Knusjes

Posted on

linus22022010

Na een paar dagen van krampjes, kwam vandaag eindelijk de verlossing –  voor Linus en voor ons 🙂

Hoe het gaat? Met ons goed. De eerste dagen thuis met alle twee de kindjes. Het is wennen – voor iedereen.
Linus is met alles tevreden, zolang hij maar op tijd zijn melk krijgt.
Fiona is heel lief voor ‘de baby’, zoals ze Linus blijft noemen (ze weet wel zijn naam maar heeft hem nog maar 1 keer gebruikt). Ze heeft wel een enorme mamabehoefte en het is soms een beetje moeilijk om daarin mee te gaan. Meestal moet ik net eten geven aan Linus als zij aandacht nodig heeft. Het zal wel wennen zeker?

Onze eerste uitstappen met alle vier tesamen verliepen nogal chaotisch: gisteren naar de kinderarts en vandaag naar de winkel. De drukte wordt mij soms nog te veel.

De babyblues zet alsnog in, vrees ik. We hebben nu twee prachtige kindjes, die ik alletwee even graag zie. Maar hoe we het praktisch allemaal zullen redden en hoe ik allebei quality aandacht kan geven, daar stel ik mij af en toe wat vragen bij.
Nog een geluk dat ik altijd kan rekenen op mijn fantastische man.


15 jaar

Posted on

15 jaar geleden, Valentijn

ik was er 16, hij was er 15. Twee verliefde pubers die niet veel durfden zeggen aan elkaar, maar zie: daarvoor bestaat Valentijn. Lang leve de Valentijnskaartjes!

Wie had ooit kunnen denken dat ik 15 jaar later hoogzwanger zou zijn van ons tweede kindje? (niet dat ik twijfels had over de duurzaamheid van onze relatie, maar -ik- uberhaupt: kinderen??).
Zo zie je maar: met de juiste partner weet je nooit waar je strandt…

Ik heb er nog nooit spijt van gehad dat we er zo vroeg mee begonnen zijn, nee hoor. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik iets gemist heb, integendeel. Op de duur voelt die eerste liefde aan als een warm dekentje dat je constant meedraagt. Die liefde die je in staat stelt om met weinig woorden elkaar te begrijpen. Die ervoor zorgt dat je elkaar kunt steunen ook al ben je met heel verschillende dingen bezig. Die liefde die je door moeilijke, stressvolle tijden helpt.

Of ervoor zorgt dat je een klein mensje kunt koesteren, iets wat jullie twee gemaakt hebben. Ook al is ze zot. En heeft ze een humeur als een windvaan met 10 beaufort veranderlijke wind. En wil je ze graag even achter het behang plakken (na het 100ste ‘neen’ van de dag).

En zie: dit jaar hebben we gezorgd voor een gemeenschappelijk Valentijnscadeautje. Geen afgezaagde rozen dit jaar of een romantisch dineetje. Een kersvers kindje ja. Ahum, het moet er eerst nog uit willen komen natuurlijk.

Timing is nooit onze beste kant geweest.


Nestdrang

Posted on

Niet ik lijk daar last van te hebben, maar wel manlief.

Het is negen uur ‘s avonds en hij is de kelder aan het opruimen. Het helpt natuurlijk dat we sinds gisteren officieel eigenaar zijn van een tweede huis, ons nieuw nest in Waregem. Dat was meteen een excuus om vandaag even langs te gaan met een lading bouwmateriaal.

Zo ziet onze kelder er tenminste opgeruimd uit op het moment dat we het hier te koop zetten.

Manlief is heel de dag bezig geweest met kleine klusjes in huis. Hij is eindelijk ook in het containerpark geraakt. Ik daarentegen moest vandaag op Fiona passen. En dat voel ik ook. Ik doe mijn best om haar niet te veel op te pakken maar het vele bukken en rechtstaan heeft ook zijn sporen achtergelaten.
Vooral na zo’n nacht zoals gisteren. Ik dacht eventjes dat het weer begonnen was, rugweeën dit keer, maar opnieuw is alles weer stilgevallen.

