Red mijn huwelijk!

Posted on

Of ik die twee kattenjongskes mocht meebrengen, vroeg ik hem. Die twee kattenjongskes die ik aan de kant van de weg had zien zitten. Ze konden in ons bos wonen, in het ergste geval.

Je doet maar, zei hij, met een zware zucht.

Maar toen ik eenmaal “poes poes” riep, werden de twee kattenjongen er vijf. En vijf kattenjongen, dat kunnen we hier echt niet gebruiken. Om maar te zwijgen van de donkere blikken die mij vanuit de andere kant van het echtelijk bed worden toegeworpen.

5 stuks poesjes dus te geef, allemaal schattig ros met hier en daar een wit vlekje. Dringend zoeken ze een thuis waar ze wel eten krijgen en ze niet de straat op geschopt worden.

Geef dus aub een gil, als jij of iemand anders het ziet zitten om een van deze bollekes te adopteren. Ze zien er gezond uit, alleen een beetje mager.


De Quervain

Posted on

Ik kreeg een briefje mee. Daarop stond De Quervain. Linkerpols.

Ik had nog nooit van meneer Quervain gehoord, maar sindsdien staat hij bij mij beter bekend als: de pols die niet mee wil. Draaien, een duw, een onverwachtse beweging. Helse pijnen zijn het. Gewoon functioneren gaat, maar niet pijnloos. Een peesschede-ontsteking wordt het ook genoemd*.

Toen een huisdokter voor het eerst de test van Finkelstein uitvoerde, kon ze mij bijna van het plafond van haar praktijk schrapen. De pillen die ik meekreeg, maakten mij mottig. Twee maand later, bij een andere dokter, kreeg ik een inspuiting in mijn pols. Auwch. En een voorschrift voor 9 beurten kine. 200 euro verder en er was niet echt veel verbetering. Een beetje qua soepelheid, maar niet van pijn en last.

Dus volgde er weer een doktersbezoek en een snel oordeel. Drie weken in het gips. Pols en duim.

Eum… hoe kleed je een eenjarige aan met een(en een halve) hand? En wat met fietsen, typen (moet ik dagelijks doen)? Om over paardrijden maar te zwijgen?

Balen dus.

* Ook Mommy Wrist of Mommy Thumb 🙂 Beroeps-ongeval dus!


Secret Santa

Posted on

Vraag mij niet hoe het gelukt is, maar het pakje is weg. Gisteren. Via de mama en de schoonmama werd een ketting gevormd en werd deel 1 van mijn cadeautje bij mij bezorgd. We offerden een schoendoos op om het in te pakken en het raakte weg met de post. De postmevrouw beloofde dat het maandag op de bestemming zou zijn. Ik ben benieuwd. Niet dat ik er veel van geloof hoor, want de post staat bij mij op een slecht blaadje tegenwoordig… (ik wacht nog altijd op mijn K&G attesten)

Maar enfin, mijn Secret Santa, je pakje is onderweg.

En ik realiseer mij net dat ik vergeten ben om er een foto van te nemen. Damn.


Terrible two´s

Posted on

(uit: http://www.peuterplace.nl/peuter/peuterpuberteit.htm)

Puberteit is kort samengevat een fase waarin een kind grenzen verkent, zich losmaakt en op eigen benen probeert te staan (een eigen identiteit zoekt).In feite maakt je kindje rond 2 jaar zo’n soort fase door. Hij krijgt een eigen willetje en laat dat ook gelden.

Hij merkt dat sommige dingen niet mogen, of geaccepteerd worden door zijn omgeving. Hij merkt dat hij een reactie krijgt op zijn gedrag. Je kind is koppig en heeft regelmatig driftbuien. Het aantal buien neemt af zodra je peuter beter kan praten. Rond 4 jaar is hij heel wat rustiger. Deze fase is positief. Je peuter wordt zelfstandig genoeg om de wereld alleen tegemoet te treden. Hieronder volgen verschillende tips over hoe om te gaan met driftbuien. Natuurlijk is ieder kindje anders van aard en je moet uitvinden wat bij jouw kindje het meest effectief is.

Vrijdag wordt Fiona twee jaar en een half en als wij hier ten huize V. uitgaan van een Gauss-curve, dan hebben wij nu de grootste kans op ongeregeld gedrag ofte peuterpubermanieren.
Met peuters heb ik niet zoveel ervaring, maar pubers daar kan ik mij iets bij voorstellen. Mijn eigen puberteit is ondertussen al eventjes achter de rug maar ik denk vooral aan onverklaarbare huilbuien, je niet goed voelen en niet weten waarom, denken dat je alles beter weet dan je ouders…

