Blue Monday

Posted on

Je hebt zo van die dagen… waarop alles lijkt tegen te steken.

Maar dan denk je dat al die probleempjes en teleurstellingen in het niets vallen bij die van iemand anders

  • iemand die het niet meer ziet zitten
  • iemand wiens goede nieuws mij twee weken geleden nog blij kon maken, maar die nu helaas slecht nieuws gekregen heeft

Ik voel met hen mee en voel mij daardoor ook wat teneergeslagen.
Misschien heeft dit boek er ook wel mee te maken: Op reis naar nergens van Marc Helsen. Een tocht langs alle voorportalen van de hel van deze wereld, waar

  • vrouwen en kinderen die gevlucht zijn voor rebellen enkel nog maniok-afval te eten hebben- maniok zelf kunnen ze niet meer betalen
  • vrouwen die hout sprokkelen buiten het vluchtelingenkamp systematisch aangevallen en verkracht worden door de plaatselijke bevolking, gewoon omdat ze als minderwaardig worden beschouwd
  • Tsjetsjeense vluchtelingen zonder hoop al jaren in een houten kotje in een vervallen fabriek moeten wonen, zonder ooit nog kans te hebben hun huis terug te zien
  • Columbianen gedwongen worden om mensen uit hun gemeenschap over te leveren aan de rebellen, op straffe van allemaal vermoord te worden
  • te vroeg geboren baby’s die moeten sterven omdat hun ouders geen geld hebben om medicijnen en zorg te betalen

Als je die verhalen leest, dan kan je niet anders dan denken: het gaat de verkeerde kant uit met ons mensen, wij zijn het ongedierte van de aarde. En: wat hebben wij het hier toch goed in vergelijking met (bijna) overal elders ter wereld.
Dat zou toch die kleine, dagelijkse ergernissen in perspectief moeten plaatsen. Maar toch: als mensen in je familie/vriendenkring het moeilijk hebben, dan raakt je dat persoonlijk. Dat valt niet in perspectief te plaatsen.

Maar toch zou het een boodschap moeten zijn aan alle conservatief denkende en stemmende Vlamingen. Wees blij met wat je hier hebt en zeur niet voor het minste. Wees blij dat je aan deze kant van de Evenaar geboren bent.
Het maakt mij er niet vrolijker van. Daarvoor net iets te veel slecht nieuws gehoord vandaag.



Het laatste woord

Posted on

Minister Anciaux schreef op zijn weblog hoe het drama in Dendermonde hem deed denken aan de oorlog in Gaza, omdat er ook zoveel kinderen omgebracht zijn ginder.
Meteen krijgt hij het halve Vlaamse parlement op zijn nek. Ik ben geen fan van Anciaux maar ik kan hem bijtreden in de stelling dat we niet selectief verontwaardigd mogen zijn.
Een kinderleven dat zinloos verspild wordt is altijd erg, waar dan ook ter wereld. Of het nu in Afrika is waar de kinderen sterven van de honger, of van cholera. Of in Gaza, waar ze sterven door bommen niet voor hen bedoeld. Of hier dicht bij ons, door een steekpartij…
Het enigste verschil is de aandacht die eraan besteed wordt in de media.

En daar knelt het schoentje bij mij. Natuurlijk, de wereld in zijn totaliteit met al zijn ellende is gewoon teveel voor ons om te bevatten. Daarom plooien we ons graag terug op onze eigen omgeving. En als de ellende plots daar gebeurt, dicht bij huis, dan zijn we geschokt. Aangeslagen. Verward. De dood staat plots vlak bij.
Toen de kindjes stierven in Dendermonde, stierven er elders ook. Aan ondervoeding, door geweld. Dat is gewoon een feit. Dat banaliseert niet wat er hier gebeurd is, maar dat plaatst alles wel in een context. Overal zijn er rouwende mensen en onze rouw mag niet meer of beter zijn dan ergens anders.
Acht ik mezelf nu moreel superieur – net als Anciaux?

Ik erger mij momenteel wel mateloos aan onze media. We worden overspoeld door berichten – over de moordenaar, over zijn familie, zijn verleden. Is hij psychopaat? Hoort hij stemmen? Speelt hij gewelddadige games? Ik zag zelfs dat er een artikel gewijd was aan zijn zus die een paar dagen na de feiten terug naar school ging.
Willen wij dit wel allemaal weten? Verdienen de betrokken personen niet een beetje rust? Hoe moet het zijn als je kindje vermoord werd en de zoveelste psychiater op TV komt uitleggen hoe de moordenaar misschien wel al jaren gek is en gewoon niet opgemerkt werd door het systeem? Of welke medische handelingen allemaal gebeurd zijn met je baby?
Ik vind het goed dat men aandacht besteed aan de effecten van zo’n drama op de hulpverleners maar moet dat allemaal breed uitgesmeerd worden in de media?

Gisteren wist onze nieuwe minister van Welzijn ons te vertellen dat ze geld uit zal trekken voor de beveiliging van crèches. Wij kregen een brief in de crèche met de uitnodiging om uit te kijken naar verdachte personen/zaken en die ook te melden.
Ik voel mij daar ongemakkelijk bij. Er zijn meer kindjes die sterven door een verkeersongeval of door een ziekte dan er vermoord worden. Dat is de trieste waarheid. Daarom ben ik ertegen om onze kinderen op te sluiten. Een kind moet ook nog kind kunnen zijn.

Oh, had ik al gezegd dat men in onze crèche ging langskomen van de Libelle om een reportage te maken over het leven in een kinderdagverblijf? Een tof idee, vond ik en ik had dan ook toestemming gegeven om onze Fiona te fotograferen. Wat blijkt nu? De reportage die ging doorgaan begin februari wordt uitgesteld tot september wegens de gebeurtenissen in Dendermonde. Waarom? Duurt het zolang om de veiligheidspasjes voor de Libelle-ploeg klaar te maken?

Met deze kritische noot hou ik het voor bekeken. Misschien hebt u wel een andere mening. Maar dit is alvast de mijne. En mijn laatste woord hierover.


Kindje kleen

Posted on

On the 23rd of January, a lunatic armed with knives walks into a nursery and kills two children (their ages 6 and 9 months) and one nanny. Belgium is in shock.

Voor het slapengaan luister ik naar dochterlief die rustig ademt in haar bedje. Voortaan moeten twee paar ouders het zonder kindje verder redden.

Kindje kleen, kindje dood
mag ik u iets vragen
mijn ogen zijn van ‘t schreien rood
en mijn stemme rauw van ‘t klagen.

Duizel je nog als je rechte staat
kan je nu lopen zonder vallen
ja ‘k hè vleugels van zilverdraad
en van pluimkes en sneeuwkristallen

Ben je beschut tegen de nacht
is uw kleedje wel warm geweven
ja van ‘t zuiverste zijdeke zacht
en van maneschijn ben ik omgeven

Waar moe je gie rusten op uw verre reis
waar vind je gie eten en drinken
‘k drinke den dauw van ‘t groen paradijs
‘k hè wolken om in weg te zinken

Kindje kleene, kindje dood
wie moet er nu voor u zorgen
den hemel is te wijd en de wereld te groot
‘k houd u diep in mijn herte geborgen

Willem Vermandere: Kindje kleen; kindje dood