Frustrerend zo. Niet dat ik sta te springen om te bevallen maar, zoals ik tegen manlief zei, het idee dat ik zo nog meer dan twee weken kan rondlopen, is wat ontmoedigend.


Kindermysterie

Posted on

Manlief neemt Fiona mee naar de badkamer om haar tanden te poetsen.

Na het poetsen wijst ze naar de kraan. Hij zet haar op het werkblad en denkt dat ze haar handen wil wassen. Groot is zijn verbazing als ze van de kraan begint te drinken.

Hij vraagt mij of ik haar dat geleerd heb. No way. Ik vind dat een slechte gewoonte. Zou dat dan van de creche komen, vraagt hij.

Een waar mysterie.

PS. Als je het mij vraagt, heeft ze het gewoon van hem afgekeken. Hij doet het namelijk ook. En Fiona hoef je maar een keer iets te tonen (al is het onbewust)…


Wat bracht de kerstman?

Posted on
  • een brief van het kadaster dat het kadastraal inkomen van ons huis in Gent weer verlaagd is (het was nog steeds ingeschreven als handelshuis, terwijl het al tien jaar geen cafe meer is)- zodat het weer klein beschrijf wordt.
  • het hardnekkige probleem met onze auto (die gaf telkens een foutmelding en we wisten niet waar het van kwam) is eindelijk opgelost. Eerst dacht de garagist dat de remmen versleten waren, maar uiteindelijk bleek het gewoon de remvloeistof te zijn. 2 euro – that’s it
  • ons dochter is terug thuis. Zaterdag was ze achtergebleven bij onze ouders omdat wij nog wat onaangename werkjes moesten doen in huis en ik  nogal vermoeid was door de kerstdagen. Ze heeft zich uitstekend geamuseerd bij de grootouders en zij zijn supertrots op hun leuke kleindochter (of ze durven niet anders zeggen).
    • onze badkamer is – op een klein werkske aan de douche – klaar. En het ziet er goed uit. Deze week volgen nog wat schilderwerken in de gang en dan hoeven er alleen nog wat opfrissingswerken beneden te gebeuren en VEEEL poetswerken voor de baby komt en voor we het huis te koop kunnen stellen.

    Kerstdagen

    Posted on

    Voor ik het vergeet:

    Iedereen een heel fijne kersttijd toegewenst!

    Wij hadden het heel druk de laatste dagen, zoals iedereen waarschijnlijk.

    Op kerstavond trokken we naar mijn ouders, waar we gezellig samenzaten. De cadeautjes werden uitgedeeld en het eten was heel lekker. Fiona was in haar nopjes met de aperitief en met haar neefje Pepijn.

    imgp3811

    Opa had in extremis nog voor een schommelpaard gezorgd en dat viel in de smaak bij de twee pagadders.

    Op kerstdag gingen we even langs bij mijn grootmoeder, meme genaamd. Dat leverde deze leuke plaatjes op:

    imgp3838

    imgp3844

    Fiona kijkt samen met meme naar een foto van ons kerstbezoek vorig jaar.

    Die avond vierden we dan kerst bij mijn schoonouders, waar er opnieuw lustig met cadeautjes werd gestrooid.

    imgp3891

    Fiona mocht helpen uitpakken met mijn cadeau

    imgp3885

    Ze vond het washandje met de poes erop heel leuk

    imgp3873

    Knuffelen bij mama en papa is ok, maar ondertussen eet iedereen mijn aperitiefhapjes op!

    imgp3899

    Het leukste cadeau van allemaal, was de grote mand die tante Sara van papa kreeg.

    imgp3918

    Kijk eens hoeveel tandjes ik al heb!

