Linus 2 jaar

Posted on

Er is voetbal op TV. Wat doet een mens dan? Een blogpostje schrijven maar?

En zie: Linus wordt hier schromelijk verwaarloosd. Want op 18 februari werd hij twee jaar en dat moet deftig neergeschreven worden in de annalen.

Hij is bovendien zo snel aan het veranderen dat ik mij maar even moet omdraaien en hij lijkt al weer een halve cm groter en een kilo zwaarder (hopelijk voor hem is dat niet zo, anders kan hij binnenkort gaan sumoworstelen)

Let’s think.

Aan de basisprincipes is nog niet veel veranderd. Het is nog altijd een jongen en hij heeft nog altijd blond haar en bruine ogen. De dikke peuterbuik blijft nog steeds en wordt meer en meer ‘ton’ genoemd. Als we dat echter zeggen aan Linus, steekt hij steeds zijn ton(g) uit 🙂

Het uiterlijk groeit dus alleen in de grootte en breedte. T-shirts maat 98 zijn al aan de orde, maar van broeken kan een 86 soms nog mee. Een echte benidorm figuur hebben we hier: korte benen, dikke buik en lang lijf 🙂 En zweten dat hij kan… zijn haar werd in de kerstvakantie geknipt en is alweer dringend aan een beurt toe. Het schiet alle kanten op.

Maar kijkt u even verder dan het dikke tonneke. Het manneke doet mij – tough mama van twee – soms wel versteld staan met zijn taal- en redeneringsvermogen. Ofwel ben ik gewoon blij dat hij eindelijk babbelt. Want hij zweeg inderdaad langer dan Fiona maar kan nu wel op korte tijd drie/vierwoordzinnen maken, logisch redeneren en zelfs al woordspelletjes maken.

Als ik zeg dat ik ook ga slapen, dan vraagt hij: Papa ook slapen. Woordjes worden met grote precisie uitgesproken en hij kent bijna alle dieren. Alleen een vos is nog altijd een wolf. Met spinnen heeft hij ook niet veel op: laatste kwam hij panisch naar mij toe gelopen – spin spin – bleek er een dikke strontvlieg boven de tafel te zoemen. Wat doet een sadistische mama dan? Juist ja, een T-shirt met spinnen kopen.

Enfin, ik ga nu niet doen alsof wij hier de nieuwe Demosthenes in huis hebben maar het doet ongelofelijk deugd om te kunnen communiceren met je kind. En Linus geniet er ook van. Eindelijk kan hij op bijna gelijke basis spelen met zijn zus, en ook zeggen als het hem niet aanstaat. Maar als dat niet lukt, werkt aan haar haar trekken altijd!

Hij doet ook niet liever dan onnozel doen: kiekeboe spelen met zijn eigen pamper (liefst een verse dan) of paardje rijden op een stok uit het bos. En dan achter de kat aanzitten en roepen: Marie Broccoli (geen idee waar hij het haalt maar het was supercute).

Pas op, het is niet altijd lachen, gieren en brullen. Hij kan ook kwaad zijn zonder reden, maar welke peuterpuber is dat niet. Hij kakt nog altijd way too much op een dag en hij gooit zijn eten graag op de grond. Meestal volgt dat op ‘mama helpen’ en ‘neen, Linus kan dat ook alleen’.

Maar voor de rest, go for it, Linus! Die slapeloze nachten van in het begin zijn je bijna vergeven 😉


#Wijvenweek: Kijk, een mening

Posted on

Woensdag had ik zoals de meeste vrouwen geen goesting om nog eens mijn (bescheiden) mening neer te pennen, maar nu doen we even een tour de force.

En omdat het nu eenmaal wijvenweek is, doen we dat in stijl, over vrouwen dus.

Vrouwen en werk

Vrouwen verdienen minder dan mannen voor hetzelfde werk. Ewel ik vind dat schandalig. OK, vrouwen werken vaak minder (hard) dan mannen. Anders dan mannen moeten wij ook met andere dingen bezig zijn: het huishouden, de kinderen. En ja, dat is ook werk, onbetaald weliswaar, maar zeker niet het meest leuke werk. En face it or not, beste mannen, u hebt daar weinig tot geen oog voor. Wassen, plooien, strijken, waarom? Mijn kleren vliegen toch vanzelf netjes gewassen in mijn kast?
Dus…. vind ik het schandalig dat vrouwen als minder worden aanschouwd qua werk. Een baas ziet een vrouw en denkt: kinderen, ziekte, afwezigheid, minder inzet… Maar al te vaak vergeet men dat achter een man die zich 110% kan inzetten voor zijn werk ook een vrouw staat die al de rest op zich neemt.

