozen…

Maar he, het zal wel lukken zeker? Al zal ik blij zijn dat onze verhuis achter de rug is. En weer alles zijn plaatsje gevonden heeft. En de kindjes terug naar de creche gaan. Die creche werd trouwens uitgebreid gekeurd door Fiona en Linus vrijdag en goed bevonden. Hozee!

Wil je trouwens meer lezen over de verbouwingen? Kijk dan op deze pagina.

Veel hebben we dus niet opgestoken van ons laatste bezoekje aan K&G Gent of ‘t moest zijn: Linus is gemiddeld – qua gewicht, lengte en hoofdomtrek. (7320 gr, 68 cm en 43.8 hoofd)

Speelden ook nog een rol in de dramaturgie: een verpleegster die nog steeds borstvoeding geeft – ik zweer jou dat ze dat reeds zei toen Fiona nog vijf maand was. Die weinig bewondering kon opbrengen voor het feit dat ik het 6 maand – 5 dagen had volgehouden (exclusief borstvoeding that is). Die raar keek toen ik de indruk gaf dat ik mijn lijf ook wel eens terugwilde.

En voor de rest: we zagen er moe uit. Wat wil je: met twee koters die zich de longen uit hun lijf hoesten ‘s nachts en een verhuis op stapel. Maar er zijn er nog altijd die meer moe zijn, dus klagen kan ik niet.

Vrijdag kregen we nog een zuur gezicht bij iedere hap wortelpuree. Vandaag was het al lachen en verdween de volle 125 gr in de mond (lees ook: op de slab/kous/broek/mouw…). Later meer!

Vandaar: manlief heeft vandaag in allerijl verlof en ik mag vanavond de valiezen inpakken: wij gaan een paar dagen in ons nieuw huis gaan wonen (kunnen we al proefdraaien voor binnenkort).

Spannend! Binnenkort kan ik hier starten met een nieuwe rubriek: Waregem – The Block (of misschien Waregem – Help, mijn man is een klusser )

Enfin, tegenwoordig is iedereen haar keppe. Mama, papa, Linus en ook… Yasmine, een ander meisje uit de creche. Als dat maar goed gaat… want binnenkort moet er hier verhuisd worden en dan blijven alle vriendjes en vriendinnetjes hier achter.

Fiona heeft ondertussen door dat we een nieuw huisje hebben. En dat er ergens een nieuwe creche is (die ze nog niet heeft gezien). En dat zij dan met Linus meegaat naar de creche. En daarna naar school. Maar volgens haar zal Yasmientje daar ook zijn… Dat wordt aanpassen voor ons meiske!
Ik heb ze in de creche alvast gevraagd of we een paar foto’s mochten nemen als aandenken voor Fiona. Ze zijn helaas niet voor publicatie, maar geloof me: er zitten een paar schoontjes tussen.

Hopelijk kan broerlief de leegte wat opvullen voor Fiona. Ze beginnen meer en meer op elkaar in te spelen, soms al letterlijk. En Fiona vindt dat ze een lief broertje heeft (oef), al is ze af en toe wel wat hardhandig (al dan niet gemeend, er gaat soms eens een vuist richting broer).

Meestal dus hebben wij hier twee flinke kepkes in huis: