April-mei 2012

Posted on

Na Fiona’s verjaardag volgden er nog een aantal leuke dagen in april en mei.

Ik kreeg voor mijn verjaardag een toffe smartphone die ook nog eens een goede camera heeft. Een nadeel: die foto’s staan op de camera maar geraken er moeilijk van af.

Bij deze dus een update:

Eind april trokken we naar Plopsaland. Mijn ding niet, maar de kindjes vonden het toch de max. Echt super weer was het niet, eerder koud (vandaar de mutsen). Fiona vond De Draak maar niks, zodra het wat te snel gaat, staat het wenen haar nader dan het lachen. De Bumbashow was echter een groot succes.

Een paar dagen later dan, was het weer al iets beter en vierden we paps verjaardag met een wandeling in Heuvelland.

(Bijna)De hele familie op stap

Linus en paps

De vliegende Fiona

Maar toen sloeg het noodlot toe. Eerst struikelde Fiona in de tuin over – eum – haar vader en brak haar arm net onder de elleboog. Tien dagen gips. Het noodlot pakte de papa echter goed terug toen hij tijdens een weekendje mtb’en een steen niet zag liggen en zijn hand brak. Zes weken gips.

Zie ze staan:


Zeg…

Posted on

Er zijn nadelen aan het slechts-door-een-gyproc-muurke-gescheiden-te-zijn-van-uw-kroost-snachts.

Je kunt ze horen snurken bijvoorbeeld. Komt niet meer voor sedert het amandelloze bestaan van Linus.

Als Fiona te veel wrikkelt in haar bed, schopt ze tegen de muur, zo vlak langs mijn oor. Hoor ik gelukkig niet als ik slaap.

Voordelen zijn er ook natuurlijk:

Ik hoef niet zo ver te lopen als er een wakker is. Nadeel is dat het gezeur je wel wakker houdt als je net besloten hebt dat er eigenlijk niks aan de hand is en dat ze weer moeten slapen.

Je ontdekt heelder nieuwe manieren om wakker te worden des morgens. Na het licht uit de gang, de echtgenoot in de keuken hebben we nu ook: de kinders zijn wakker. En niet wakker in de zin van: er zet er een zijn keel open wegens honger/natte pamper. Maar wel: er ontspint zich een boeiende conversatie op een halve meter van uw slaperig oor.

Zo van:
“Linusje… je moet wel nog slapen he… het konijntje is nog niet wakker”
“Ja”
“Linusje is je pinguin daar? En het paardje ook”
“Ja…. minguin… paatje”
“Linusje je bent een babbelkous” (says who?)

Allemaal heel vertederend. De eerste echt conversaties tussen broer en zus. Ik had wel liever nog een kwartier geslapen maar enfin… er zijn ergere manieren om wakker te worden 🙂



Maria met bed-head en emo-eten

Posted on

Fiona als moeke Maria – komt ervan zeker als je je kind als tweede naam Maria geeft?

nog een Maria-maar echt vrouwelijk ziet ze er niet uit 😉

nog een lid van onze beestenboel – ons schaap Bob verloor een maand geleden zijn ene hoorn. Zou hij nu aangetast zijn in zijn mannelijkheid?

deze foto om te laten zien dat de natuur serieus op hol geslagen was: deze foto dateert van juist voor de strenge vorst

vorig weekend zaten we in de Ardennen. Linus geniet van het uitzicht

op de vorige foto was het niet echt duidelijk – Linus zijn bedhead

af en toe doet Fiona een poging om hem wat op te kalefateren, maar dit valt eerder onder de noemer ‘broermishandeling’

Logisch dus dat Linus last heeft van emo-eten


Ik ben drie en ik doe het lekker nie! Ik ben twee en ik slaap niet, nee

Posted on

Voor wat het waard is, allemaal nog een gelukkig nieuwjaar.

Waarempel, mijn laatste post is reeds meer dan een maand geleden. Mijn vader vraagt zich al af of wij hier wel internet hebben…

Maar bon, deze blog is nog niet dood. Alleen de foto’s moeten nog even wachten, na wat hardware problemen moet manlief eerst ons archiefcomputerke aan de praat krijgen.

Een korte update dus:

De verhuis: aan de optimisten kan ik zeggen- we zijn verhuisd net voor de kerstvakantie. voor de pessimisten: we zijn nog lang niet klaar. In het huis ligt het nog vol. En in het “kot” staat nog niet alles op zijn plaats, hangt de helft van de lichten er al maar nog maar drie vierde van de plinten. Maar hey, we hebben zelfs al een bouwvergunning! Ja ja, het mirakel van 2012 – de postbode klopte aan bij onze tijdelijke woonst met een dikke envelop. De stad heeft zijn zegen gegeven – ruim een half jaar eerder dan verwacht! En dus zal de ene verbouwing naadloos overlopen in de andere. Staat het eerst op het programma: het begin van een oprit, kwestie van met droge voeten en zonder in putten te duikelen in ons kot te raken.
Er rest mij alleen te zeggen: het is hier de max. Geen oneffen vloeren meer, een keuken die eindelijk de naam waard is, een deftige chauffage, een zalige douche,… OK het is nog niet 100% af en het is misschien niet echt groot, maar het is wel tof dat ge uw kinders in de gaten kunt houden als je aan het koken bent. Waarom moeten we eigenlijk ons huis verbouwen? 😉

