Mamaliteratuur

Posted on

Sedert ik zelf mama ben, ben ik verwoed verzamelaar geworden van boeken over moederschap/mama’s en kinderen. Uit leedvermaak? Om te zien hoe andere moeders het aanpakken?

In ieder geval: dit is een greep uit de boeken die ik tot nu toe al heb kunnen lezen. Misschien vergeet ik er zelfs nog een paar…

Sanne Bloemink: Hypermama. De valkuilen van het moderne moederschap

De schrijfster is Nederlandse maar woont in New York. Ze beschrijft de kenmerken van het moderne moederschap aangevuld met haar eigen ervaringen. Ze gaat ook regelmatig in op de verschillen tussen de Verenigde Staten en Nederland.
Ze bespreekt de moeilijkheden die de vrouw de dag van vandaag heeft om zowel haar rol als werkneemster als moeder op te nemen. Hoe men in de VS denkt over nanny’s, soccer mums en college fees. Hoe de reclame doelbewust kinderen viseert. Ze gaat ook in op de rol van vaders.
Een aanrader. Wetenschappelijk gefundeerd boek dat uitgaat van de ervaringen van de schrijfster. Ze heeft heel veel gesprekken gehad met zowel thuisblijfmoeders als werkende moeders en beschrijft zo alle dilemma’s waar moeders (en vaders) de dag van vandaag mee kampen.

Anne Enright: Baby’s voor beginners. Een tegendraadse handleiding

Anne Enright is schrijfster. Ze beschrijft haar eerste twee jaar als moeder. Haar beroep wordt duidelijk weerspiegeld in de tekst, die is veel literairder dan de meeste andere babyboeken. De taal van het boek is heel ironisch en ik heb dan ook vaak moeten lachen met de manier waarop ze zaken beschrijft.
Het achterste deel van het boek heet: Baby’s: een kwekershandoek. Aan de hand van allerlei kernbegrippen geeft de schrijfster haar ironische kijk op de eigenaardigheden van baby’s en van kersverse ouders. Een passage ter voorbeeld:

Huilen… Baby’s huilen om allerlei redenen. Ongeveer vijf procent van de tijd huilen baby’s omdat ze zichzelf in hun gezicht geslagen hebben. Later huilen ze omdat ze proberen zichzelf in hun gezicht te slaan en missen. Maar meestal huilen ze omdat ze moeten boeren. En daarna omdat ze honger hebben. … Als ze gedronken en geboerd en opnieuw geboerd hebben, moeten het tandjes zijn. Of oren. Of koliek. Of paniek. Of gewoon moe. Of te koud. Of te warm. Of jeuk. Of iets neurologisch waar we nog niet van gehoord hebben. Je kunt altijd proberen ze ondersteboven te houden. Dat vinden ze erg leuk als ze nieuw zijn (p. 174-175).

Mijn favoriet. Heel grappig en goed geschreven!

Fiona Neill: The secret life of a slummy mummy

Blijkbaar had/heeft deze Fiona Neill een column in The Times waar ze haar avonturen als Slummy Mummy beschreef en heeft ze zich daarna aan een boek gewaagd. De hoofdpersoon heeft al oudere kinderen en een zeer chaotische levensstijl, misschien daarom dat ik mij er minder mee kon identificeren dan met bijv. het personage in het boek van Rebecca Eckler. Er wordt vooral gefocused op de relatie tussen het hoofdpersonnage en Sexy Domesticated Dad, en dat interesseerde mij niet echt.
Bij tijden is het grappig, maar ook af en toe ongeloofwaardig. Niet mijn favoriet dus.

Lisa Mainwaring: Daddy cool

Een beetje een uitzondering in de mamaliteratuur: over hoe een vader thuisblijft om voor de kinderen de zorgen. Als zijn vrouw de vaste kinderoppas van hun tweeling ontslaat, eist ze dat hij een sabbatical neemt om voor de kinderen te zorgen. Zo ziet hij zelf eens hoeveel zorg zo’n tweeling vraagt.
Haar plannen lopen wat in het honderd als hij plots enorme aandacht krijgt als thuisblijfvader en ze gaat vermoeden dat hij vreemdgaat. Er komt ruzie van, of wat dacht u?
Een van de mindere boeken uit de reeks. Een beetje droog geschreven. Een afkooksel van Fiona McNeils roman met een man als hoofdpersoon.

