Fiona 4 jaar

Posted on

20 v00r zeven was ze al wakker. Haar eerste verjaardagskus kreeg ze van haar broer

Aangezien het geen pijpestelen regende (toen nog niet) besloten we om de kindjes te tracteren op een bezoekje aan een dierenpark. Fiona haar meter, peter en moetje gingen mee en Fiona (en Linus) dag kon niet meer stuk.

Er mocht gevoederd worden…

Maar er waren ook heel veel speciale dieren te zien

Dit was het enigste dier waar Linus schrik van had:

Al was de sjakossenetende geit ook wel scary:

Na het middagdutje van Linus moest er ook nog taart gegeten worden en vooral… kaarsjes uitgeblazen:

Fiona kreeg eindelijk haar klok, die hier al zo lang rondslingerde. Samen met haar puzzel omdat ze – hip hip hoera – pampervrij is. Van oma kreeg ze ook een supermooi (zelfgemaakt) rokje met bijpassende T-shirts. Van moetje en tante Sara kwam er een tof speldje en blauwe zeep (die ze waarschijnlijk nooit zal willen gebruiken omdat paps haar wijsmaakte dat ze dan in een smurf zal veranderen). Tante Veerle kocht haar ook nog een leuk kleedje – voor als het eindelijk nog eens mooi weer zal zijn.

Maar het leukste cadeau van allemaal:

Een eigen echte grote meisjesfiets. Lang moeten zoeken maar toch een niet-roze fiets gevonden.

Gelukkig dat Linus in zijn racebuggy zat, of hij ging niet meekunnen.

En om te bewijzen dat het geen banesletten-velo is…

Ik moet niet zeggen dat het een vermoeiende dag was zeker?

Oh ja, en tussendoor werd er nog een tractatie voor school gemaakt.

Iedereen bedankt voor de superleuke dag en de toffe cadeautjes!


Een tandje meer of minder

Posted on

Als je op de trein zit en plots een bedrukte echtgenoot aan de telefoon krijgt, waaraan denk je dan:

Hij is met de auto ergens tegengereden (sorry allerliefste, dat ik daaraan als eerste dacht)

Maar neen, hij was op weg met de fiets van de creche naar huis. Goed nieuws dus, ware het niet dat hij in de bakfiets een jongen vervoerde met een dikke lip en gezwollen kaak.

Buiten het weten van de creche-mensen om (ik weiger ze ‘onthaalmoeders’te noemen) moet Linus gevallen zijn. Wat het creche-oog niet zag, had het alziend papa-oog direct gezien… een dikke lip van hier tot ginder maar erger nog; een schijnbaar loszittende voortand en bloedend tandvlees.

Het tweede lid van het ouderpanel werd erbij gehaald en het enigste wat ik kon denken was: niet weer. U moet namelijk weten dat wij hier het laatste jaar onze zuurverdiende centjes hebben gespendeerd aan een nieuwe voortand voor manlief – ter vervanging van een zwartgeworden exemplaar dat beschadigd werd toen hij op jonge leeftijd onzacht kennis maakte met een lavabo. En een melktand beschadigen lijkt misschien niet zo erg, maar als de definitieve tand beschadigd raakt, dan ben je nog niet uit de kosten.

Enfin, de tandarts hier in het dorp was zo vriendelijk om ons te laten langskomen. Na controle, werden we naar huis gestuurd met een briefje voor de verzekering (schade valt niet te bepalen voor de komende zes jaar), een voorschrift voor vloeibaar eten en een verbod op de ‘tut’.

Volgens de tandarts werd het trouwens toch tijd om de tut af te schaffen en nu leek haar het ideale moment. Ik had zin om haar uit te nodigen om te babysitten de komende nachten πŸ™‚

Enfin, de tutten werd naar de kast verbannen – in stilte. Wij staken het manneke in bed. Denkende dat hij niet zou opmerken dat er – ehum – bepaalde onderdelen ontbraken in bed. Maar dat was buiten het manneke gerekend. Hij begon op klagende toon ‘tutje’ te zeggen. Wij wreven nog eens extra over zijn bolleke en trokken de deur achter ons dicht. Het klagen werd roepen. En wenen.

Na vijf minuten werd het stil. Wij keken eens voldaan naar elkaar en complimenteerden ons met ons ouderlijk inzicht (en ook met het geluk gemakkelijke kinders te hebben).

Tot ik een uur later eens ging piepen. Meneer had gewoon nog ergens een tut opgediept en had die in zijn mond gepropt.

Welke zere tand?


