Finally – some comedy

Posted on

Een mens zou het bijna vergeten, maar donderdagavond trokken manlief en ik naar de Cabaretten, waar onze favoriet Alex Agnew optrad.

Iets waar ik al lang zin in had, maar waar het maar niet van kwam. Of ik was zwanger, of ik was te laat om tickets te bestellen.

Maar zie, er waren nog tickets en er was een babysit. Peter Mathijs en Machteld offerden zich vrijwillig op (waarvoor grote dank!).

En… Alex Agnew? Die was fantastisch. Anders dan in zijn eerdere shows (die ik enkel van TV ken). Serieuzer, maar daardoor nog indringender, Hij had het over zijn dochtertje. Heel herkenbaar voor nieuwe ouders. Heel ontroerend af en toe. Een aanrader wat mij betreft!


Een groene verrassing ;)

Posted on

Mijn moeder was jarig op 9 april.

Dit jaar heb ik niet lang moeten nadenken over een cadeautje. Mama kun je altijd plezier doen met bloemen, dus leek het mij logisch om een bezoekje te brengen aan de Floraliën.

Het was een verrassing maar mama zou mama niet zijn als ze allang doorhad wat de verrassing inhield 🙂 Ik had mij versproken toen ik zei dat haar verrassing enkel in deze week kon.

We waren nog wat moe van de babyborrel de dag ervoor, maar toch bracht het mooie weer ons in form. Na een bezoekje aan Linus zijn meter, trokken we naar een broodjesbar om daar… Linus vol te tanken.
Toen trokken we naar de Ikea waar we de auto konden parkeren.

De rijen bij de Floraliën vielen heel goed mee, alhoewel het tegen het einde van ons bezoek wel wat drukker was. Het fototoestel was helaas spoorloos die morgen, en ik probeerde het gemis wat te compenseren met mijn gsm (niet dat ik die foto’s daar dan ooit afkrijg maar bon). Gelukkig verkochten ze ook dvd’s waarop heel de tentoonstelling werd verfilmd 🙂

Linus hield zich flink. Sliep twee uur en dronk dan wat. Zo konden we bijna heel de tentoonstelling op ons gemak doorwandelen. Alleen de laatste hal was er te veel aan.

Daarna volgden nog lekkere oliebollen en een blitsbezoekje aan de Ikea. Thuis werd zoonlief verenigd met de papa. Fiona logeerde die dag bij moeke en kwam pas later thuis.

Onze dag werd afgesloten met een lekker diner bij een goeie Italiaan (Il Folleto). Het was dus al laat toen oma naar huis moest, en bovendien strooide een lekke band nog wat roet in het eten.

Wat mij betreft is de dag toch voor herhaling vatbaar 🙂


C’est fou

Posted on

Met een kind op restaurant gaan is soms afzien. Maar als je een beetje kiest waar je naartoe gaat, valt het best wel mee.

Sedert Fiona er is, trekken wij af en toe eens naar de C’est fou. Een tof restaurantje, met veel plaats, kindvriendelijk (je wordt er niet buitengekeken als je er met een kleinen toekomt) en lekker eten tegen een schappelijke prijs.
Het is tot nu toe altijd meegevallen, of tmoest die keer zijn dat Fiona alles onderkotste. Maar zelfs dan werden we nog niet buitengekeken 🙂

En zie: een nieuwe mijlpaal is bereikt! Met TWEE kinderen op restaurant. Weliswaar met Linus’ peter mee als extra afleiding. Bijna hadden we geen plaatsje meer in de C’est fou – heeft misschien iets te maken met hun vier sterren in de Zone 09?
Maar uiteindelijk bleek er toch nog een tafeltje vrij.
Een vol uur hebben we het uitgehouden, mits twee wandelingetjes richting toilet met Fiona (voor de nodige lichaamsbeweging) en een lieflijk slapende Linus weliswaar.

En nu ga ik stoppen met reclame maken, zie dat we de volgende keer geen plaats meer hebben!


Idyllische rotzooi

Posted on

Al die witheid is toch zo mooi (als er geen auto’s doorgereden hebben).

Maar als je met je hoogzwangere buik erdoor moet, is het toch een stuk minder aangenaam. Ik schuifelde in een half uur naar de bankautomaat en terug. Ik moest denken aan wijlen mijn grootmoeder, toen die nog dik was en overal naartoe schommelde.

Gelukkig komt de dierenarts straks langs en moet ik niet naar zijn consultatie. Maar ik moet wel straks naar de monitor. Gelukkig kan ik voor het grootste stuk de bus nemen.


Waar gaan we terecht komen?

Posted on

Zei hij tegen mij: Hoe langer ik in Gent woon, hoe leuker ik het hier vind en hoe minder ik mij kan voorstellen dat ik ergens anders zou wonen.

Ik kan dat alleen maar beamen. Gent is een prachtige stad, al vond ik onze vorige buurt wel leuker. Maar alles is dichtbij. Heb je verse groenten nodig? Gewoon even tot bij de Bioplanet fietsen. De Colruyt is hier op minder dan een km. Met de bus vlakbij geraak je zo op de Korenmarkt. Er is een bibliotheekfiliaal op amper een paar minuutjes. Manlief werkt in Gent en dat is ook supergemakkelijk voor de kinderopvang.