Rebecca Eckler: Uitgeteld. Het leven met een mini-dictator

Reeds uitvoerig hier besproken. Ik vind het nog altijd een van de betere vinden.  Het andere boek van Eckler: ‘Bevrucht. Bekentenissen van een aanstaande moeder’ heb ik ondertussen ook aangeschaft. Een beetje in dezelfde stijl, alhoewel de schrijfster misschien wat minder sympathiek overkomt als de glamourlady die onverwacht zwanger wordt en zich mateloos druk maakt over haar uiterlijk.
Vind ik nog steeds een aanrader.

Risa Green: Tales from the crib

Wat kan er allemaal mislopen in het leven van een kersverse moeder? Je vader, jarenlang spoorloos, daagt terug op met een nieuwe vrouw, een ex-stripper. Ze staat erop om je overal mee naartoe te nemen en om je ‘dochter’ te noemen. Je hebt constant ruzie met je man maar als je eindelijk terug samen naar bed gaat gebeurt dit:

My eyes fly open and I am confronted with the image of my husband completely naked and on top of me, shielding his face with his hands while breast milk sprays straight up out of my niples. And when I say spray, I mean spray. Like a blowhole, or a geyser. Hi, nice to meet you, I am Lara, but please, call me Old Faithful; all of my friends do.

Je start met Mommy and Me lessen om te ontdekken dat je helemaal niet op de hoogte bent van het decorum dat heerst onder de hoge kringen van LA. Iedereen geeft nog borstvoeding terwijl je al overgeschakeld bent op flesvoeding. Geleidelijk aan overkomt het hoofdpersonnage al haar frustraties en verzoent ze zich met het leven als moeder.
Best te pruimen maar ook niet spectaculair.


Uitgelezen: Ladies first & First ladies

Posted on

Categorie: Het boek van de televisiereeks

Auteur: Annemie Struyf, ook gekend van Mijn status is positief, De moeder van mijn dochter en van Hope for Kabondo

Inhoud: Een kijkje achter de schermen van enkele beroemde, beruchte of opmerkelijke vrouwen. Van Imelda Marcos tot twee Vlaamse vrouwen, ontvoerd in Mali. Annemie Struyf gaat op zoek naar de persoon achter de figuur. Hoe gaat een presidentsvrouw om met het beroep van haar man? Hoe is het leven van een koningin in Swaziland? Hoe zit dat nu met Mrs. Marcos en haar schoenen? Hoe leven vrouwen in conflictgebieden zoals Palestina en Afghanistan?

Mijn mening: Annemie Struyf staat voor mij garant voor pakkende verhalen. Over doodgewone mensen, of in dit geval belangrijke mensen die ook maar doogewoon blijken te zijn. La Première Dame de Niger die bewaakt wordt door een corrupte, vrouwelijke Chef de protocol. De Keniaanse nobelprijswinnares die voortdurend wisselt tussen haar charmante en onbeschofte zijde. De operazangeres die een visagiste wil voor het interview (op kosten van de filmploeg) en dan na twee minuten rechtspringt om zelf haar make-up aan te brengen.
De mooiste verhalen gaan eigenlijk over de onbekende vrouwen. De Nederlandse oogdokter die in Nepal oogkampen organiseert en wonderen verricht voor de arme blinden en slechtzienden. Het Afghaanse meisje dat droomde van een eigen huwelijkskeuze maar vijf jaar later getrouwd en afgezonderd leeft.
Naast de verhalen over de vrouwen krijgt de lezer ook veel informatie over de bezochte landen, over hun geschiedenis…

En nu ga ik zwijgen. Want het boek is de moeite waard om te lezen.


