#Wijvenweek: Guilty pleasures

Posted on

Guilty pleasures…

Het zou zo de titel kunnen zijn voor een boek uit de serie Anita Blake van schrijfster Laurell K. Hamilton – laat het ons vampierenromannetjes voor volwassenen noemen..  Oh wacht… het ís gewoonweg de titel van een boek van Laurell K. Hamilton.

Voila, de aftrap is gegeven. Dit zijn mijn guilty pleasures en kleine kantjes:

  • Ik lees graag en veel. Maar dat is dan niet persé hoogstaande literatuur. Nee, ik ben een fan van fantasy en horror. En als er dan eens wat seks aan te pas komt, dan vind ik dat helemaal niet erg 🙂 Maar hoogstaand kan je dat niet noemen nee. Maar wel entertainend.
  • Ik snoep heel graag. Vooral als ik stress heb. Ik zorg dan ook dat ik nooit snoep in huis heb. Want als er is, dan eet ik het op. En nee, dan deel ik met niemand. Ook niet met de kinderen. Ha nee, want snoep is slecht voor je.
  • Ik kan mij soms enorm opjagen aan andere mensen in het verkeer. Ik doe altijd mijn best om daarbij geen racistische benamingen te gebruiken maar aangezien ik vaak in Brussel fiets, erger ik mij soms wel aan een allochtoon die ik iets gevaarlijks zie doen. Maar ik probeer mij in te houden en dus noem ik vrouwen met een hoofddoek die plots voor mijn wielen lopen, enkel binnensmonds pinguins.
  • Verder lijk ik vaak in mijn eigen wereld te vertoeven en dan heb ik soms geen oog in hoe ik met andere mensen moet omgaan. Eigenlijk – als ik heel eerlijk ben – wil ik soms zo weinig mogelijk contact met andere mensen. Ik ben altijd bang dat ik iets onnozels ga doen of zo. Wat meer zelfvertrouwen zou soms wel wenselijk zijn.

En zo kan ik wel doorgaan. Maar sommige dingen blijven beter onuitgesproken. Kwestie van te doen alsof 😉


#Wijvenweek: De winter is mijn seizoen

Posted on

Voor u denkt dat ik opfleur zodra de temperaturen onder het vriespunt duiken… ik heb het persoonlijk meer voor de lente of de zomer. Maar toch…

De winter is zoveel gemakkelijker. Geen kat die ziet dat het al vier weken (wat zeg ik: een eeuwigheid) geleden is dat je het haar van je oksels en benen hebt verwijderd (ik zie de drommen vrouwelijke lezers al gillend wegvluchten). Geen mens die erom maalt dat je met een gemakkelijke broek de deur uitkomt (rokjes zijn soms nogal friskes bij -10).
Haren kammen ‘s morgens? Overrated. Een warme muts erop en niemand die ziet dat je al in geen half jaar een kapper van dichtbij hebt gezien. Of dat de borstel weer eens zoek is.

Ik denk dat u het plaatje wel snapt. Ik doe niet mee aan voor en na foto’s. Dat zou echt verspilling van schijfruimte zijn.

Is het nonchalence? Waarschijnlijk wel. Want ik sta er al te weinig bij stil hoe ik eruit zie. Hence, deze morgen, had ik de dochter al bij de schoolpoort afgezet toen mij te binnen viel dat ik vergeten was mijn haren te kammen. En dat ik ook geen muts droeg, wegens te mooi weer. Tsja.

Is het luiheid? Goh, ik kan mij niet voorstellen dat ik vroeger zou opstaan om mij op te maken. Maar voor de rest, ik zou er wel graag wat beter uitzien. Maar er zijn altijd andere dingen die voorgaan. De kinderen netjes aankleden. Zorgen dat ze deftig ontbijten. En dan is er meestal geen tijd meer over om mij nog speciaal op te kleden of zo. En daarbij, ik ga toch altijd met de fiets, en dan is een broek supergemakkelijk.

De enigste dag in mijn leven dat ik make-up droeg was op mijn trouwdag. En ja, ik voelde mij mooi. Soms zou ik willen dat ik het nog eens kon proberen. Maar ik vind altijd wel een excuus: ik weet niet hoe ik eraan moet beginnen en ik heb gevoelige ogen, dus ben ik bang om daar al te veel aan te smeren.

Als ik echt heel mechant zou doen, dan steek ik het gewoon op mijn moeder. Ah ja, want die deed daar ook niet aan mee, aan heel dat gedoe. En vrouwen met veel make-up of al te veel opgekleed, die noemden wij vroeger altijd chi-chi madammekes of preutjes. Je ziet, ik heb het verleden niet mee.