Aan de andere kant: we zijn alle twee opgegroeid op “den buiten”. Het platteland, zeg maar. Niet zo heel ver van een stadje maar toch ver genoeg zodat je voor bijna alles een auto nodig hebt. Boter vergeten? Even met de auto tot in het dorp rijden. Naar de bibliotheek? Vertrek maar op tijd want ze is maar drie kwartier meer open.
En toch: het kan zo mooi zijn op de buiten. Je ziet een onweer al van ver aankomen. Hier overvalt het ons zo’n beetje, als het donker wordt en de hagelstenen plots beginnen te vallen. Je springt op de fiets en je kunt een toertje doen zonder verkeerslichten tegen te komen, of ongeduldige chauffeurs.
We hadden allebei een grote tuin toen we jong waren. Met beestjes: kippen, schapen, paarden… Fiona heeft nu een paar vierkante meters terras tot haar beschikking. Bij onze ouders zit je in de tuin te eten in de zomer en niemand die je kan horen of zien (als je het beschaafd houdt).

Tot nu toe zeiden we altijd dat we terug naar het platteland gingen als de kindjes groter werden. We willen geen stadskindjes opvoeden die op straat moeten spelen om eens buiten te kunnen zijn.
Maar bouwgronden op de buiten zijn moeilijk te vinden (en duur) en toffe boerderijtjes (mijn droom!) worden allemaal opgekocht door de rijke stinkerds. En daarbij: waar werk je dan als je op de buiten woont? Dat impliceert dan vroeger vertrekken naar je werk (manlief wil graag in Gent blijven werken) en in de file staan. En een auto hebben. En je kinderen ook heel ver laten lopen om naar school te gaan.
En geen afhaalpizza’s meer, noch winkels op loopafstand. Bibliotheekbezoekjes worden gepland en gebeuren niet meer spontaan. Je kunt niet even langsgaan bij je vrienden die even verderop in de stad wonen: neen, bezoekjes moeten weken vooraf worden geregeld.

We zijn er nog niet uit. We willen binnenkort iets nieuws gaan zoeken maar we weten niet waar te beginnen.


Op(ge)past

Posted on

Wij zijn geen fuifbeesten, dat zeker niet, maar af en toe (de laatste tijd dan toch vooral) moeten we ‘s avonds ergens heen. Fiona zit tegenwoordig al rond 19u in bed, dus meestal betekent dat: een oppas zoeken.

Wanneer we in Ieper weg moeten, is het meestal geen probleem. Dan kunnen de grootouders wel oppassen. Maar wat als we in Gent uitgaan? De weinige vrienden/familieleden die hier woonden, zijn ondertussen (bijna) allemaal vertrokken naar “den buiten” of hebben zelf al meerdere kinderen, waardoor het moeilijk is om hen op te zadelen met (nog) een zot spook.

Bovendien vind ik het vervelend om altijd op dezelfde mensen te moeten terugvallen, zonder hen ook eens een dienst te kunnen bewijzen.
Dus breekt het ogenblik aan om de andere mogelijkheden te onderzoeken. Fiona is nu niet meer zo klein dat ze extra zorg geeft. Als we bovendien ‘s avonds uitgaan, is de kans groot dat ze in haar bed ligt (en er niet meer uitkomt).

Vroeger deden mijn ouders af en toe beroep op de kinderoppas van “De Bond”. Ik ben daar even gaan grasduinen en het ziet er allemaal wel ok uit. Toch heb ik nog mijn vragen: mijn ouders woonden op het platteland en daar was elke oppas toch enigszins bekend: de dochter van die, de zuster van die… Hier in Gent zullen het wildvreemden zijn aan wie ik mijn dochter (en mijn huis en de katten) moet toevertrouwen.

Ik vroeg mij gewoon af hoe andere ouders in Gent het doen. Blijkbaar kunnen sommigen bij hun buren terecht. Wij wonen daarvoor in een minder goede buurt  – denk ik. In ieder geval, er is niemand van de buren aan wie ik Fiona zou willen afgeven.


Krak

Posted on

Gisteren tegen beter weten in toch maar onze reispassen gaan aanvragen in het administratief centrum. Trouwens voor iedereen een aanrader hoor, tegen 18u naar ginder gaan. Er is geen muis, eum kat.

Waarom tegen beter weten in? Ik hoop dat die Mexicaanse griep vlug zijn staart intrekt, anders zit onze geplande trip naar San Diego in slecht vaarwater. (Ik lijk wel een mislukt spreekwoordenboek…)
Het is een grote kost vind ik, een reispas. Fiona heeft er ook een nodig, weliswaar aan halve prijs maar toch. We zien wel, ik hoop dat we ze zullen kunnen gebruiken deze zomer.