Ja de kinders dan… de titel zal het al suggereren. Wij zijn hier deftig grijze haren aan het kweken. Het nieuwe jaar bracht een late peuterpuberteit voor Fiona en woelige nachten voor Linus. Fiona – die nochtans al in het tweede kleuter zit – krijgt weer babymanieren, zelfs in die mate dat Linus bij wijlen de oudste lijkt (alhoewel hij een grote kop kleiner is). Alleen ‘s nachts… ‘s nachts verdient Fiona haar brownie points en slaapt ze als een blok. Haar broer daarentegen, die spaart wallen bijeen. Bij zichzelf, de mama en de papa. Om het uur loopt er bij hem een soort wekker af en bleit hij het hele huis bij elkaar (had ik al gezegd dat sedert onze verhuis onze kinders samen slapen en wij slechts door een gyproc wandje van hen gescheiden worden?)
Maar bon, laten we de zaken niet dramatiseren: Fiona kan bij wijlen ook flink zijn, al is ze heel moeilijk te straffen at the moment en doet ze soms echt overdreven kinderachtig (ja ja ze is nog maar drie maar normaal doet ze zich groter voor). Linus groeit als kool, eet al properder dan zijn zus en begint de oren van ons hoofd te tetteren. Alleen… dat slapen he. Oh en had ik al over zijn pampers gesproken? Wat dat manneke daar allemaal in draait? Ik houd mijn hart vast voor de zindelijkheidstraining. Ik denk dat we hem best een X-large potje kopen. Kakken dat dat ventje kan!
Fiona slaapt ook nog altijd met pampers ja. Puur uit luiheid volgens mij. Nu moet ik zeggen dat ze de laatste dagen eindelijk ‘s morgens pipi op het toilet doet ipv in haar pamper. Wat een WC met spoelbak toch allemaal kan doen zeker?

Enfin, zo u weet weer dat wij hier nog allemaal leven. Hopelijk binnenkort met foto’s en wat meer nieuws.

(En hopelijk ook eindelijk eens een nieuwe lay-out)


En ondertussen

Posted on
  • bouwden wij (allee, vooral hij) rustig verder – de eerste verhuis staat voor dit weekend gepland: de foto’s volgen nog – laat ik nu al zeggen dat ik best trots ben op wat mijn vent met zijn handen kan
  • groeiden en bloeiden de kindjes verder: Fiona nog altijd de overenthousiaste intelligente flapuit en Linus de ik-doe-lekker-waar-ik-zin-in-heb bedachtzame keppe: ook hier foto’s en nieuwtjes op komst
  • vond dokter nr 2 eindelijk wat er scheelde in november – een ordinaire bronchitis begod – maar dan wel een venijnige die zich alleen liet fotograferen, niet beluisteren
  • werd ik, als mama dan, wel goed gepakt door alle onheilsberichten in de media tegenwoorden: die van de ideale zoon die dan blijkt zelfmoord gepleegd te hebben in een verwegland, die van de moeder die door een dom accident overlijdt voor de ogen van haar kindjes en vooral die van het jongetje dat – niet veel ouder dan Linus zijnde – overlijdt door een kogel van een maniak. Echt waar, soms hoop je dat een hel bestaat waar zo’n kerels naartoe gaan

En omdat het lang geleden is: een foto van onze twee duiveltjes


Trouwen

Posted on

Mama, weet je… ik ben verliefd

Ha ja?

Ja dat wist je nog niet he?

Op wie dan?

Op S. en op Q.

Verliefd op twee jongens?

Ja en ik ga met hen trouwen…

Maar Fiona, je kan toch maar met 1 jongen trouwen? Jouw mama is toch ook alleen met papa getrouwd?

Maar mama, dat gaat toch wel, ik heb toch twee handen…?

[Kleuterlogica: ik kan aan iedere hand een trouwring doen? En wie ben ik om haar nu wijs te maken dat 1 vent al meer dan genoeg miserie is ;)]


Moeten er nog amandelen zijn?

Posted on

Voor de aandachtige lezer alhier, onze zoon is dus gezegend met een flink uit de kluiten gewassen stel amandelen – door de kinderarts steevast tonsillen genaamd.

Nu hebben die dingen wel een functie (afweer en zo) en hangen ze daar goed, maar toch zijn er ook enkele serieuze nadelen aan verbonden: zo snurkt zoonlief als een bouwvakker met een serieus overgewicht en een halve bak tripel achter de kiezen (bouwvakkers, voel u niet beledigd, het kan evengoed om een Belgacomwerknemer gaan bij wijze van spreken)

Enfin om kort te zijn: de kinderarts achtte het toch raadzaam om eens het consult van een NKO-arts in te roepen en dan nog liefst in het UZ van Gent omdat daar de NKO-artsen alle moeilijke gevallen krijgen. Zijnde: ook kinders die eigenlijk nog te jong zijn om al van hun teerbeminde amandelen te scheiden.