En dan kijk ik naar mijn twee-en-een-halfjarige en denk ik: help. Driftbuien met op de grond gesmijt en gebrul hebben we hier gelukkig nog niet gehad, maar gefrustreerd is ze zeker. Wenen, niet luisteren, opstandig zijn daarentegen des te meer. Het wordt tijd dat ze naar school mag denk ik dan, want daar moet ze weer haar best gaan doen en leert ze vanalles bij.
Want Fiona en geen stimulans, dat is dodelijk. Zo was het toen ze nog niet mocht overgaan naar de peutergroep en zo is het nu weer. Ze verveelt zich op de creche en thuis hangt ze het beest uit.
Niet altijd hoor, soms spelen ze mooi tesamen. Maar dan plots is er kortsluiting in haar hoofd: Linus met opzet pijn doen (zelfs nadat ik hem ter zijner bescherming in het park heb gezet), met dingen gooien, dingen kapotmaken…

Mijn geduld en kalmte bewaren is soms moeilijk maar het moet. Nog achttien dagen… dan mag ze naar school. En nog een half jaar en ze wordt er drie.

Vergeef mij dat ik hoopvol de dagen tel .


Verhuisd

Posted on

Bye bye Gent. Vrijdagavond lieten we Gent achter ons, voor onze nieuwe stek tussen de koeien (en helaas ook de vliegen).

Veel nieuws dus, maar helaas moet dat even wijken voor de onuitgepakte dozen, in een te knutselen kasten en dergelijke. Maar heel binnenkort wel wat fotokes hier (als onze card reader ergens opduikt).

Fiona en Linus gingen twee dagen logeren bij oma en opa. Ondertussen gingen wij ons oude huis poetsen. Gelukkig waren oma en moetje de donderdag al heel wat komen helpen, want dat opruimen en poetsen PFFFT. Bovendien kregen we donderdag ook nog hulp van een collega van manlief. Al wat de zaterdag ervoor (met schoonvader en schoonzus/aanstaande) niet weg was geraakt, werd donderdag vakkundig in ons nieuwe huis gestapeld. Met als gevolg dat we zaterdagmorgen onze weg moesten banen tussen grote stapels dozen.
Die zijn nu gelukkig grotendeels al op hun plaats beland.

Zaterdag dan werd het ook spannend, want toen kwamen ze onze regenwaterputten en septische put installeren (ik weet het: timing!). De grond was veel natter dan gedacht en tot overmaat van ramp overstroomde een deel van de putten. Maar bon, alles is in de grond geraakt en wij wachten vol spanning op de factuur 😉 En ook een beetje tot we weer met onze auto kunnen oprijden, want alles is drijfnat en het is hier een gigantische modderpoel. Charmant! Binnenkort wat fotokes op de geijkte pagina.

Maar laten we vooral niet zeuren. Het is hier fantastisch! We missen Gent maar een klein beetje 😉 We zijn vooral aan het wachten op mooier weer zodat we eens in onze tuin kunnen zitten… of fietsen… of wandelen…
En we genieten van onze kroost natuurlijk. Daar hebben we (alle vooral ik dan, want manlief is hier bezig modder aan het verscheppen, als hij geen kasten in elkaar steekt) onze handen aan vol. Linus is nog steeds de vrolijkste in huis, al kan hij ook angstaanjagend serieus kijken de laatste tijd. Er komen nog geen tandjes piepen – of tmoest zijn dat ik ze nog niet gevoeld heb… 😉 Ja er wordt nog altijd borstvoeding gegeven, maar we zijn wel aan het uitbollen. Na het logement bij oma, is Linus er van overtuigd dat een fles veel gemakkelijker is dan mama. Voor de rest leek hij na die twee dagen gigantisch veel gegroeid, en [ tedududuuuum] hij begint door te slapen. Ik zeg wel begint, want bij oma doet hij het wel, bij ons voorlopig nog niet. Al moet ik eerlijk zijn, die eerste keer in ons nieuw huis sliep er niemand goed. Vannacht dus poging nummer twee.
Wat doet hij nog zoal? Patatjes eten gaat goed, pastinaak was een succes (alleen spijtig dat we nu niet meer zo dicht van de Bioplanet wonen). Hij kan ook iets wat Fiona nooit gedaan heeft. Als hij op zijn buik ligt (de favoriete houding) steunt hij op zijn handen, trekt zijn knieen op en wiegt heen en weer. Ubergrappig.

En Fiona? Die kwam terug van oma, als menselijke taterwaterval. Alles vliegt eruit. Een echte bijna kleuter hebben we in huis. Lief ja, aandoenelijk maar ook energievretend. Vooral als ze moe is. Voorlopig lijkt ze de verhuis gemakkelijk te verteren, al was ze er daarnet van overtuigd dat al haar vriendinnetjes donderdag ook naar de nieuwe creche komen. Zondag mocht ze trouwens mee naar de speeltuin met haar neefje Pepijn. Op zijn blog staan heel wat mooie foto’s waar ik er eentje van gepikt heb (om maar te tonen hoeveel Fiona veranderd is). En omdat er aan het einde van zo’n lang epistel gewoon een foto MOET staan.