Keppe

Posted on

Kijkt ne keer hoe graag ze elkaar zien*? Onze twee blondekopkes
‘s Morgens kijkt Linus altijd direct naar Fiona’s bed en vraagt: ona?
En als we aan haar school passeren nadat we haar afzetten, zwaait hij nog ne keer naar ona. (zelf is hij innu trouwens πŸ™‚ )

* En ziet eens hoe goed hun kleertjes bij elkaar passen? 4funkyflavours is echt de max


Dramaqueen en pestprins

Posted on

Op zijn niet-meer-zo-korte beentjes komt hij aangehold. Plots heeft het fietsje zijn belangstelling verloren.

Mamaaaaa, roept hij en neemt mijn benen in een innige omhelzing. Ik pak hem op. Mama, zucht hij, en geeft me een knuffel.

Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Wailing. Het Engels lijkt hier opeens toepasselijk. Ze botst tegen me aan. Mamaaaaaaaa. Een hartverscheurende roep om meer aandacht.

De kleine pestprins verbreekt de omhelzing en kijkt geringschattend op haar neer. “MIJN mama” klinkt er misprijzend.

Waarop een nieuwe WAAAAAAAAAAAAAAAAAAH volgt. Dramaqueen rules.

Oh ze kunnen niet zonder elkaar, de twee leden van ons prinsenpaar. Zij voelt zich in haar element als ze hem kan commanderen. Hij volgt haar – als hij zin heeft. Hij rijdt haar achterna met de fiets, tot zij hem tevergeefs wil duidelijk maken dat er daar een rood stoplicht staat en hij dus moet wachten.
Hij pakt de speeltjes van onder de zetel waarop zij ze annexeert, zonder genade. Evenzeer kunnen ze samen verder bouwen aan hun kasteel.
Zij kleurt een mooie tekening, die hij afmaakt met een paar welgemikte krabbels.

De competitie is zwaar. Zij verklikt hem als hij met zijn yoghurt avantgardische tekeningen op de tafel maakt. Hij grijpt haar favoriete knuffel en gaat er al giechelend vandoor. Zij houdt het welverdiende snoepje uitdagend voor zijn neus en stopt het dan genietend in haar mond.

Oh dat zal nog vuurwerk geven tussen die twee.

PS Nu alleen nog hopen dat het dramaqueengehalte wat minder wordt. Of hebben alle meisjes van bijna vier daar last van? Het is nogal frustrerend namelijk, vooral omdat wij allebei nogal no-nonsense zijn.



Efteling – wat hebben we geleerd?

Posted on
  • met kindjes op hotel heeft een nadeel: wat doe je als zij slapen en het nog geen bedtijd is voor mama en papa?
  • gewekt worden om 6u30 ‘s morgens als er plots iemand naast je bed staat is even schrikken
  • Fiona en Linus samen laten slapen moet lukken: Fiona gaf geen krimp tijdens Linus zijn brulconcert vrijdagavond
  • Linus heeft een keikop – moest ik van niet beter weten, hij was in Poperinge geboren. Of is dat soms erfelijk? Als hij niet wil slapen, blijft hij wakker. Punt. En nee, hij is dan niet lastig.
  • Zoveel kletsen dat Fiona doet, zo silent is ons Linuske. Maar af en toe doet hij zijn zus na en klinkt het tweestemmig: mama….
  • Een hotel met een speelkamer is de max: ongestoord ontbijten – zalig


Efteling

Posted on

Het vorig weekend spendeerden wij bij de noorderburen. Tijd voor een kort verslagje.

Hier logeerden wij:

Hotel De Kroon
Ideaal als uitvalsbasis voor de Efteling. Op vijf minuten wandelen van het park. Nette kamers. Gangen in het paars geschilderd en de helft van het restaurant is ingericht als speelkamer. Wat wil je nog meer als je met kindjes op reis bent?
Wij zwijgen even over de gezelligheid van pintjes in de badkamer – vroeger sliep Fiona in de badkamer op hotel als wij nog geen zin hadden om te gaan slapen. Maar twee kindjes stop je niet meer in een badkamerΒ  van 2*2 πŸ˜‰ En dus bouwden wij een bescheiden feestje in de badkamer met bier van de Albert Heijn πŸ™‚
De eerste nacht begon machtig. Om 9u30 – na een goed uur slapen – besloot Linus dat het het ideaal moment was om 39 graden koorts te doen en te brullen van de pijn. En om het bed nat te plassen toen ik zijn temperatuur wilde meten…. Om dan met zijn hoofdje op mijn schouder in slaap te vallen en heel de nacht door te snurken.