Enfin… you get the point. Ik word daar soms een beetje lastig van.

Hierbij moet ik dan meteen vermelden dat ik daarvantswege niet kan klagen hier in huis. OK ik doe het meeste op sommige vlakken, maar ik kan dan ook geen huizen verbouwen. Maar manlief, je bent gewaarschuwd: de dag dat er in huis niks meer te doen valt, doe jij dan ook de helft van het plooiwerk? 😉

Voor mijn dochter wens ik alvast dat zij mag opgroeien in een wereld waar vrouwen nu eens 100% gelijke kansen mag krijgen qua werk, qua vrijheid. België mag dan wel een van de beste plaatsen zijn waar je als vrouw geboren kunt worden, er is nog altijd werk aan de winkel.

Dus pleit ik nu alvast voor meer vrijheid voor de mannen. Laat hen ook maar eens thuisblijven voor de kinderen, laat hen ook maar eens moederen. Ze hebben er deugd van. En laat hun werkgevers er dan meteen ook aan wennen dat beide ouders er moeten kunnen zijn voor hun kinderen.

En awoert aan alle mannen die blijven vasthouden aan het klassieke rollenpatroon.

En stop ik erover… echt.


#Wijvenweek: Stoefen

Posted on

Stoefen met uw eigen… hoe on-Westvlaams is dat niet zeg. Maar enfin, alles voor de wijven he.

Kijkt ne keer hoe goed ik ben. Kijkt ne keer wat ik allemaal kan. Laat eens denken, wat kan ik goed:

  • ik kan (kon) goed studeren: ok, over wiskunde en chemie en zo vroeg je mij liever niks, maar als er talen of geschiedenis aan te pas kwamen – that was my thing. En ik hoop dat ik dat doorgegeven heb aan mijn kinderen. Niks lijkt mij zo verschrikkelijk als moeten ploeteren in uw schoolcarriere. Maar he, ik heb wel veel gewerkt he, maar ik deed dat graag.
  • ik hoop dat ik een goede mama ben. Ik zeur zoals iedere mama wel eens op haar kinderen, maar ik zie ze ongelofelijk graag.
  • koken, dat moet je mij niet vragen maar ik kan wel goed maaltijden verzinnen en ik ben een goeie kookassistent
  • ik kan goed dingen organiseren, als ik er moeite voor doe
  • veel vrouwen op de wijvenblogs stoefen met het multitasken. Ik kan tv kijken en bloggen, telt dat ook?

Verder dan dit gaat mijn inspiratie niet op dit moment.

Ben ik tevreden over mezelf? Meestal wel ja. Soms ook niet. Maar of dat dan altijd met dingen te maken heeft die ik zelf kan veranderen? Meestal niet. Dus heeft het geen zin om daarbij stil te staan.


#Wijvenweek: Zelfcensuur

Posted on

Ik heb een paar keer een felle reactie gehad van iemand op mijn blog en sedertdien probeer ik des te meer op te letten op wat niet op mijn blog komt.

Zo zult u via dit medium nooit te horen krijgen

  • wat manlief zo heelderdagen uitspookt (als hij niet aan het huis aan het werken is)
  • of en hoeveel wij ruzie maken/geld uitgeven/de liefde bedrijven (om het romantisch te zeggen)
  • wat ik echt denk van mijn werkplaats
  • wat ik echt denk van sommige mensen
  • hoeveel spijt ik heb van sommige dingen

of misschien… voor 1 keer dan

[tuut] – censuur door de echtgenoot

Pech gehad


#Wijvenweek: Dromen (2)

Posted on

Even recapituleren wegens gisteren te moe en enkel nog in staat om een woordenbrij te produceren.

Jazeker er werd hier ooit gedroomd, over:

  • specialist in de Egyptologie worden. Dat is deels gelukt, het diploma is er… nu alleen nog in Egypte raken en mijn verroeste kennis terug oprakelen.
  • bibliothecaris worden. Diploma = check, nu alleen nog eens een selectieronde overleven
  • diplomaat worden. Momenteel kijk ik naar de man die die droom kelderde. Of dat een goede of slechte zaak is, daar ben ik nog niet aan uit. Laat ons het erop houden dat ik niet zeker ben of ik er het juiste karakter voor had.