Uitgelezen: En toen viel hij dood

Posted on

Categorie: Waargebeurd

Auteur: Els Goris

Uitgeverij: Van Halewijck

Inhoud: De ondertitel luidt: Mijn eerste zeven dagen als weduwe. En dat zegt het zowat. Een vrouw beschrijft hoe ze na het plotse overlijden van haar man achterblijft met haar drie kinderen. Wat er in haar omgaat die eerste week, hoe ze plots met allerlei praktische zaken moet omgaan…

Mijn mening: dit boek gaf mij de kriebels – niet zozeer omdat ik mij kon identificeren met de vrouw in kwestie. Gewoon bij het idee dat het mij zou overkomen. Dat kan/mag je je niet voorstellen.
Ik weet niet of ik zou kunnen wat zij heeft gedaan.
Al bij al wel eens de moeite om te lezen.


Uitgelezen

Posted on

Ik lees graag. En veel. En snel.
Ik ben vaste klant bij de bib en ik koop graag boeken. Dat laatste doe ik niet heel veel, want boeken zijn duur. Duur niet in de zin van: ze zijn hun prijs niet waard, maar wel: moest ik ieder boek kopen dat mij interesseert, het zou een heel dure bedoening zijn.

Al van kindsaf aan lees ik boeken. Heel de bibliotheek van Ieper heb ik verslonden. Jeugdromans waren niet aan mij besteed (dat genre was toen nog niet zo groot), maar volwassenen boeken waren des te interessanter. Ik herinner mij zelfs dat een oude bibliotheekassistente mij (en mijn moeder) daarover nog de les heeft gespeld (dat is geen lectuur voor kinderen).

Enfin ik babbel graag over boeken maar soms ontbreekt mij een klankbord, dus… zet ik het gewoon op mijn blog. Vanaf nu: de rubriek Uitgelezen met interessante boeken.


Het leven met een mini-dictator

Posted on

Nee, deze post gaat niet over Fiona 🙂
Gewoon een kort berichtje omdat ik het boek van Rebecca Eckler uitgelezen heb.

Mijn baby als dictator.
Een gevoel dat iedere ouder in het begin wel eens stiekem heeft? Zo van “jeezes, ik leef in functie van mijn kind, ik kies niet meer zelf wanneer ik eet, slaap of een douche neem, alles hangt af van mijn kind?”

Rebecca Eckler is een bekende journaliste uit Canada en in het boek Uitgeteld! (Het leven met een mini-dictator) beschrijft ze haar eerste twee jaar met haar dochter Rowan.
Een aanrader voor elke (beginnende) mama! Het is heel vlot geschreven, in een dagboekstijl, en geeft de strubbelingen weer van het “ouder” worden.  Het boek is herkenbaar voor iedere moeder – enerzijds zie je dat de dingen waar jij mee bezig bent, blijkbaar universeel zijn. Anderzijds kan je stiekem denken van “dat hebben wij toch nog niet meegemaakt”.

Volgens de schrijfster:
Mama momenten – die mensen je ‘vergeten’ te vertellen als je voor het eerst zwanger bent.

  • Na de eerste opwinding over alle felicitaties besef je dat ‘het niet langer om jou draait’. Het draait nu allemaal om je baby.
  • Je ergert je aan de vader van je kind.
  • Je ergert je aan je schoonouders.
  • Vanaf het moment dat je thuiskomt met je baby gaan alle gesprekken alleen nog maar over de baby.
  • Pasgeboren kindjes zijn schattig maar ook saai.
  • Je haar valt uit.
  • Je zult jezelf dik vinden.
  • Je zult je kind per ongeluk pijn doen… minimaal één keer.
  • Baby’s hebben geen manieren.
  • Je zult de luiertas vergeten. En juist dan heb je hem nodig.
  • Je zult je beledigd voelen als iemand jouw baby niet de schattigste van allemaal vindt.
  • Je baby zal onwelriekend vast voedsel gaan eten.
  • Je moet leren koken, al was het maar voor je kind.
  • Je realiseert je dat je nooit genoeg vrienden met kinderen in je kennissenkring kunt hebben.
  • Je baby heeft een grotere garderobe dan jij.
  • Na een jaar heb je nog steeds geen idee hoe je een goede moeder kunt zijn.
  • Hoe groot je huis ook is, overal zal speelgoed van je kind liggen.
  • Hoewel je zelf moeder bent, zal jouw moeder je nog steeds als een klein kind behandelen.
  • Baby’s vinden het niet erg in hun eigen poep te moeten slapen.
  • Je zult nog een kindje willen.
  • Je zult de tijd missen dat je kind nog niet echt kon bewegen of praten.