Het park:

Wij waren Ik was er nog niet geweest – ook niet als kind. Maar een park opgebouwd rond sprookjesfiguren leek mij de ideale dagtrip met een kind met Sneeuwwitje-fixatie. (hei-ho is haar wake-up call).
In een woord: de Efteling is de max! Alles is tot in de puntjes afgewerkt: de lampjes, de attracties, de uniformen… alles straalt een bepaalde sfeer uit waardoor je je in een sprookjeswereld waant. De bankautomaten zijn vermomd als schatkist, het zelfbedieningsrestaurant (nu niet de meest opbeurende plaats ter wereld) baadde in een art deco sfeer.

Enfin wij hebben ons geamuseerd en de kindjes ook. In het doolhof, op de bootjes, op de Pagode, in het sprookjesbos, op de paardenmolen… Vooral het Laafjeslaar had succes. De derde poging om op de Slak-monorail te raken (een half uur wachten met twee krutjes is geen must) had uiteindelijk succes.

Om acht uur ‘s avonds strompelden wij naar het hotel. Fiona nam met moeite afscheid van de Efteling en was in de overtuiging dat ze de dag erna gewoon terug kon keren. Linus was heel de dag dapper wakker gebleven, maar bijna bij het hotel verloren zijn oogjes de strijd tegen de zwaartekracht.

De foto’s:

papa en zoon – op weg naar de Efteling

waar is dat Sprookjesbos?

Linus in volle bewondering voor de… bankautomaat

toch nog wat langere beentjes krijgen

zicht vanop de vijver en vanuit het bootje

wat zie je vanuit de Pagode?

Fiona en Linus op weg naar het Sprookjesbos

bij het kasteel van Doornroosje

in het Paddestoelenbos

Langnek in winterstemming

Papier hier!

Hansje en Grietje

op een rode paddestoel vol met witte stippen

de Sprookjesboom – echt megachique gemaakt!

Linus heeft honger!

paatje paatje paatje (*100)!

Fiona’s favoriet!

hare vleesgeworden rozigheid

ze sprongen een gat in de lucht!

toen we zeiden dat we nog wel eens gingen komen!


Linus 19 maand

Posted on

Ok, de 20e maand is ondertussen al weer halverwege maar aangezien ik vind dat dit een periode is waar ze zich snel ontwikkelen, voel ik mij verplicht om de annalen alsnog aan te vullen.

Want niets is zo leuk als terug te kijken op die periode waar ze nog zo klein waren, wanneer je nog extra moest luisteren om te verstaan wat ze bedoelen (als ze drie zijn, zeggen zij wat jij moet doen). Wanneer ze nog graag komen knuffelen (alhoewel dat er bij Fiona nog af en toe een spontane knuffel af kan)

Maar bon, 19 maand dus. Ik ben even gaan terugkijken of ik een verslagje vond van Fiona haar 19e maand. Ja dus. En ja hoor, ik herken toch wel een aantal dingen πŸ˜‰ Over hoe ik Fiona toen ook af en toe achter het behang kon plakken bijvoorbeeld πŸ˜‰

Slapen

  • nog steeds veel (oef) met een grote middagdut.
  • geen uitslaper. ‘s Morgens worden wij regelmatig om 7 uur gewekt. In de week geen zo’n probleem, want dan moeten we er toch uit (of al vroeger) maar het is altijd handiger als je zelf even wakker kunt worden. En in het weekend – auw. Zeven uur is vroeg. Maar soms verwent hij ons en slaapt hij tot acht uur in het weekend. (Fiona kan het wel rekken tot 8u45)
  • is minder tutaanhankelijk dan zijn zus. Duimt ook niet (godzijdank)
  • houdt ervan om met zijn beer te knuffelen. Die was eerst van Fiona maar werd dan doorgesluist naar de baby (Linus dus) omdat hij zo lekker knuffelde
  • is een zweetkopje in bed

Eten “Joey doesn’t share food”

  • het voorval met de koekjes was significant: Linus is een fretzakske. Hij eet ongelofelijk graag en veel. Hij zou kunnen blijven eten. Hij geeft niet graag zijn eten af en propt alles dan maar snel in zijn mond.
  • dat hij graag eet, wil niet zeggen dat hij alles eet. Rijst bijvoorbeeld – not his cup of tea. Vlees daarentegen – geen probleem. Zelfs sla, wat Fiona tot voor kort niet wilde proeven, gaat vlotjes binnen
  • tafelmanieren zijn niet aan hem besteed: zijn mond volproppen, dingen uithalen en weer in zijn bord leggen (zucht), smekken… we gaan nog veel werk hebben om dat ventje deftig te doen eten
  • hij kan zonder verpinken twee taartjes opeten (een uur nadat hij een ijsje at)
  • eet precies niet zo graag (erg) zoete dingen (spreekt dit het vorige tegen?)
  • zijn nieuwste woordje is ‘banana’ wat voor banaan staat, maar ook voor alles wat hij kan opeten