    Tweede kerstdag werd goed ingezet met een bezoek aan de paardjes.

    imgp3921

    Daarna volgde nog een gezonde wandeling in het bos.

    imgp3940


    Vanalles eigenlijk

    Posted on

    Het wordt steeds moeilijker om titels te verzinnen bij postjes als deze – omdat ze over vanalles gaan. Zomaar wat losse flodders.

    • Fiona: groeit en bloeit verder. De eerste tekenen van een (on)mogelijke peuterpuber laten zich zien. Hoezeer ze ook gestimuleerd geweest is met naar de oudere creche-groep te vertrekken, soms denk ik: waar heeft ze die manieren nu weer vandaan? Blijkbaar heeft zich rond Fiona een bende onverlaten geschaard, die te pas en te onpas de groep op stelten te zetten. Onderling maken ze ruzie (dinsdag had een ervan Fiona gebeten!) maar samen halen ze kattenkwaad uit. Deze week ben ik Fiona altijd gaan halen en brengen (een uitzondering!) en telkens word ik vergast op een dochter die rondfladdert als een kip in een overbezet hoenderhok. De ene keer wil ze mee, de andere keer loopt ze weg als ze mij ziet en verstopt ze zich. En altijd duurt het minstens vijf minuten voor ik haar kan pakken en haar jas aankrijg. En zich snel boos maken! En zich op de grond laten vallen als iets haar niet zint! OK, ze krijgt vier tanden tegelijk, maar toch… normaal gezien is ze niet zo’n dramaqueen. En dan zwijg ik maar over het feit dat een dikke buik en een onhandelbare dochter echt niet samengaan!
    • Mezelve: ik begin wel wat last te krijgen van zwangerschapskwaaltjes. Gelukkig geen misselijkheid (zoals hier) of gezwollen voeten, maar wel: spierpijn, bekkenpijn en vooral… hoofdpijn! Zo erg zelfs dat ik al een paar nachten wakker kom door de pijn. Soms wordt het dan een beetje minder maar zodra ik weer een inspanning doe (al is het maar rechtstaan) komt ie dubbel en dik terug. Ondanks de ijzerpillekes die ik nu neem. Volgende week toch maar eens tegen de dokter klagen.
      Maar wel een mooie buik. Ik vind hem mooier dan vorige keer. Natuurlijk zal het wel weer belachelijk worden als ik nog meer verdik (precies een watermeloen op pootjes 🙂 ). Alhoewel, verdikken, ik ben er nu zo’n zeven kilo aangekomen en dat valt goed mee volgens mij.
    • Ons huis: het laatste stadium van de verbouwingen dient zich aan – ik zou het de SS-party durven noemen (schuren en schilderen). Of misschien beter SOS (schuren-opplakken-schilderen). Hopelijk kunnen we er in de kerstvakantie een eind aan breien. Net op tijd dus voor mijn nestdrang 🙂
    • Ons nieuw huis: zeer weinig nieuws helaas. Omdat we drie weken moeten wachten vooraleer we nog maar een afspraak hebben bij de architect, zie ik het bijwijlen somber in. En deze afspraak gaat nog maar over het eerste plan: wat als we dat niet goed vinden? En dan moeten we nog een lening krijgen, een bouwvergunningsaanvraag opstellen en de akte tekenen. En dat allemaal liefst voor ik moet bevallen!
    • Kinderopvang: wat een geregel allemaal. Ik weet nog niet eens of we in Gent opvang gaan hebben voor nummerke 2 (normaal gezien was het geen probleem zeiden ze in de creche) en in Waregem ligt nog niks vast. Maar we hebben beiden eigenlijk meer zin in de creche, alhoewel die verder gelegen is. Ik heb nog eens een mailtje gestuurd naar de basisschool waar we gaan wonen, om te zien of zij ook naschoolse opvang voorzien (zo zijn we zeker niet verplicht om voor de onthaalmoeder te kiezen).