Terwijl we daar dan toch waren heb ik nog even geïnformeerd naar een digitale ID voor Fiona. De vriendelijke loketmadam wist mij te zeggen dat we die inderdaad konden (moesten?) aanvragen maar dat het pas vanaf 4 mei kon. En natuurlijk moest Fiona daarvoor ook mee zijn. Dus kunnen we nog eens naar ginder trekken binnenkort… :s

En waarom krak?
Ewel daarna zijn we nog eventjes langsgeweest bij deze jongens. Ons bezoek was al een paar keer uitgesteld, de mama en papa moesten natuurlijk ook nog wennen aan het leven met drie kindjes. Of Fiona was ziek en we wilden geen microben importeren.
Maar gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het zijn twee knappe kereltjes en ze zullen staan met hun cadeautje.
Samuel heeft helaas een souvenirtje overgehouden aan ons bezoekje. We kregen (ontpitte) olijven te eten en hij had de pech van net die ene op te eten waar nog een pit in zat. Balen dus: een losse tand en deze middag een (ongetwijfeld duur) tandartsbezoek.


Variatie (2)

Posted on

Binnenkort beginnen ze in de crèche blijkbaar met een nieuw systeem van voedselbereiding en een nieuwe leverancier (het voedsel wat geleverd wordt, is dan vacuum verpakt). Op de aankondiging in de crèche stond er dat het voedsel standaard varkensvlees-vrij is.

Tsja, ik kan begrijpen dat zoiets voor hen gemakkelijker is. Waarschijnlijk veel vraag naar. Dus maar beter voor iedereen hetzelfde, zonder varkensvlees.
Toch heb ik het daar enigszins moeilijk mee. Als ouder doe ik mijn best om Fiona een gevarieerde voeding te geven.
Ik wil graag dat ze zoveel mogelijk verschillende dingen proeft Рen leert eten: vlees, vis, eieren, vegetarisch. Dat wil echter zeggen dat die laatste drie mogelijkheden altijd in het weekend aan bod moeten komen. Vis staat wel op het menu van de cr̬che maar altijd de vrijdag, dus daar kan zij nooit van profiteren (vrijdag is ze thuis bij mij). Die laatste twee zaken komen zowiezo nooit aan bod (ei nog nooit op het menu zien staan) en er is wel een puur vegetarisch baby menu maar dat vind ik een beetje te veel van het goede.
Door het schrappen van varkensvlees wil dit wel zeggen dat er ook varken op het menu moet staan in het weekend – dus al vier dingen en ik heb maar drie dagen….

Stiekem vraag ik mij dan af of er kindjes in de crèche zijn die alleen maar runds/kalfsvlees te eten krijgen. Waarvan de ouders geen vis klaarmaken. Wat voor effect heeft dat dan?
Ik vind voeding belangrijk, als je ziet wat voor ellende er van slechte voeding kan komen, vind ik dat je er niet vroeg genoeg aan kunt beginnen.

Overdrijf ik?


Het doek heropent

Posted on

Hier kon je het al lezen: in september sloot ons favoriete café zijn deuren. Wat zag ik gisteren in de krant: de Hopduvel gaat terug open! Met dezelfde personeelsleden en ongeveer dezelfde kaart.
Ik ben eigenlijk vooral benieuwd naar het interieur. Ik hoop alleen dat ze er niet van die lelijke geblokte tafellakentjes gelegd hebben. Doet mij teveel aan slagerspapierkes denken…

Een goeie zaak dus, die heropening, zeker nu wij nog altijd geen terras hebben om streekbieren te degusteren.


Oef

Posted on

Nog nooit heb ik een verkeersboete gekregen en nu blijkt dat ik ternauwernood aan een ontsnapt ben.

Deze week stonden er op het einde van het fietspad van de Koning Albertlaan twee politie-agenten die stelselmatig de fietsers tegenhielden. Lichtjescontrole dacht ik. En mij van geen kwaad bewust glipte ik er langs. Het meisje wat mij in de laatste rechte lijn naar het station was voorbij gestoken werd wel tegengehouden, en kreeg een briefje onder haar neus. Net toen de vrouwelijke agente haar boetebriefje afscheurde, passeerde ik erlangs.
Vreemd dacht ik, dat meisje had wel een werkend achterlicht aan haar fiets. Misschien werkte haar voorlicht niet.

Nu blijkt dat er boetes werden uitgedeeld wegens het negeren van de omleiding. Dit is de eerste keer dat ik daarvan hoor. Het omleidingenbord staat op de weg, het fietspad is vrij en de fietsers (alle de meeste toch) moeten gewoon tot aan de fietsenstallingen op het Maria Hendrika plein. Dat is toch plaatselijk verkeer? Ik zou niet weten hoe ik daar anders moet geraken.
De enige andere optie om mijn fiets kwijt te raken zou zijn: de omleiding volgen, langs de werken manouvreren tot aan het rond punt achter het station en daar mijn fiets wegzetten. Tussen alle gehaaste chauffeurs op de Patijntjesstraat rijden? Waar je dikwijls moet staan wachten omdat er geen plaats is voor fietsers op de rijbaan tussen alle 4*4’s?

Ik rijd eigenlijk liever op een fietspad, dank u wel. Daar dient het voor.