Spelen

  • speelt minder met duplo dan Fiona aan die leeftijd
  • puzzelen: heeft hij nog maar weinig gedaan en veel oefenen kan hij niet (met een zus die alles wil tonen)
  • is vooral fan van alles met wieltjes
  • fan van boekjes, maar is minder geneigd om alles aan te wijzen (wat Fiona wel deed op die leeftijd)
  • speelt graag mee met zijn zus: koken, tafel dekken of gewoon achter elkaar aan zitten

Babbelen

  • zijn woordenschat gaat goed vooruit: water, banana, poe(s), (sch)aap, boe (voor koe), (p)aardje, mama, papa, pap(s), oma, opa, (k)ip, moetje, weg, tata, (k)oekje, appel, bal, baboeba (=luchtballon) …
  • zegt vrij veel maar soms snappen we hem gewoon niet (hij is ook vrij stil)
  • verstaat nu toch al veel dingen: toont zijn buik als we vragen “waar is je dikke buik”, gaat zitten, helpt zijn jas aandoen, legt iets op de juiste plaats…
  • noemt zijn zus nog altijd ia (kort voor Fiona of een allusie op ezel?)
  • begint precies zinnetjes te maken: papa (i)s weg, moetje (i)s daar – daarmee is hij ongeveer even snel als Fiona

Curiositeiten

  • heeft nog altijd gigantische amandelen
  • heeft al een maand een snotneus
  • aerosolt graag. Zonet moest hij tien dagen aerosollen en hij was verslaafd. Zo erg dat we moesten afkicken (zie hieronder)


Bakfiets

Posted on

Wij zijn fervente fietsers. Als het met de fiets kan, waarom dan met de auto – zo luidt het motto. Om de kindjes te vervoeren (naar school, de creche…) werd hier tot voor kort een fietskar gebruikt.
De fietskar werd echter (vooral door de man des huizes) niet zo goed bevonden, tis te zeggen: ze voldeed aan haar doel maar er waren soms wel serieuze nadelen zoals:

– bij slecht weer (lees: veel plassen op de straat) werd het kind in kwestie vaak nat

– nu de kinderen groter (en dikker) werden, was er steeds minder plaats in de kar

– bij ruzie en andere heibel, kan de ouder niet ingrijpen want kind1 is plots oostindisch doof en kind2 zeurt voortdurend dat de ander kattenkwaad uithaalt maar dat zie je dan weer niet want je zit er voor en er boven

En dus gingen wij eens een Babboe bakfiets testen, want ik had een mailtje gekregen dat er serieuze promotie was. En zie: de man des huizes dacht dat het goed was. Ik, ik was minder enthousiast want zo’n bakfiets, dat stuurt weird en kost een pak meer dan een fietskar.

Maar de man des huizes kreeg gelijk en ik zag er natuurlijk wel de voordelen van in:

  • geen natte voeten meer bij de kindjes want boven de grond en onder een tent bij regen
  • geen ongezien geruzie meer want kinderen zitten voor jou Γ©n je kan ze desnoods tegenover elkaar in de bak zetten (dan kunnen ze misschien nog net stampen maar alleszins geen haren meer uittrekken)

En zie: de kindjes waren in de wolken, de papa was weer cool bij de schoolpoort… en de mama, die miste in het begin weleens een bocht maar vond het daarna een superleuke fiets om mee te rijden!

in volle vaart

tsja en iedereen wil dat natuurlijk eens proberen (hier paps met de bakfiets)

onze supermobiel


Ons fretzakske

Posted on

Fiona haar vertrouwen in haar ‘lieve broer’ heeft zonet een flinke deuk gekregen.

Ze mochten samen als dessert een klein zakje koekjes opeten dat Linus in de creche had gekregen voor een verjaardag. Ik had de koekjes net in een potje gedaan en hen gegeven toen Fiona erachter kwam dat ze naar het toilet moest.

Tegen de tijd dat ik haar poep had afgekuist, kwam Linus al met het potje aandraven. Alle koekjes waren weg.

Ik dacht even dat ik spoken zag maar toen zag ik dat zijn wangen verdacht dik stonden en dat er een soort ‘koekjessap’ uit zijn mond liep. Ons fretzakske had van zus’ afwezigheid geprofiteerd om alles vlug in zijn mond te proppen.

Arme Fiona. Zij die altijd ervoor zorgt dat haar broer ook een snoepje krijgt, was nu op snelheid gepakt.*

* Het hielp ook niet dat mama de twee koekjes die ze gespaard had voor haar pop afkeurde voor consumptie omdat ze ze had vastgepakt met ongewassen handen.

** Gelukkig had ik nog koekjes in huis.