De NMBS lijdensweg

Posted on

Tot voor kort kon ik niet klagen over mijn treinverbinding. Iedere werkdag twee uur op de trein: krant lezen, boek lezen, nadenken…

Maar de laatste tijd loopt het wat de spuigaten uit. De laatste tijd heb ik bijna altijd vertraging, tot een half uur of meer. Vandaag spande de kroon: ‘s morgens een  half uur, ‘s avond drie kwartier…

Zucht. Dan kom ik thuis. Zijn de kinderen al gaan slapen. Is de man des huizes niet meer in form. Gebeurt er niets meer in huis of in de bouw.

Merci NMBS.


Note to myself

Posted on

Beleg geen vergadering met de architect om 17 uur. Ook niet als de kinders alletwee een flinke middagdut hebben gedaan.

Gegarandeerd dat ze dan hun beste chaotische gedrag boven gaan halen.

Eten. Bad. Een paar keer de hoek.

En toen vertrok de architect. Zo wordt een vrouw een huissloof. Ze weet nooit van iets. Maar hé, ik ben er wel in geslaagd om ze nog warm (en gezond) te doen eten EN ze zijn in bad geraakt.



Die eerste juli

Posted on

Die eerste vakantiedag stond vroeger synoniem voor gespannen verwachtingen voor de vakantie, alles kon nog, een festivalbezoekje wellicht…

Sedert 2007 staat de 1e juli voor mij synoniem met melancholie. Wat is geweest en nooit meer terug kan komen.

Op 1 juli 2007 overleed mijn meter, mijn grootmoeder. Al een eindje op de sukkel maar toch plots overleden. Dat weekend waren wij op bezoek in Ieper maar was het er – vanwege de pre-vakantiedrukte- nog niet van gekomen om op bezoek te gaan.

En toen was het plots te laat. Mijn grootmoeder, lerares op rust, verkoos de eerste vakantiedag om voor altijd van deze wereld te vertrekken. Ze heeft nooit haar achterkleinkinderen gezien. Vier ging ze er nu al hebben. Wat ging ze dat leuk gevonden hebben.

Een maand na haar overlijden was ik in verwachting. Hopelijk leeft zij nu een beetje verder in ons Fiona.


Red mijn huwelijk!

Posted on

Of ik die twee kattenjongskes mocht meebrengen, vroeg ik hem. Die twee kattenjongskes die ik aan de kant van de weg had zien zitten. Ze konden in ons bos wonen, in het ergste geval.

Je doet maar, zei hij, met een zware zucht.

Maar toen ik eenmaal “poes poes” riep, werden de twee kattenjongen er vijf. En vijf kattenjongen, dat kunnen we hier echt niet gebruiken. Om maar te zwijgen van de donkere blikken die mij vanuit de andere kant van het echtelijk bed worden toegeworpen.

5 stuks poesjes dus te geef, allemaal schattig ros met hier en daar een wit vlekje. Dringend zoeken ze een thuis waar ze wel eten krijgen en ze niet de straat op geschopt worden.

Geef dus aub een gil, als jij of iemand anders het ziet zitten om een van deze bollekes te adopteren. Ze zien er gezond uit, alleen een beetje mager.


De Quervain

Posted on

Ik kreeg een briefje mee. Daarop stond De Quervain. Linkerpols.

Ik had nog nooit van meneer Quervain gehoord, maar sindsdien staat hij bij mij beter bekend als: de pols die niet mee wil. Draaien, een duw, een onverwachtse beweging. Helse pijnen zijn het. Gewoon functioneren gaat, maar niet pijnloos. Een peesschede-ontsteking wordt het ook genoemd*.

Toen een huisdokter voor het eerst de test van Finkelstein uitvoerde, kon ze mij bijna van het plafond van haar praktijk schrapen. De pillen die ik meekreeg, maakten mij mottig. Twee maand later, bij een andere dokter, kreeg ik een inspuiting in mijn pols. Auwch. En een voorschrift voor 9 beurten kine. 200 euro verder en er was niet echt veel verbetering. Een beetje qua soepelheid, maar niet van pijn en last.

Dus volgde er weer een doktersbezoek en een snel oordeel. Drie weken in het gips. Pols en duim.

Eum… hoe kleed je een eenjarige aan met een(en een halve) hand? En wat met fietsen, typen (moet ik dagelijks doen)? Om over paardrijden maar te zwijgen?

Balen dus.

* Ook Mommy Wrist of Mommy Thumb 🙂 Beroeps-ongeval dus!


U bent een klein beetje beschaamd om Belg te zijn

Posted on

via hier

En dit op de dag dat we het wereldrecord van regeringsvorming haalden.

Er wordt gesproken van nieuwe verkiezingen, maar wat die gaan uithalen, geen idee. De meningen zijn ondertussen zodanig gepolariseerd, dat we een nieuwe invalshoek nodig gaan hebben.

Hier zijn alvast een paar voorstellen:

  • een buitenlander die het mag komen oplossen – Geert Wilders misschien?
  • de koning die de noodtoestand/dictatuur uitroept – in navolging van Moebarak
  • een VN vredesmacht? – als er maar geen cholera van komt…

Anyway, stelt u maar voor dat het er in uw gezin zou aan toe gaan als in België. Iedereen praat naast elkaar, niemand wil zijn ongelijk toegeven… Er was al lang een scheiding van gekomen.


The day the music died

Posted on

Recent ontdekte ik dit fantastisch nummer: American pie – heeft niks te zien met de gelijknamige films maar wel met The day the music died – 3 februari 1959 – waarop Buddy Holly, Richie Valens en The Big Bopper stierven tijdens een vliegtuigcrash. Een tragisch verhaal over de veel te vroege dood van jonge mensen.
De dood is overal rond ons en je kunt maar hopen dat hij niet aan jouw deur zal aankloppen.

Daarjuist speelden ze het liedje nog eens op de radio. Past bij mijn stemming nu. Un peu perturbee.

Doet mij een beetje denken aan die tijd van wachten vorig jaar



Beginnende dementie

Posted on

Vanmorgen deed ik Fiona een onderbroek aan.

Toen ging ze op het potje en had ze alles uitgedaan – want haar kousenbroek zat niet goed zei ze. Frustratie bij de mama, want die kousenbroek was net aan.

En ik wilde vertrekken naar de creche. Dus vlug vlug weer de kousenbroek aan.

En nu zie ik hier de onderbroek liggen die ze eerst aan had.

Nu vraag ik mij af: Heb ik echt zomaar die kousenbroek aangedaan zonder dat ze een slipje aan had? Ben ik echt zo verstrooid geweest? Of heb ik een andere onderbroek uitgehaald?

Help – ik weet het echt niet meer…