Herkenbaar? Voor mij althans wel. Voor alle mama’s (en papa’s ook natuurlijk) die nieuwsgierig zijn naar hoe een andere moeder het ervan af brengt, lezen maar: Rebecca Eckler: Uitgeteld! Het leven met een mini-dictator (Wiped!).

Om te eindigen zoals zij ook in het boek eindigt: Er zullen altijd betere moeders zijn dan ik. Er zullen altijd slechtere moeders zijn dan ik.

Voor wie nog meer wil lezen van de auteur: Ze schreef ook een boek over haar zwangerschap (Bevrucht!) en ze heeft een eigen blog.


Boeken

Posted on

Dit weekend gekocht (ja ja, o.a. op de Boekenbeurs)

  • Gif van Chris Wooding: sprookje in de stijl van Neil Gaiman, allé dat hoop ik toch
  • Voorbij de grens van Lieve Blancquaert (gratis gekregen bij een abonnement van de Standaard, hozee): het programma was mooi, het boek minstens even pakkend veronderstel ik
  • Het hellend vlak van Rik Torfs (gesigneerd!, hozee): zijn columns die (onder andere?) in de Standaard verschenen. “Bent u zeker mevrouw, dat u zo’n oninteressant boek wel wilt kopen?” vroeg hij mij. “Welzeker, professor!” Ondanks alle commotie errond, vond ik ‘Een godgeleerd meisje’ puik geschreven. Nu maar hopen dat zijn andere columns mij ook in goddelijke sferen kunnen brengen.
  • Bekentenissen uit de onderbuik van Marleen Temmerman: Onrust had ik al, bekentenissen kunnen er altijd bij. Nu ik zelf mama van een dochter ben.
  • Bollebuiken in beweging van Leen Massy: nog meer verhalen recht uit de buik.
  • Verdwijn van Tess Gerritsen: nog meer over zwangere vrouwen, maar niet voor gevoelige lezers.
  • Un Lun Dun van China Miéville: Londen zoals men het nog nooit zag – ik weet niet waar Miéville zijn inspiratie vandaan haalt, maar ik ben alvast benieuwd of ik het einde van dit boek haal.
  • Uitgeteld, het leven met een mini-dictator van Rebecca Eckler: of hoe het er echt aan toe gaat met kleine baby’s
  • … en nog een boekje voor Fiona over een paardje in galop, waarvan de titel mij nu ontglipt. Omdat ze altijd moet lachen als we haar paardje laten rijden op onze knie.

Boekenleed

Posted on

Als bibliothecaris-in-wacht en fervent boekenlezer viel mijn oog deze middag op een klein berichtje in mijn google-reader-lijst: Amerikaanse schrijver Tony Hillerman overleden.

Ik moest even nadenken – ik geef het toe – maar toen ging er een belletje rinkelen.
Tijdens onze huwelijksreis in Amerika kocht ik per toeval twee boeken van een schrijver die ik tot dan toe niet kende. Het thema- de samenleving van de Navajos- was voldoende grond om de boeken een kans te geven.

Het was een schot in de roos. De schrijfstijl van Hillerman is meeslepend te noemen en de boeken zijn een must voor al wie interesse heeft in de cultuur van de Native Americans.

Mijn collectie Hillerman-boeken bleef tot op heden wel beperkt tot die twee boeken, maar het wordt tijd om de rest van zijn werk eens onder handen te nemen. ‘t Is niet dat er nog veel nieuws zal bijkomen zeker?