Dus trokken wij gisteren gezellig met zijn drietjes in onze bolide naar het Gentse doolhof, ook wel UZ genaamd. Zegt mijn man nog: Ze zeggen altijd, als je in het UZ binnenkomt, weet je nooit wanneer je eruit geraakt (en hoe). Voorwaar profetische woorden!

We vonden een parkeerplaatsje al ergens in een hoekske en togen naar de kassa’s alwaar een flinke rij stond. Alle formaliteiten eenmaal achter de rug vonden we vlotjes de weg naar de polikliniek (gelukkig liggen die twee gebouwen vlak naast elkaar). Daar moesten we ons nog eens inschrijven en niet voor het eerst dankte ik de voorzienigheid die ons deed besluiten om toch maar twee ouders af te vaardigen naar het doktersconsult. Twintig minuten aanschuiven aan de inschrijvingsbalie met een peuter van anderhalf op je arm, voorwaar geen pretje. Pech voor mij – want Linusje is in zijn mamaperiode en verkoos dus vooral mijn gezelschap.

De dokter zelf was redelijk op tijd – ik heb al erger geweten in een ziekenhuis. Ik zweer het u: had hij klokslag kwart voor twee voor ons neus gestaan, ik had waarschijnlijk iets gekregen. De zoon werd meegetroond maar besloot eenmaal daar dat hij eigenlijk geen zin had om te luisteren naar het geneuzel van de volwassenen. Vaderlief mocht hem wel nog wat entertainen aan de lavabo.

Maar oh wee, eenmaal de zoon op de behandelingstafel werd gelegd. Een inderhaast opgeroepen verpleegster (die meteen slechte punten scoorde toen ze Linus aansprak met schattig meiske) en de twee ouders konden ons kleinste met moeite in bedwang houden terwijl de dokter zijn oren inspecteerde. Twee continue ontstoken oren en ook nog een prop viezigheid waren het resultaat (had u al gegeten?) De dokter was meteen niet meer zeker van zijn leven. Zoonlief tracteerde hem op een blik die lichtelijk ontvlambaar was. De dokter was gelukkig redelijk brandbestendig, maar nu zijn we tenminste zeker dat de zoon mijn talent voor ‘vuil kijken’  en mijn echtgenoots koppigheid heeft geërfd.

Het verdict was: een slaaponderzoek (wegens kans op slaapapneu) en naar allerhoogste waarschijnlijkheid het daaropvolgend wegnemen van de amandelen. Maar daar zijn we nog lang niet want eerst moet er nog een andere dokter geconsulteerd worden.

En dus mag ik eind deze maand al terug opdagen in het UZ. Een ander deel dus. Heb ik voor niks al die broodkruimels laten vallen.

Oh ja – en die profetische woorden van manlief? Toen we terug bij de auto waren bleek de achterband van de auto zo plat als iets. En dus mochten we (ik stond erbij en keek ernaar) eerst de reserveband van de auto zoeken.

Het UZ – je weet niet wanneer je eruit raakt.


Bellewaerde

Posted on

wel…niet…wel…niet

Onze goesting om naar Bellewaerde te trekken vandaag was even wisselvallig als het weer. Maar gelukkig bleven de grote buien na de middag uit en konden wij een uur of vijf in Bellewaerde vertoeven. Met vier waren we: Oma, mama en de twee kindjes (de papa heeft huisarrest om aan het kot te werken 😉 )

Spijtig genoeg hadden we geen fototoestel mee, maar een mondeling verslagje zal moeten volstaan. Na een enigzins valse start bij het leeuwentreintje waar we heel lang moesten aanschuiven (vooral door de slome oppassers), keken we vooral rond: naar de waterglijbanen (waar Fiona NIET opwilde, want dan zou ze nat worden – en ja, het was ook geen weer om nat te worden), naar de dieren (olifanten, giraffen, apen, geiten, zebra’s…), naar de vele draaimolens…

Fiona en Linus keken hoe mama nog eens op de piratenboot ging zitten (jeugdsentiment). Dat ontlokte Fiona de uitspraak: maar mama, jij deed niet heel de tijd je handen in de lucht! Eerlijk gezegd, het kriebelde al genoeg.

Het bezoek aan de vele dieren was eigenlijk veel leuker dan in de zoo. Je kon ze beter zien, het perk leek beter onderhouden en er stonden niet zo’n grote massa’s.

Vooral het slot van de dag had succes: de paardenmolen, het kindertreintje, de vliegtuigjes…

Wat hebben we geleerd vandaag:

  • de toegang tot het park mag veel geld lijken (wij moesten 25 euro voor de volwassenen betalen, het kindertarief – omdat we een kortingsbon hadden) maar eigenlijk was het maar even duur als de zoo en eens goed naar de kermis gaan met twee kinderen en je kunt er veel meer doen
  • Fiona is een broekschijter: het mocht allemaal niet te veel wiebelen, en niet te snel en te hoog gaan of er werd al in mama’s vingers geknepen
  • Linus was superflink met enkel een morgendut in de kleren, hij keek zijn ogen uit en is geen seconde ambetant geweest