    Ai caramba

    Posted on

    Vanavond leek er een mysterieuze kinderwissel gebeurd te zijn. Volgens mij had iemand per ongeluk onze dochter mee naar huis genomen en ons opgezadeld met een klein, ongelukkig meisje. Niets was zoals gewoonlijk

    • eten? no way! – totaal niet van haar gewoonte
    • zeuren en van onder haar wimpers naar mama en papa gluren om te zien of het effect heeft – zo schijnheilig is ze normaal gezien niet
    • boekje lezen ging nog net maar oh wee als mama het verhaaltje niet juist vertelde
    • en… top of the bill: stilliggen op haar verzorgingstafel

    Dat deed bij mij toch een belletje rinkelen, en ja hoor: 38.8 graden koorts. Haar snotneus was net over, maar vandaag had ze alweer een loopneus. En hoesten doet ze ook al. Vooral ‘s nachts.

    En toen kwam manlief met de leuke mededeling dat bij een kindje in de creche Mexicaanse griep was vastgesteld. Of het kindje in Fiona haar groep zat wist ie niet (men!) maar ik hou alvast mijn hart vast.
    Mijn eigen prik is nog maar net een week geleden en we kunnen het ook niet gebruiken dat manlief ziek wordt. Met al die timmer- en schilderwerken die hier nog moeten gebeuren.

    Wordt vervolgd.


    Buisjes?

    Posted on

    Ik heb net een afspraak gemaakt met een NKO-arts voor Fiona, op aanraden van de kinderarts. Reden zijn de vele oorontstekingen waar ze tot nu toe last van heeft gehad.
    De NKO-arts zal moeten kijken of het een chronisch probleem betreft (waarschijnlijk wel, want ze is eigenlijk heel de tijd verkouden en haar trommelvlies ziet altijd rood) en of er buisjes nodig zijn. De kinderarts heeft ons een bepaalde arts aangeraden die de reputatie heeft de operatie niet te doen als het niet echt nodig is.

    Vorige week bij de kinderarts bleek ook dat Fiona haar amandelen een wat afwijkende vorm hadden waardoor ze later misschien ook veel kans heeft op ontstekingen. En als ze buisjes gingen steken – dan konden ze misschien ook meteen nog eens kijken naar haar poliepen. Er zijn wat kosten aan mijn – voor de rest perfecte – dochter 😉

    Op de creche vinden ze haar allemaal een kapoen maar, zo haasten ze zich te zeggen – stout is ze niet hoor. Alleen een kapoen. Hmm. Beter dat dan een voetenveeg zeker?
    Gisteren hebben we nog maar eens een mijlpaal bereikt: ons dochter is samen met haar papa in de douche geweest. Vrijwillig, zonder gekrijs en niet meer bang van het water. Waar gaan we dat schrijven?


    Bouwverlof

    Posted on

    Vandaag en morgen hebben manlief en ik bouwverlof – om ons huisje verder af te werken. Ons huidig huisje welteverstaan – zodat het een beetje presentabel is als we het gaan verkopen en ook om even geen verbouwzorgen te hebben als nummerke twee er  is.

    Dat resulteerde in een vrij duur tripje naar de Suprabazar – dat gaat zo als je zonder kind(eren) op stap gaat: plots heb je geen haast, moet je geen ondeugende peuter in de gaten houden en herinner je allerlei zaken waarvan je al maanden denkt: dat kunnen we wel gebruiken.

    Ook bij de Colruyt werden we met onze neus op de feiten gedrukt: als je winkelt zonder enige bekommernis om de prijs van iets, dan kan de rekening hoog oplopen. Niet dat wij allerlei onnuttige zaken kopen, gewoon: vlees en vis zijn ook duur en als je dan perse het lekkerste stukje wil kopen…

    Met het zicht op onze huidige en toekomstige verbouwingen is enige spaarzin echter aangewezen: vanaf nu worden wij prijsbewuste consumenten! (alvast een goed voornemen voor het nieuwe jaar)