Een hoop onvervulde dromen lijkt me. Maar is dat een probleem? Ik lijk de jaren van de hooggespannen verwachtingen achter mij gelaten te hebben. Op dit moment kabbelt  het leven voort. Ik droom van gezonde kindjes, een afgewerkt huis en een zalige, gemakkelijk te onderhouden tuin. Allemaal dingen die hopelijk te realiseren vallen.

Soms doet mijn brein van kortsluiting en dan droom ik van iets zots. Mooie reizen bijvoorbeeld, naar Noorwegen, United States of America of doe zo voort. Wat zeg ik, waarom daar niet meteen gaan wonen? Gewoon even totaal iets anders…

Of misschien in België blijven, mijn werk opzeggen en een biowinkel opstarten. Een kinderboerderij? U ziet, de mogelijkheden zijn legio.

Maar grote kans dat ik op mijn sterfbed nog altijd denk: morgen beginnen we eraan.

Laat ons dit stukje dus maar afsluiten met een droom-kortbij: soms wordt er hier gedroomd van nog een mondje bij. De droom piept nog vanonder een stapel practische bezwaren en misschien blijft hij voor eeuwig daar begraven.

U wordt op de hoogte gehouden.


Al mijn dromen verscheurd

Posted on

Ik denk dat iedere ouder vanmorgen wel een duwke kreeg toen het nieuws van de busramp te horen/zien was. Maar dat valt natuurlijk in het niets bij de ontreddering van de ouders van wie het kind op die bewuste bus zat.

Iedereen die moeder of vader wordt, leeft vanaf dag 1 met die vage angst: hopelijk overkomt mijn kind niks. Sommige dingen heb je zelf in de hand in het leven, andere zijn gewoonweg stompzinnige accidenten, waarbij je alleen kunt denken: waarom mijn kind?

En blijkbaar leeft het overal, want de dochter van drie kwam vanmiddag thuis met de vraag: Wat is er gebeurd, mama, met die bus in Zwitserland en al die kindjes die overleden zijn? (yep letterlijk zo…)

Mijn mening voor de Wijvenweek, het zal voor een beetje later zijn.

* De titel van die blogpostje komt trouwens van het nummer ‘Mooi ‘t leven is mooi’ van Will Tura. Ik zit daar al heel de dag mee in mijn hoofd.


Linus: Kind en Gezin – 2 jaar

Posted on

Na een lange dag vol gejaag en geren vonden we vanavond nog tijd om bij Kind en Gezin langs te gaan voor Linus zijn check-up op twee jaar.

Wat was hij veel gegroeid, vond de verpleegster. Toen bleek dat het een jaar geleden was dat ze ons gezien had, dan leek mij dat logisch 🙂

Met zijn bijna 13 kilo en zijn 88,5 cm zat hij netjes in het midden van de curve. Een succes dus, aangezien hij voordien er nog onder zat, wegens al die problemen met niet-bijkomen in het begin.

En ja hoor: blokjestorens kan hij bouwen (gecheckt in het ziekenhuis), zinnetjes van twee woorden lukken ook al goed en hij doet alles na. Kan ook niet anders met zo’n grote zus.

En oh-wonder: mijn gebroedsel was flink bij Kind en Gezin. Na wat rampzalige bezoekjes bij de dokter de laatste tijd, hield ik mijn hart vast. Maar nee…. ons kindjes waren heel mak. Ok Fiona ging alleen op verkenning uit en bleef niet bij ons in de kamer, maar soms denk ik dan: wat trekt dat kind goed haar plan.

Linus luisterde flink en babbelde op commando, dus wat meer kan een mens willen?

Een bed zou leuk zijn vanaf nu. En kinders die eens langer dan zeven uur slapen.



En waar was u op 9/11?

Posted on

10 jaar geleden was ik in de V.S. In juli was ik in New York geland, en van daaruit doorgevlogen naar L.A. Ik werkte er een zomer als hostel assistant, in deze supertoffe jeugdherberg.

Die morgen werd ik laat wakker, want ik had de avond ervoor tot laat gewerkt. Toen ik aan mijn baas vroeg wanneer de grote groep Hollanders gingen aankomen in de hostel, dan was het sombere antwoord: ik denk niet dat ze nog zullen komen. En hij knikte naar de TV-kamer.

En de rest is geschiedenis. Alle Amerikanen zaten wezenloos naar de TV te staren en ook ik kon niet geloven dat er echt twee vliegtuigen in de WTC-torens gevlogen waren.