Dus ja… ik ben een wijf. Een naturelleke zoals ze dat zeggen. Compleet met het niet-ideale-model, de wildgroei en de ongekamde haren. Misschien verander ik dat ooit. Maar op dit moment heb ik precies andere prioriteiten.



Wat we vorige zondag deden: blogmeeting

Posted on

Dit jaar werd ik uitgenodigd voor de blogmeeting. Alhoewel wij niet de meest sociale personen zijn, wou ik de kans toch niet laten schieten om er eens een gezellige familie-uitstap van te maken. God knows hoe lang dat geleden was. En natuurlijk is het ook tof om de mensen die je alleen maar kent van blogs ook eens in het echt te ontmoeten.

En dus trokken we naar domein Tivoli in Mechelen. Een echte aanrader voor wie kinderen heeft. Met een kinderboerderij en een grote speeltuin valt er genoeg te beleven.

In het begin was het misschien wat onwennig, zo een meeting met allemaal mensen die je eigenlijk niet kent. Of toch alleen maar virtueel. Maar tijdens de wandeling werd de sfeer al heel wat losser.

Enkele foto’s van de kabouterwandeling:

kabouter Fiona

eendjes voeren

met de emmers en de kruiwagen op stap

geiten voeren

de tong van Fiona

Ons kleinste spook was natuurlijk ook mee:

Hier bezig met steentjes in de kruiwagen te laden

broer en zus samen de eendjes voeren

Linus op weg naar de bal

Van de stoel gevallen omdat hij een koekje wilde stelen

Supercontent want… eten in de hand

Een hele toffe dag dus, leuk om iedereen te zien. Een dikke bravo voor de organisatie!



Secret Santa: in de knoop

Posted on

Op de ontknoping moet er nog even gewacht worden want er is nog steeds geen teken van leven dat mijn SeSa slachtoffer haar cadeautje ontvangen heeft. En dit terwijl ik het verzonden heb op 18 december. Ok, ze woont afgelegen maar dit vind ik wel heel lang om geen post te ontvangen.
Hopelijk komt alles nog goed. Of misschien heeft ze net als ik, het cadeautje toch al ontvangen en had ze nog geen tijd om erover te bloggen.

Mijn cadeautje is wel aangekomen!! Vrijdagmiddag zat het in de bus. Maar door de drukke feestdagen en het feit dat ik niet thuis was tot gisterenavond, heb ik pas nu tijd om er iets over te schrijven.

Toen ik vrijdag al glijdend thuis kwam van de school en de vakantie bijna kon beginnen, zat er een wit pakje in de bus. Ik kon mij nog net bedwingen om het buiten niet open te doen. Hongerige kindjes moesten even wachten tot ik in de envelop gepiept had.

En dit zat er in:

An, bij deze nog eens een grote merci! Die sleutelhangers zijn een supertof idee. En de kerstkaart en het boek maakten het cadeau helemaal af.

Bij deze ook een staande ovatie voor Tess, die zoveel werk in Secret Santa steekt!


Secret Santa: in blijde verwachting

Posted on

Nog altijd heb ik geen teken van leven gekregen ivm de aflevering van mijn pakje – dat nochtans zaterdag verzonden werd. En nog altijd heb ik niks ontvangen. OK de weersomstandigheden zijn niet ideaal en onze straat is een halve ijsbaan, maar ik ben ongeduldig.

Niet alleen om te weten wat (en vooral van wie) ik iets ga ontvangen, maar ook om te weten of mijn cadeautje in de smaak valt.


Paniek

Posted on

Dat komt er van, van een paar weken out of blogland te verkeren. Niet alleen stapelen zich de onderwerpen op, de lust voor het bloggen vermindert met de minuut. Maar wat nog veel erger is: ik las (nu nog maar) net dat onze Secret Santa pakjes al maandag op de bestemming moeten arriveren…

En dit terwijl ik altijd in mijn gedachten had dat ik dat ten laatste volgende week woensdag moest verzenden! Stress, stress… vooral omdat ik mijn cadeautje achtergelaten heb bij mijn mama en ik het nu zaterdag nog ging afwerken. Het was vorig weekend zo druk, dat ik er helemaal niet aan toe gekomen ben om er verder aan te werken. Straks ben ik nog de laatste van heel de hoop.

Ik kijk alvast beschaamd in de richting van mijn Secret Santa. En blader in mijn agenda om te zien hoe ik dit kan oplossen.